Pity Parker

జానపదం ఎవరి సొంత జాగీరు కాదు

2026-11-05T00:00:00Z

గరివిడి లక్ష్మి వివాదం మీద సంగీత దర్శకుడు ఆర్పీ పట్నాయక్ గారు తాజాగా ఇచ్చిన ఇంటర్వ్యూలో …”ఉత్తరాంధ్ర జానపదం ఏ ఒక్కరి సొత్తు కాదు… అది అందరిది… నాది కూడా” అని పదే పదే చెప్పారు… వాపోయారు… కొన్నిసార్లు ప్రకటించారు కూడానూ! వినడానికి ఈ మాటలు చాలా గంభీరంగా… ఆదర్శవంతంగా అనిపిస్తాయి. కానీ అసలు కథ ఇక్కడే మొదలవుతుంది.

జానపదం అనేది ప్రజలందరి ఉమ్మడి ఆస్తి అయినప్పుడు మరియు అది ఏ ఒక్కరి సొత్తు కానప్పుడు ఆ పాటలు సినిమాలో పెట్టినప్పుడు ఆడియో క్యాసెట్ల మీద యూట్యూబ్ క్రెడిట్స్ లో ఇది జానపదం లేదా ఇది ప్రజల ఆస్తి అని ఎందుకు ఎక్కడా రాయరు. కేవలం సంగీతం ఆర్పీ పట్నాయక్ అని లేదా ఫలానా మ్యూజిక్ డైరెక్టర్ అని మాత్రమే ఎందుకు వేసుకుంటారు. ఒక పల్లెటూరి పాటను వాడుకున్నప్పుడు కనీసం ఒక చిన్న అక్షరంతో ఇది జానపదం అని క్రెడిట్ ఇవ్వడానికి వీళ్ళ ఇగో ఎందుకు అడ్డొస్తుంది.

అన్నిటికంటే దారుణమైన విషయం మరొకటి ఉంది. ఈ పాటలను రేపు పొద్దున్న ఎవరైనా సామాన్యుడు పాడుకుని యూట్యూబ్ లో పెట్టుకుంటే వెంటనే ఈ బడా మ్యూజిక్ కంపెనీలు వాళ్ళ మీద కాపీరైట్ స్ట్రైక్ వేసి వీడియోలు డిలీట్ చేయిస్తున్నాయి. అసలు ప్రజల పాటకు వీళ్ళకి కాపీరైట్ ఇచ్చింది ఎవరు. జనం సొత్తును తమ సొంత ఖాతాలో వేసుకునే ఈ అధికార పత్రాలను వీళ్ళకు ఎవడు రాసిచ్చాడు. తమకు తాముగా ఒక దొంగ పట్టా సృష్టించుకుని అదే నిజం అని నమ్మించే ప్రయత్నం ఇది.

సరిగ్గా ఇలాంటి దోపిడీనే మనం ఆంధ్ర క్రైస్తవ కీర్తనల విషయంలో కూడా చూస్తున్నాం. వందల ఏళ్లుగా పల్లెల్లో చర్చిల్లో సామాన్య ప్రజలు ఎంతో భక్తితో పాడుకునే కీర్తనలను ఈమధ్య కొందరు కొత్తగా రీమిక్స్ చేస్తున్నారు. దానికి రెండు కీబోర్డు సౌండ్లు తగిలించి ఆ పాత కీర్తనను తమ సొంత ఛానల్లో పెట్టుకుని దానికి కాపీరైట్ కొట్టేస్తున్నారు. ఆ తర్వాత ఎవరైనా ఆ కీర్తనను పాడితే వాళ్ళ మీద స్ట్రైకులు వేస్తున్నారు. తరతరాలుగా ఒక సమూహం పాడుకుంటున్న భక్తి గీతానికి యజమానులు వీళ్ళా??? ఎవరు ఇచ్చారు వీళ్ళకు ఈ హక్కు???

ఆర్పీ పట్నాయక్ గారు తన ఇంటర్వ్యూలో ఇంకొక అహంకారపూరితమైన మాట చెప్పారు. ఉత్తరాంధ్ర జానపదాన్ని తాను నెక్స్ట్ లెవెల్ కి తీసుకెళ్లాను అని ఒక దేవుడిలాగానో లేదా ఉద్ధారకుడిలాగానో ఫీల్ అవుతూ చెప్పారు. ఇది పచ్చి సేవియర్ కాంప్లెక్స్. అట్టడుగు వర్గాల కళలను మేమే ఉద్ధరించాము అని ఫీల్ అయ్యే ఒక మేధోపరమైన అహంకారం ఇది. అసలు జానపదాన్ని నెక్స్ట్ లెవెల్ కి తీసుకువెళ్ళడానికి ఆయన ఎవరు. ఆ పాటలు పుట్టిన మట్టిలో ఆ ప్రజల ఆకలిలో ఆ కష్టంలో ఆ పాటలు అప్పటికే అత్యున్నత స్థాయిలో ఉన్నాయి. ఒక ఏసీ గదిలో కూర్చుని కీబోర్డు వాయించేవాడు దానికి ఒక బీట్ యాడ్ చేస్తే అది నెక్స్ట్ లెవెల్ అయిపోదు. జనం పాడుకునే పాటలకు ఈ సినిమా వాళ్ళ సర్టిఫికెట్లు అస్సలు అవసరం లేదు.

చరిత్రలో ఒకప్పుడు ఎన్క్లోజర్ ఆఫ్ కామన్స్ అని ఒక పద్ధతి ఉండేది. ఊరందరికీ చెందిన ఉమ్మడి ఆస్తిని కొందరు భూస్వాములు కంచె వేసి తమ సొంతం చేసుకునేవారు. ఇప్పుడు ఈ కాపీరైట్ ఇండస్ట్రీ కూడా అదే చేస్తోంది. సాంస్కృతిక భూములకు కాపీరైట్ అనే కంచె వేసి అది తమ సొంత ఆస్తి అని బోర్డులు పెడుతున్నాయి. పీడిత ప్రజల కళను లాక్కుని దాన్ని ఒక వ్యాపార వస్తువుగా మార్చి మళ్ళీ ఆ ప్రజలకే అమ్ముకోవడం అనే ఆంటోనియో గ్రామ్షీ కల్చరల్ హెజిమొనీ సిద్ధాంతం ఇక్కడ అక్షరాలా సరిపోతుంది. ఆ పాటలో మొదటి రెండు లైన్లు మాత్రమే తీసుకున్నాము మిగతాదంతా తామే రాశామని వీళ్ళు గొప్పలు చెప్పుకుంటారు. కానీ ఆ మొదటి రెండు లైన్లలోనే ఆ పాట అసలు ప్రాణం మరియు మట్టి వాసన దాగిన విషయం వీళ్ళకు బాగా తెలుసు. ఆ ప్రాణాన్ని దొంగిలించి మిగతా పాటకు ప్లాస్టిక్ సర్జరీ చేసి ఇది నా బిడ్డ అని చెప్పుకోవడం ఎంతవరకు న్యాయం.

ఈరోజు కాపీరైట్ చట్టాలు కూడా డబ్బున్న కార్పొరేట్ కంపెనీలకే చుట్టాలుగా మారాయి. ఒక కవి రాసిన ట్యూన్ కాపీ కొడితే కోర్టుల దాకా వెళ్లే ఈ కంపెనీలు అదే జనం పాటను కాపీ కొడితే మాత్రం మాకు ఇన్స్పిరేషన్ అని ముద్దు పేర్లు పెట్టుకుంటాయి.

ఈ సాంస్కృతిక పైరసీకి వెంటనే ఒక ముగింపు పలకాలి. సినిమాల్లో లేదా ఆల్బమ్స్ లో జానపదాలను వాడుకున్నప్పుడు కచ్చితంగా ఇది జానపదం మరియు ఇది ప్రజల ఆస్తి అని ఆడియో క్రెడిట్స్ లో పెద్ద అక్షరాలతో వేయాలనే ఒక కఠినమైన రూల్ రావాలి. ఒక ప్రజల పాటను సినిమాలో వాడుకుంటే …ఆ పాటకు వాళ్ళకు ఎలాంటి కాపీరైట్ హక్కులు దక్కకుండా చట్టాలు మారాలి. జానపదం అనేది ఎవరి సొంత జాగీరు కాదు… అది గాలి లాంటిది ఆకాశం లాంటిది. దాన్ని బాక్సుల్లో బంధించి అమ్ముకుంటాం అంటే చూస్తూ ఊరుకోవడానికి జనం ఎప్పటికీ సిద్ధంగా లేరు. ఆ మట్టి పాటలు ఏ ఒక్క సినిమావాడి దయాదాక్షిణ్యాల మీద ఆధారపడి బతకడం లేదు. అవి జనం గుండెల్లో పుట్టాయి జనం నాల్కల మీదే శాశ్వతంగా బతుకుతాయి.

– పిటి పార్కర్

ద్వంద్వార్థం: మాట అర్థం మీద పెత్తనం ఎవరిది?

2026-10-22T00:00:00Z

ప్రతి మాటకు ఒకే ఒక స్థిరమైన అర్థం ఉంటే ఈ ప్రపంచం ఎంత విసుగ్గా ఉంటుందో ఒక్కసారి ఊహించండి. ఒక మాటకు ఒకటే అర్థం ఉండి అది అందరికీ ఒకేలా అర్థమైతే ఇక కవిత్వానికి ప్రాణం ఎక్కడ ఉంటుంది? అది భాష కాదు కేవలం గణిత శాస్త్రం అవుతుంది. ఒక సమీకరణం ఎప్పుడూ ఒకే జవాబు ఇస్తుంది కానీ ఒక పద్యం చదివిన ప్రతిసారీ కొత్తగా పుడుతుంది.

సృజనాత్మకతకు ఊపిరి పోసేదే ఈ అనిశ్చితి. ఒక మాటకు ఉన్న పై అర్థాన్ని చీల్చుకుని లోపలి నుంచి ఇంకో అర్థం బయటకు వచ్చినప్పుడే భాష ఒక అద్భుతం అవుతుంది. కానీ ఒక జానపద కళాకారిణి బుర్రకథ పాడుతూ ఒక మాటను కొంచెం సాగదీస్తే చాలు మన సమాజంలో నైతికత అమాంతం నిద్రలేస్తుంది. ఆమె పాటలన్నీ ద్వంద్వార్థాలే అని కొందరు చాలా తేలికగా తీర్పులు ఇచ్చేస్తారు. అదే సమయంలో తెర మీద కోట్లు తీసుకునే హీరో స్పెషల్ సాంగ్(ఐటమ్ సాంగ్ అని చెప్పడం ఇష్టం లేక) పాడుతూ అవే ద్వంద్వార్థాలు పలికితే అది మాస్ సాంగ్ అవుతుంది. అసలు ఒక మాటకు అర్థం ఎక్కడి నుంచి వస్తుంది మరియు ఆ అర్థం మీద పెత్తనం ఎవరిది అన్నది సాహిత్య విమర్శలో ఎప్పటికీ తేలని ఒక విషయం.

నిఘంటువు అనే ఒక పవిత్రమైన పుస్తకం ఉందని అందులో ప్రతి మాటకు ఒక అసలు అర్థం భద్రంగా దాచి పెట్టి ఉంటుందని కొందరు గుడ్డిగా నమ్ముతారు. కానీ ఆధునిక భాషాశాస్త్ర పితామహుడు ఫెర్డినాండ్ డి సాసర్ ఈ భ్రమను ఏనాడో తీసి అవతల పారేశాడు. సాసర్ సిద్ధాంతం ప్రకారం ఒక శబ్దానికీ దాని అర్థానికీ పుట్టుకతో వచ్చిన బంధం ఏమీ లేదు. మాటలు కేవలం గాలి బుడగలు. అవి వాటికవే ఎలాంటి అర్థాన్నీ మోసుకురావు. జనం ఒక ఒప్పందం ద్వారా ఆ శబ్దాలకు ఒక ముద్ర వేస్తారు…. అంతే! జాక్వెస్ డెరిడా లాంటి ఫ్రెంచి తత్త్వవేత్తలు పోస్ట్ స్ట్రక్చరలిజం ద్వారా దీన్ని మరింత ముందుకు తీసుకెళ్లారు. భాషకు స్థిరత్వం లేదని డెరిడా తేల్చి చెప్పాడు. ప్రతి మాటా ఎప్పుడూ ఇంకో మాట మీద ఆధారపడి ఉంటుంది కాబట్టి అర్థం ఎప్పుడూ చేజారిపోతూనే ఉంటుంది అన్నాడు. ఈ లెక్కన ప్రతి మాటా ఒక ఖాళీ కుండ లాంటిది. ఆ మాటలు ప్రాథమికంగా అర్థరహితమైనవి కాబట్టే మనుషులు తమ సంస్కృతిని విమర్శను మరియు సృజనాత్మకతను అందులో నింపుకునే అవకాశం దొరికింది.

మరి ఆ ఖాళీ కుండను నింపేది ఎవరు అనే ప్రశ్నకు పాశ్చాత్య సాహిత్య విమర్శలోని రీడర్ రెస్పాన్స్ థియరీ ఒక అద్భుతమైన జవాబు ఇచ్చింది. రోలాండ్ బార్త్ అనే విమర్శకుడు ఏకంగా రచయిత మరణం అనే ఒక బాంబు లాంటి సిద్ధాంతాన్ని ప్రకటించాడు. ఒక పాట లేదా ఒక పుస్తకం బయటకు రాగానే దాన్ని రాసినవాడు సైద్ధాంతికంగా చచ్చిపోతాడు అని బార్త్ వాదన. అంటే రచయిత మనసులో ఏముంది అన్నది ముఖ్యం కాదు. ఆ రచన చదువుతున్న పాఠకుడి మనసులో ఆ మాటలు ఏం చేస్తున్నాయి… వారికి ఎలా అర్ధం అవుతున్నాయి అన్నదే అసలైన అర్థం.

ఒక పల్లెటూరి జాతరలో జనం ఒక పాటకు పగలబడి నవ్వుతున్నారంటే లేదా వెకిలిగా నవ్వుతున్నారంటే ఆ పాటను వాళ్ళు పాడుచేస్తున్నట్టు కాదు. వాళ్ళ సామాజిక అనుభవాల ద్వారా ఆ పాటకు ఒక కొత్త ప్రాణం పోస్తున్నట్టు లెక్క. అర్థం అనేది పాటలో నిక్షిప్తమై లేదు. వినేవాడి సామాజిక నేపథ్యానికీ ఆ పాటకు మధ్య జరిగే రసాయన ప్రతిచర్యలో ఉంది.

ఈ సిద్ధాంతాలన్నీ పాశ్చాత్యులు కనిపెట్టక ముందే మన ప్రాచీన కావ్యశాస్త్రం రెండర్థాలను నెత్తిన పెట్టుకుని ఊరేగింది. ఆనందవర్ధనుడు “కావ్యానికి ఆత్మ ధ్వని” అని ఖరాఖండిగా చెప్పాడు. నేరుగా చెప్పేదానికంటే ఒక మాట వెనుక ఇంకో అర్థం గుడి గంటలా మోగడమే గొప్ప కళ అని తేల్చాడు. భర్తృహరి తన వాక్యపదీయంలో మాట మారకపోయినా సందర్భం మారితే అర్థం ఎలా మారుతుందో వివరించాడు. కానీ ఇక్కడే ఒక కుట్ర జరిగింది. ఒక పండితుడు సంస్కృతంలో ప్రతి పదానికీ రెండర్థాలు వచ్చేలా శ్లేష అలంకారంతో పద్యాలు రాస్తే దాన్ని మేధావితనం అని కీర్తించారు. అదే జానపదులు తమ కష్టాలను మరుగున పరుస్తూ అధికారంలో ఉన్నవారిని ఎగతాళి చేయడానికి పల్లె యాసలో పాడే మాటలను మాత్రం అశ్లీలం అని తీసిపారేశారు.

తంజావూరు ఆస్థానంలో ముద్దుపళని అనే స్త్రీ తన కోరికల గురించి రాసిన రాధికా సాంత్వనము అశ్లీలం అయింది. కానీ అదే శృంగారాన్ని రాసిన జయదేవుడి గీతగోవిందం మాత్రం భక్తి కావ్యం అయింది. రచనను బట్టి కాదు రచయిత స్థాయిని బట్టి తీర్పులు వస్తాయి అనడానికి ఇంతకంటే పచ్చి సాక్ష్యం అక్కర్లేదు.

ద్వంద్వార్థం అనేది బలహీనులు వేసుకునే ఒక మేధోపరమైన కవచం. ఈ దేశంలో భాషకు యజమానులం మేమే అని ఫీలయ్యే ఒక చిన్న మేధావి వర్గం జానపదుల భాషను మురికిది అని ముద్ర వేస్తుంది. ఏది బూతు ఏది కావ్యం అని నిర్ణయించే అధికారం ఆ సో కాల్డ్ పట్నపు విమర్శకుడికి ఎవరిచ్చారు? అధికారం ఎవరి చేతిలో ఉంటే వాళ్ళు చెప్పేదే ప్రమాణం అవుతుంది అని మైఖేల్ ఫూకో చెప్పిన మాట ఇక్కడ అక్షర సత్యం.

అయితే అర్థం పూర్తిగా చదివేవాడి మనసులోనే ఉంటే ఎవరైనా ఒక వాక్యాన్ని వంకరగా చదివి అందులో బూతులు వెతకవచ్చు కదా అని కొందరు తెలివిగా వాదిస్తారు. ఉంబెర్టో ఎకో లాంటి విమర్శకులు దీనికి సరైన సమాధానం ఎప్పుడో చెప్పారు. ఒక రచనను వ్యాఖ్యానించడం వేరు దాన్ని వాడుకోవడం వేరు. ఒక అర్థం స్ఫురించాలంటే ముందుగా ఆ రచన ఒక తలుపు తెరవాలి. వాక్యంలో బూతు వెతికేవాడు తలుపు గుండా కాకుండా గోడ పగలగొట్టి లోపలికి వెళ్తున్నాడు.

అలాగే ఎవరినైనా పచ్చి బూతులు తిట్టి అది నీ మనసులోని మురికి మాత్రమే నా ఉద్దేశం వేరు అని ఎవరైనా వాదిస్తే అది సృజనాత్మకత కాదు కేవలం మేధోపరమైన దివాలాకోరుతనం. ద్వంద్వార్థం అనేది సామాజిక కట్టుబాట్లను సున్నితంగా వెక్కిరించే ఒక కళాత్మక ఆయుధం. కానీ పచ్చి బూతు కేవలం అవతలి వాడి ఆత్మగౌరవాన్ని దెబ్బతీయడానికి వాడే పదాలు. ఆ రెండింటికి మధ్య ఉన్న గీతను చెరిపేయడం మూర్ఖత్వం. అసాధ్యం కూడానూ!!!

చివరికి ఒక మాట. రెండర్థాలు లేకపోతే భాష ఒక శ్మశానం అవుతుంది. ఒక మాటకు ద్వంద్వార్థం ఉందా లేదా అన్నది అసలు లెక్కే కాదు. ఆ రెండో అర్థం ఎవరి కోసం పనిచేస్తోంది అన్నదే అసలైన కొలబద్ద. ఒక పల్లెటూరి పాటలో ద్వంద్వార్థం ఉంది. వాళ్ళ భాష చాలా చీప్ అని ఎవరైనా గట్టిగా అరుస్తూ వేలు చూపిస్తే ఆ వేలు నిజానికి పాట వైపు చూపించట్లేదు. ఎందుకంటే కళ ఒక అద్దం లాంటిది. అందులో రెండో అర్థం కోసం ఆబగా వెతికే విమర్శకుడికి మొదట కనిపించేది ఆ పాట కాదు తన సొంత ముఖమే.

– పిటి పార్కర్
22.10.2026

(పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేషన్ లో చదివిన లీటరరీ క్రిటిసిజం పేపర్లు మొత్తానికి ఈ రోజు ఉపయోగపడ్డాయి…)

రెసిన్ ఇన్సూరెన్స్ పాలసీ

2026-10-18T00:00:00Z

అక్కడ కాలం నడవదు
నిన్నటి గాయం రేపటికి చీము పట్టదు
గాలి వీచినా ఏ పూరేకూ వణకదు
ఏ నవ్వు వెనకా కన్నీటి చుక్క రాలదు

ఎంతటి నిర్మలమైన నిశ్శబ్దం...
సూర్యుడు అస్తమించడు
రేపటి తొందర లేదు
ఒక్క క్షణం...
ఒకే ఒక్క పరవశపు క్షణం
అలా నూరేళ్లకి గడ్డకట్టుకుపోయింది

బతుకు చక్రం కింద పడి
గిర్రున తిరిగే నాక్కూడా
అలాంటి ఒక మూల దూరి దాక్కోవాలనిపిస్తుంది

టేబుల్ మీద పడి ఉన్న
ఆ చిన్ని రెసిన్ ముక్క
గాజు కన్నీటి బొట్టులా మెరుస్తూ
ఓ దివ్యలోకాన్ని తలపిస్తోంది

ఆ విరిసిన నవ్వు వెనుక
గాజులోకి దిగకముందే
నిలువునా ఇంకిపోయిన పచ్చిదనం
ఆ అందమైన అమరత్వానికి
ముందే ఎండి శూన్యమవ్వడమే
అది చెల్లించిన ఖరీదు

సిరల్లో ప్రవహించే పసిరి నెత్తుటిని
జీవం తాలూకు ఆఖరి తేమ బొట్టునీ పిండేసి
పూర్తిగా చంపేశాకే... దక్కిందీ నిశ్శబ్దం

ఎంత విచిత్రమైన ఉచ్చు...
ఏదైనా ఒక క్షణం నచ్చగానే
దాన్ని అలాగే ఫ్రేమ్ కట్టి బంధించాలనుకుంటాం

ముడతలు పడని యవ్వనం
ముగింపు లేని పారవశ్యం...
శాశ్వతం చేయాలనుకున్న ప్రతిసారీ
దానిలోంచి ప్రాణాన్ని లాగేయాల్సిందేనా?

తీపిని కాపాడుకునే ఆరాటంలో
తేనెలోనే బిగుసుకుపోయిన ఈగలా...
దాచుకోవాలనుకున్న ఆ క్షణమే
నిలువునా ఊపిరి తీసేసే ఉచ్చు అవుతుంది

ఆనందపు క్షణంలో తడవాలని ఎంతగా ఉన్నా...
ఆ ప్లాస్టిక్ పంజరంలో బొమ్మలా బిగుసుకుపోలేను
వాడిపోవడమే లేదంటే
అసలక్కడ బతుకే లేదని అర్థం

సువాసన లేని అమరత్వం కంటే
క్షణక్షణం రాలుతూ…
మట్టిలోకి జారిపోయే
ఈ పచ్చి అశాశ్వతమే
ఎందుకో కాస్త నిజంలా ఉంది

– పిటి పార్కర్
18.10.2026

సిద్ధార్థలో తెలుగు భాషా దినోత్సవం: ఒక మంచి జ్ఞాపకం

2026-09-29T00:00:00Z

నా బద్ధకానికి ఏమైనా ఆస్కార్ అవార్డు ఇస్తే, వెళ్లి ఆ అవార్డు తీసుకోవడానికి కూడా నేను బద్ధకిస్తానేమో! ఏదైనా మంచి ముచ్చట జరిగితే వెంటనే రెండు ఫొటోలు పెట్టి పది మందికి చెప్పుకోవాలనే అలవాటును చాలా కష్టపడి పెంచుకుంటున్నా (కానీ వర్కవుట్ అవ్వట్లేదు). సరిగ్గా నెల క్రితం జరిగిన ప్రోగ్రామ్ ఫొటోలు ఇప్పుడు ఎందుకు పెడుతున్నానంటే... నా ఫోన్లో మెమొరీ ఫుల్ అయిపోయింది. ఫేస్బుక్ అయితే మనకు ఫ్రీ క్లౌడ్ స్టోరేజ్ కదా, గ్యాలరీ ఖాళీ అవుతుందని ఇక్కడ దాచుకుంటున్నా!

విషయం ఏంటంటే.. గత నెల (సెప్టెంబర్ 28న) పీబీ సిద్ధార్థ, ముమ్మినేని సుబ్బారావు కళాపీఠం వాళ్లు తెలుగు భాషా దినోత్సవానికి ఆహ్వానించారు. మన 'పిచ్చాసుపత్రి' పుస్తకం బయటకు వచ్చాక, నా రాతల్ని కూడా కవిత్వం అని గుర్తించి ఇలా పిలవడం నిజంగా ఒక మంచి గుర్తింపులా అనిపించింది.

వేదిక మీద Sree Vasista Somepalli అన్న, తులసి పద్మశ్రీ గారితో కలిసి స్టేజ్ షేర్ చేసుకోవడం ఒక ఎత్తు అయితే.. మైక్ దొరికింది కదా అని 'నేనెందుకు కవిత్వం రాస్తాను' అనే టాపిక్ మీద ఏకంగా ముప్పావుగంట (45 నిమిషాలకు పైనే) నాన్ స్టాప్‌గా లాగించేశాను. నాలోంచి అన్ని మాటలు ఎలా వచ్చాయో నాకే తెలీదు, ఫ్లోలో టైమ్ అస్సలు చూసుకోలేదు. నిర్వాహకులు ఎవరూ నన్ను ఆపలేదు (కనీసం కింద నుంచి చీటీలు కూడా పంపలేదు), కానీ స్టేజ్ దిగాక నాకే కొంచెం గిల్టీగా అనిపించింది. పాపం మిగతా స్పీకర్ల టైమ్ కూడా నేనే తినేశానేమో అనిపించింది .

ప్రేమతో పిలిచిన Sa Sree గారికి, ప్రోగ్రామ్‌లో నన్ను, నా ముప్పావుగంట స్పీచ్‌ను ఓపికగా భరించిన డీన్ ఆచార్య Rajesh Jampala గారికి, కళాపీఠం కార్యదర్శి బి.వి.ఎస్. ప్రకాష్ గారికి, ఉపాధ్యక్షుడు టి. రమేష్ గారికి నా కృతజ్ఞతలు. అలాగే... నేను ఎక్కడికెళ్లినా నాతో వచ్చే మా పిల్లలకు బోలెడంత ప్రేమ

ఏదేమైనా ఇదొక మంచి జ్ఞాపకం. ఇలాంటి మంచి మూమెంట్స్ జరిగినప్పుడు ఎప్పటికప్పుడు పోస్ట్ చేసేలా నా బద్ధకం వదిలిపోవాలని దేవుడ్ని కోరుకుంటున్నా!

పత్రికల్లో

సాక్షి, విజయవాడ తూర్పు, 30 ఆగస్టు 2026

ఆంధ్రప్రభ, విజయవాడ, 30 ఆగస్టు 2026

ఈనాడు, అమరావతి ఎన్టీఆర్, 30 ఆగస్టు 2026

ఈ రెండు నెలల్లో బోలెడన్ని మంచి విషయాలు జరిగాయి. అన్ని త్వరలో పంచుకుంటా…

మన తాతల పాటను మనకే అమ్ముతున్నారు

2026-09-06T00:00:00Z

మీ తాత ముత్తాతలు చేలల్లో కలుపు తీస్తూ అలసట తెలియకుండా పాడుకున్న పాటకు ఇప్పుడు ఏసీ రూములో కూర్చున్న బడా మ్యూజిక్ కంపెనీ ఓనర్ అయిపోయింది. రేపు పొద్దున్న మీ ఊరి జాతరలోనో, ఇంటి గుమ్మం ముందో ఆ పాట గట్టిగా పాడితే కాపీరైట్ ఉల్లంఘన కింద మీ ఇంటికి లీగల్ నోటీసు వచ్చినా ఆశ్చర్యపోనక్కర్లేదు.

ఈమధ్య యూట్యూబ్‌ను, రీల్స్‌ను ఊపేస్తున్న ‘నాగుల కట్ట మీద’ దగ్గర్నుంచి, నిన్నమొన్నటి ‘సారంగ దరియా’, ‘నల్ల జీలకర్ర మొగ్గ’, అలాగే రామ్ మిరియాల గొంతులోంచి మార్కెట్లోకి వచ్చి పడ్డ రీమిక్స్ జానపదాల దాకా జరుగుతున్న తంతు చూస్తుంటే నవ్వాలో, ఏడ్వాలో అర్థం కాని ఒక విచిత్రమైన సాంస్కృతిక దోపిడీ కళ్లముందు కనిపిస్తుంది.

వందల ఏళ్లుగా ఏ ఒక్కడి సొంతం కాని ఒక ఉమ్మడి ప్రజా సంపదను, నాలుగు కొత్త బీట్లు వేసి, ఆఖరి లైనులో రెండు ముక్కలు మార్చి, "ఇది నా సొంత సృష్టి" అంటూ కార్పొరేట్ కంపెనీలు రిజిస్టర్ చేయించుకుంటున్నాయి.

అసలు ఈ తతంగం వెనుక ఉన్న అసలైన నగ్నసత్యం ఏమిటంటే… తమకు ఎంతో తెలివితేటలు ఉన్నాయని, తామే ఈ సమాజానికి దిశా నిర్దేశం చేసే మేధావులమని డబ్బా కొట్టుకునే సినిమా కవుల, దర్శకుల సృజనాత్మకత పూర్తిగా అడుగంటిపోయింది. కోట్లు కుమ్మరించి విదేశీ లొకేషన్లలో కెమెరాలు తిప్పినా, ఖరీదైన సౌండ్ మిక్సింగులు చేసినా జనం గుండెకు తాకే ఒక్క ముక్క కూడా రాయలేక వీళ్ల పెన్నులు తెల్లమొహం వేస్తున్నాయి. లగ్జరీ అపార్ట్‌మెంట్లలో కూర్చుని కాఫీలు తాగుతూ రాసే కృత్రిమ కవిత్వం చచ్చిపోయిందని అర్థమయ్యాక, వీళ్ల కన్ను సరిగ్గా అట్టడుగు శ్రామికుల మీద పడింది.

కొలంబస్ వెళ్లి అమెరికాను కనిపెట్టానని చెప్పుకున్నట్టు… తరతరాలుగా పల్లెల్లో రచ్చబండల దగ్గర, పత్తి చేలల్లో, ఫ్యాక్టరీ గేట్ల ముందు అణగారిన వర్గాలు తమ కష్టాల నుంచి, ఆకలి నుంచి, అవమానాల నుంచి అల్లుకున్న పాటలను వీళ్లు కొత్తగా "డిస్కవర్" చేశామంటూ ఫోజులు కొడుతున్నారు.

ఇది సరిగ్గా మన ఊరి బామ్మలు వందల ఏళ్లుగా ఒంటికి రాసిన పసుపును, పొలాల్లో పండించిన బాస్మతి ధాన్యాన్ని అమెరికా కంపెనీలు ల్యాబ్‌లోకి తీసుకెళ్లి కొద్దిగా రసాయనాలు అటుఇటు మార్చి "ఇది మా ఇన్వెన్షన్" అని పేటెంట్లు కొట్టేసిన దొంగ వ్యాపారం లాంటిదే. ఆనాడు దాన్ని శాస్త్రవేత్తలు బయో పైరసీ అంటే, ఇప్పుడు మన సినీ రంగం చేస్తున్నదాన్ని సాంస్కృతిక పైరసీ అనాలి. అమెరికాలో నల్లజాతి బానిసలు పత్తి చేలల్లో తెల్లదొరల కొరడా దెబ్బలు తింటూ తమ ఆక్రందనల నుంచి పుట్టించిన బ్లూస్, జాజ్ సంగీతాన్ని ఎల్విస్ ప్రెస్లీ లాంటి వాళ్లు పాలిష్ చేసి బిలియన్ డాలర్ల వ్యాపారంగా మార్చుకున్నట్టే... ఇక్కడా జరుగుతోంది. ఆ పాటలు పుట్టించిన మూల కళాకారులు ఇంకా గుడిసెల ముందే చిల్లిగవ్వ లేక చస్తుంటే, ఆ బాణీలను ఎత్తుకెళ్లిన వ్యాపారులు మాత్రం చార్టెడ్ ఫ్లైట్లలో తిరుగుతున్నారు.

ఇటాలియన్ ఆలోచనాపరుడు ఆంటోనియో గ్రామ్‌షీ చెప్పిన సాంస్కృతిక ఆధిపత్యం అంటే ఇదే. పెత్తందారీ వర్గం ఎప్పుడూ పీడిత ప్రజల సంస్కృతిని పూర్తిగా తొక్కేయదు. దాన్ని అమాంతం లాక్కుంటుంది, అందులో ఉండే తిరుగుబాటు స్వభావాన్ని, నిరసన స్వరాన్ని పూర్తిగా తుడిచేసి, కేవలం నడుములూపే ఐటమ్ సాంగులాగానో, పబ్‌లలో తాగినోళ్లు గెంతే పార్టీ ట్రాకులాగానో మార్చి, మళ్లీ ఆ ప్రజలకే టిక్కెట్లు పెట్టి అమ్ముకుంటుంది. ఇక మన చట్టాల తీరైతే మరీ దారుణం. ఒక జానపద పాటలో ఎనభై శాతం ట్యూన్ అదే ఉంటుంది, డెబ్బై శాతం లిరిక్స్ అవే ఉంటాయి. అలాంటి పాట చివర్లో ఏ రచయితో వచ్చి రెండు ప్రాస పదాలు కలిపితే దానికి లీగల్ కాపీరైట్ ఇచ్చేయడం ఏ ఊరి న్యాయం?

ప్రజాధనాన్ని ఎవరైనా వాడుకుంటే జరిమానా వేయాలి కానీ, ఊరందరి ఉమ్మడి ఆస్తిని దర్జాగా లూటీ చేసి సొంత కంపెనీ పేరు మీద ముద్ర వేసుకుంటుంటే కాపీరైట్ బోర్డులు చప్పట్లు కొడుతున్నాయి. పైపెచ్చు, ఆ పాటను ఏ సామాన్యుడో పాడి నెట్‌లో పెడితే వాడికి కాపీరైట్ స్ట్రైక్ వేసి అకౌంట్ బ్లాక్ చేసేంత దురహంకారం ఈ బడా సంస్థలది.

జార్జ్ ఆర్వెల్ తన '1984' పుస్తకంలో గతాన్ని చెరిపివేయడం గురించి హెచ్చరించినట్టు, ఈ దోపిడీని ఇట్లే వదిలేస్తే ఇంకో పాతికేళ్ల తర్వాత వచ్చే తరానికి 'నాగుల కట్ట మీద' పాటో, 'సారంగ దరియా'నో ఫలానా కార్పొరేట్ మ్యూజిక్ డైరెక్టర్ రాసిందే తప్ప, దీని వెనుక పల్లెటూరి తల్లుల శ్రమ దాగుందనే స్పృహే మిగలదు. అట్టడుగు వర్గాల చరిత్రను, వాళ్ల అస్తిత్వాన్ని శాశ్వతంగా చెరిపేసే మహా కుట్ర ఇది. అయితే ఈ మొత్తం నాటకంలో ఒక తీపి నిజం ఏంటంటే…శ్రామిక ప్రజల, సబ్‌ఆల్టర్న్ జీవితాల భాష ముందు స్వయం ప్రకటిత మేధావుల భాష మోకరిల్లక తప్పలేదు. మట్టి వాసన ఉంటేనే జనం గుండె కరుగుతుందని ఈ వ్యాపార ప్రపంచం కూడా చివరికి ఒప్పుకుంది. కానీ ఆ గుర్తింపును కేవలం వాళ్ల బ్యాంకు ఖాతాలు నింపుకోవడానికే వాడుకుంటే ఊరుకోకూడదు.

ఆకాశం, గాలి, నది నీళ్లు ఎలాగైతే ఎవరి సొంతం కాదో... ప్రజా సమూహాల పెదవులపై పుట్టిన జానపదం కూడా ప్రజలందరి ఉమ్మడి నిధి. దానికి కార్పొరేట్ కంచెలు వేసే ప్రతి ఒక్కరిపై కల్చరల్ థెఫ్ట్ కేసులు పెట్టి, వారి లాభాల్లోంచి భారీ జరిమానాలు వసూలు చేసి ఆయా కళారూపాలు పుట్టిన ప్రాంతాల అభివృద్ధికి మళ్లించినప్పుడే ఈ ఆధునిక దోపిడీకి ముగింపు పడుతుంది.

– పిటి పార్కర్
06.09.2026

బ్యాక్‌స్టేజ్ బ్రహ్మ

2026-09-05T00:00:00Z

హోదాల ముళ్ళకంచెలు
పేరుకు ముందు వేలాడే అక్షరాల అహంకారాలు
నల్లకోట్లు, తెల్లకోట్లు…
అధికారం చెలాయించే హోదాల నడుమ
ఆ పాత బడిగదిలో నిలబడే
నిశ్శబ్ద అస్తిత్వం అతడు

సమస్త గుర్తింపుల గర్భగుడికి
తానే మూలధాతువైనప్పుడు
ఆ సృష్టికర్తకు ఏ లేబుల్స్ అవసరం?

మార్కుల కార్ఖానాల్లో
కొందరు మెదళ్లను బట్టీ పట్టిస్తే
అతని చేతిలో తరగతి గది
ఒక విశ్వసృష్టి యజ్ఞం

నల్లబోర్డు పై కరిగి రాలే సుద్దముక్క
సున్నపు ధూళి కాదు
రేపటి సూర్యుళ్లను ప్రసవించడానికి
ఒక నక్షత్రం చేసే స్వచ్ఛంద ఆత్మహోమం

స్టెతస్కోప్ వినే గుండె చప్పుడులో
న్యాయం కోసం గర్జించే వాదనలో
ఆకాశం హద్దులు చెరిపే రాకెట్ పథంలో
ఎక్కడా కనబడకుండా
ప్రవహించే అదృశ్య రక్తనాళం అతడే

చెక్కబడిన రాయి గర్భగుడికి చేరి
దైవమై పూజలందుకుంటుంది
కానీ…
రాతికి ప్రాణప్రతిష్ట చేసి
నేలకొరిగిన ‘ఉలి’కి
ఏ పూలదండల గుర్తింపీ ఇవ్వదు

కొమ్మలు ఆకాశాన్ని తాకడం కోసం
చీకటి మట్టిలోనే అంతర్ధానమైపోయే
‘వేరు’ అతడు

లోకానికే కిరీటాలు తొడిగే ఆ నిశ్శబ్ద చేతికి
ఏ అక్షరాల బిరుదు సరిపోతుంది?
అస్తిత్వాన్నే ధారపోసే మూలవిరాట్టుకు
ఏ పేరు పెట్టి పిలిచినా చిన్నబోదా

ర్యాంకుల మార్కెట్‌లో
మెదళ్లను బేరం పెట్టేవాడు గురువు కానే కాదు
అతను వ్యవస్థ నడిపే బట్టీల వ్యాపారి
పిల్లవాడిలోని శూన్యంలో
ఒక సజీవ విశ్వాన్ని చూసి
ప్రాణప్రతిష్ట చేసే ఆ నిశ్శబ్ద శిల్పే
అతనే అసలైన మాస్టారు...
ఆమె మాత్రమే నిజమైన టీచర్

– పిటి పార్కర్
05.09.2026

పది రూపాయల పౌరసత్వం

2026-08-15T00:00:00Z

ఒక చిన్న గది…
మూలన పాతబడిన పుస్తకాల కొండ
ఆరు మాసాలుగా వెచ్చని స్పర్శ పొందని పొయ్యి
జేబులో సరిగ్గా పది రూపాయల చిరిగిన కాగితం

అయినా…
కళ్ళల్లో ఎప్పటికైనా సర్కారు కొలువు కొట్టాలనే మొండి పట్టుదల
ఆకలి నరాలను లాగుతున్నా…
రేపటి విజయం ముందు
ఆ బాధ చాలా చిన్నది

తెల్లవారింది…
ఆగస్టు పదిహేను పండుగ వచ్చింది
మైకుల్లోంచి దేశభక్తి పాటలు హోరెత్తుతున్నాయి
వీధి వీధినా తనిఖీ మొదలైంది
గుండెల మీద రంగుల జెండా కనిపించకపోతే
వాడి భారతీయతకే ప్రమాదమనే చూపులు మొదలయ్యాయి

తన గుండెల్లో ఎంత ప్రేమున్నా
బయటకు చూపించకపోతే నేరమేమోనన్న భయం
జేబు తడిమి చూసుకున్నాడు
అందులో మిగిలింది ఆ ఒక్కటే పది రూపాయల నోటు
మనసులోనే ఒక చిన్న లెక్క వేసుకున్నాడు
ఐదు రూపాయలతో చిన్న కాగితపు జెండా కొందాం
మిగిలిన ఐదు రూపాయలతో…
ఒక బన్ను ముక్క తిని
ఈ రోజుకు కడుపును సముదాయిద్దాం
అటు దేశభక్తి నిలబడుతుంది
ఇటు ప్రాణం నిలబడుతుంది అనుకున్నాడు

ఆశగా బజారుకెళ్తే…
అక్కడ కొత్త సర్కారు శాసనం వినిపించింది
కాగితపు జెండాలు చెల్లవట
ప్రతి పౌరుడూ స్వదేశీ ఖాదీ జెండానే ఎగరేయాలట
ప్రభుత్వ రాయితీతో దాని ప్రత్యేక ధర సరిగ్గా పది రూపాయలట
అక్కడ వేరే జెండాలు లేవు
వేరే దారులూ లేవు

ఆకలి ముద్దకి అధికారపు కొలతకి మధ్య నలిగిపోయి
చేతిలో ఉన్న ఆ చివరి నోటును ఇచ్చేశాడు
జేబు ఖాళీ అయ్యి
చేతిలోకి అందమైన ఖాదీ జెండా వచ్చింది
ఇంటికొచ్చి కిటికీ ఊచకు గర్వంగా దాన్ని కట్టాడు
చూసిన వాళ్లంతా
వీడు నిజమైన దేశభక్తుడని మెచ్చుకున్నారు

చీకటి పడింది
కడుపులో ఆకలి మంటలు నిశ్శబ్దంగా జాతీయ గీతాన్ని ఆలపిస్తున్నాయి
మంచం మీద ఖాళీ కడుపుతో నడుం వాల్చాడు

కానీ కళ్ల నిండా ఇంకా చెరిగిపోని నమ్మకపు కలలు
ఏదో ఒక రోజు ఈ స్వతంత్ర దేశం
తన కడుపుకి ఇంత తిండిని
తన బతుకుకి ఒక చిన్న కొలువును
కచ్చితంగా ఇస్తుందన్న ఆశతో
ఆ త్రివర్ణ పతాకం నీడలో నిద్రలోకి జారుకున్నాడు

…

80వ స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు

– పిటి పార్కర్
15.08.2026

శరీరానికి తల లేనప్పుడు...

2026-08-11T00:00:00Z

సామాజిక అంశాలు చర్చించుకునేపపుడు “జనాలు కలిసికట్టుగా పోరాడే రోజులు పోయాయి” అని వింటూ పెరిగిన తరం మాది. పల్లెటూళ్లు కాస్తా పట్నాల్లో కలిసిపోయాయి. కార్మిక సంఘాలు కనుమరుగై ఎవరికి వారే సొంతంగా పనిచేసుకునే పరిస్థితి వచ్చింది. కంపెనీలు పోయి ఫ్రీ లాన్సర్లు వచ్చారు. నలుగురూ ఒకచోట కూడి మాట్లాడుకునే రోజులు పోయి అర్ధరాత్రి పూట ఒంటరిగా ఫోన్లో మునిగిపోయే దుస్థితి వచ్చింది. ఇవన్నీ చూసి సంఘటిత శక్తి కంటే మనిషే ఒంటరిగా గెలిచాడని మనం ఒక నిర్ధారణకు వచ్చాం. కానీ ఈ మాటలను నేను ఇక ఎంతమాత్రం నమ్మనని చాలా స్పష్టంగా కనబడుతున్నా సమాజంలో పెద్ద వాళ్ళు అని ముద్ర వేసుకున్న వాళ్ళు ఒప్పుకోవడం కష్టమయ్యిపోయింది. జంతర్ మంతర్ వద్ద జరిగిన పరిణామాలను చూసినప్పుడు మనం తొందరపడి ముగించేసిన ఒక చర్చను కాక్రోచ్ జనతా పార్టీ మళ్లీ మన ముందుకు తెచ్చిందని నాకనిపిస్తోంది.

ఇందులో ఉన్న విచిత్రాన్ని ఒకసారి గమనించండి. లక్షల మంది మద్దతుదారులను కూడగట్టుకుని ఒక కేంద్ర మంత్రి చేత రాజీనామా చేయించిన ఉద్యమం ఇది. అసలు ఈ ప్రభుత్వం ఇలా తలొగ్గడం చాలా అరుదు. అయినా సరే ఈ ఉద్యమానికి సంబంధించి పట్టుకుందామంటే ఒక సభ్యత్వ పుస్తకం లేదు. తాళం వేద్దామంటే ఒక ప్రధాన కార్యాలయం లేదు. భయపెట్టి లొంగదీసుకుందామంటే ఒక్క నాయకుడు కూడా లేడు. ఒకవేళ అది ఒక ఆఫీసును గానీ ఒక నాయకత్వ నిర్మాణాన్ని గానీ ఏర్పాటు చేసుకోవాలని చూస్తే ఆ నిర్మాణమే దానికి అడ్డంకిగా మారేలా కనిపిస్తోంది. దీన్ని స్థాపించిన అభిజీత్ డిప్కే తనను ఈ కథకు హీరోను చేయొద్దని పదే పదే చెబుతున్నాడు. ఒకప్పుడు ఇవి కేవలం వినయం కోసం అన్న మాటలు అని నేను అనుకునేవాడిని. కానీ ఇప్పుడు అది ఒక వ్యూహం అని ఆ వ్యూహం వెనుక ఒక గొప్ప తాత్వికత ఉందని నేను భావిస్తున్నాను.

గత శతాబ్దంలో ఎక్కువ కాలం మనం దీనికి పూర్తిగా భిన్నమైన ఆలోచనను నమ్మాము. మన గొంతు వినిపించాలంటే ఒక సంస్థ ఉండాలని అనుకున్నాం. ఆ సంస్థ మనకు రెండు రకాలుగా ఉపయోగపడుతుంది. వేలాది మంది వ్యక్తుల కోపాన్ని ఒక ఉమ్మడి డిమాండ్‌గా మార్చే ఒక వేదికను ఇస్తుంది. అలాగే ఒక సామాన్యుడికి ఎప్పటికీ దక్కని బేరసారాలాడే శక్తిని ఆ సంస్థ అందిస్తుంది. సంఘాలుగా ఏర్పడటంలో అమెరికన్లకు ఉన్న తెలివిని టోక్విల్ సరిగ్గా ఇందుకే మెచ్చుకున్నాడు. ట్రేడ్ యూనియన్లు అయినా స్వాతంత్ర్య పోరాటంలో కాంగ్రెస్ అయినా లేదా రైతు సంఘాలైనా వాళ్లంతా చెల్లాచెదురుగా ఉన్న అసంతృప్తిని ఒక బలమైన శక్తిగా మార్చారు. నాణేనికి బొమ్మ ఎంత అవసరమో ఒక ఉద్యమానికి ఒక ముఖచిత్రం కూడా అంతే అవసరమని మనం అనుకున్నాం.

కానీ ఇప్పుడు పరిస్థితి తలకిందులైంది. దాన్ని మనం సూటిగా ఒప్పుకోవాలి. ప్రభుత్వం తన ప్రజలను గుర్తించడం ద్వారా అంటే వాళ్లకు పేర్లు పెట్టడం, జాబితాలు రాయడం, వాళ్లను లెక్కల్లోకి తీసుకోవడం ద్వారా పాలన సాగిస్తుందని ఆంత్రోపాలజిస్ట్ జేమ్స్ స్కాట్ మనకు చెప్పాడు. అలా చేయడం వల్లే ప్రభుత్వం పన్నులు వసూలు చేయగలుగుతుంది అవసరమనుకుంటే వాళ్లను అణచివేయగలుగుతుంది. ఒక సంస్థను సులభంగా గుర్తించవచ్చు. రిజిస్టర్ అయిన సంస్థ ప్రభుత్వానికి సులభంగా లక్ష్యంగా మారుతుంది. పేరున్న నాయకుడు దొరికితే చాలు ఆ ఉద్యమాన్ని మొత్తం సులభంగా పక్కకు నెట్టేయవచ్చు. నా చిన్నప్పుడు నుంచి నేను చూసింది అదే. ఈ కాక్రోచ్ ఉద్యమం తీవ్రవాదుల ముసుగు అని ఆ మంత్రి కొట్టిపారేశాడు. ఒకప్పుడు ఉద్యమాలకు... బేరసారాలాడే శక్తినిచ్చిన సంస్థ గుర్తింపే ఇప్పుడు దాన్ని అణచివేయడానికి ప్రభుత్వానికి ఒక ఆయుధంగా మారింది.

మనం పట్టించుకోవాలే కానీ చరిత్ర గతంలోనూ మనకు ఈ విషయాన్ని గుర్తుచేసింది. 1942 ఆగస్టులో క్విట్ ఇండియా ఉద్యమానికి చెందిన నాయకులందరినీ బ్రిటీష్ వాళ్లు ఒకే రాత్రి జైలులో పెట్టినప్పుడు ఆ ఉద్యమం ఆగిపోతుందని వాళ్లు ఆశించారు. కానీ దానికి బదులుగా అది అజ్ఞాతంలోకి వెళ్లి మరింత ఉగ్ర రూపం దాల్చింది. దాన్ని పట్టుకోవడం అణచివేయడం కష్టంగా మారింది. ఎందుకంటే అప్పటికే అరెస్టు చేయడానికి గానీ రాజీకి పిలవడానికి గానీ ఎవరూ మిగలలేదు. దశాబ్దాల తర్వాత హాంకాంగ్ నిరసనకారులు బ్రూస్ లీ చెప్పిన మాటను స్ఫూర్తిగా తీసుకున్నారు. లాఠీ దెబ్బ పడకుండా నీళ్లలా మారిపోవాలని ఏ ఆకారం లేకుండా ఉండాలని వాళ్లు అనుకున్నారు. బొద్దింకల విషయంలో కూడా ఇదే జరుగుతుంది కదా. మీరు లైట్ వేయగానే అవి వందల కొద్దీ పగుళ్లలోకి చెల్లాచెదురుగా పారిపోతాయి. తల నరకడానికి అందులో రాజు లాంటి బొద్దింక ఏదీ ఉండదు. ఒక ఉన్నత స్థానం నుంచి విసిరిన అవమానం చివరకు అసలు నాశనం చేయలేని ఒక శక్తికి ప్రతీకగా మారిపోయింది.

అందుకే ఈ పరిణామం నన్ను ఆశ్చర్యానికి గురిచేస్తోంది. ఇది వ్యక్తి సాధించిన విజయం అని అనుకోవడం మన పొరపాటు. తమ స్క్రీన్ల ముందు ఒంటరిగా కూర్చున్న ప్రజల గుంపు అని మనం పొరబడినది నిజానికి ఒక పెద్ద సమూహం. అదొక కొత్త రకమైన ఆకారం లేని ఐక్యత. మన పాతకాలపు సామాజిక శాస్త్రం దీన్ని చూడలేదు. ఎందుకంటే అది ఎప్పుడూ సభ్యత్వ పుస్తకాలలోనూ లెటర్ ప్యాడ్ల పైనా నాయకుడి ఫోటోలలోనూ ఆ సమూహాన్ని వెతుకుతూనే ఉంటుంది. నలుగురూ కలిసికట్టుగా ఉండటం అనేది చనిపోలేదు. అది తన పాత పద్ధతులను వదిలేసింది అంతే. లెక్కపెట్టడానికి వీలు లేకుండా నిలకడగా ఉండకుండానే కలిసికట్టుగా పనిచేయడం అది నేర్చుకుంది. తల ఎత్తుకుని జీవించే దేశం కావాలని ఠాగూర్ ఒకప్పుడు కలలు కన్నాడు. ఏ ఒక్కరికీ నాయకత్వ కిరీటం పెట్టడానికి నిరాకరిస్తూనే ప్రతి ఒక్కరూ తలెత్తుకుని తిరిగేలా చేస్తున్న ఒక ఉద్యమంలో ఒక నిశ్శబ్దమైన అద్భుతం దాగి ఉంది.

కాబట్టి ఆకారం లేనిది ఎక్కువ కాలం నిలబడదేమో అని పాతకాలపు ఆలోచనలతో కంగారు పడుతూ నేను ఈ వ్యాసాన్ని ముగించదలచుకోలేదు. ఆ భయం అనేది కనుమరుగైన ఒక పాత ప్రపంచానికి చెందినది. ఆ కాలంలో మనుగడ అంటే ఆఫీసులు లెటర్ ప్యాడ్లు తలుపు మీద రాసి ఉన్న పేరు మాత్రమే. కానీ ఈ రోజు లెక్కలు మారిపోయాయి. పేరు బయటకు తెలిస్తే సమన్లు, ముఖం కనిపిస్తే జైలు గది ఖాయమైన ఈ కాలంలో ఏ ఒక్క నాయకుడూ లేని ఉద్యమాన్ని ఎవరూ పట్టుకోలేరు. ఒక వ్యక్తిని అరెస్టు చేయడం ద్వారా దాన్ని అణచివేయలేరు. అలసిపోయిన ఒక నాయకుడి అహంకారాన్ని సంతృప్తిపరచడానికి అతనికి ఒక పదవిని ఎరగా వేసి ఈ ఉద్యమాన్ని ఎవరూ కొనలేరు. ప్రభుత్వం దాన్ని పట్టుకోవాలని చేయి చాచిన ప్రతిసారీ దాని చేతికి గాలి మాత్రమే తగులుతుంది. ఆకారం లేకపోవడమే దానికి శ్రీరామరక్ష. వెలుగు రాగానే అది చెల్లాచెదురు అవుతుంది మళ్లీ చీకటిలో ఒకచోట చేరుతుంది. ఎవరూ దాని ముందు నిలబడి నేనే నాయకుడిని అని చెప్పుకోలేరు కాబట్టే అది అలా ముందుకు సాగుతూనే ఉంటుంది. ఇది కలిసికట్టుగా పోరాడే తత్వానికి ముగింపు కాదని నేను ఇప్పుడు గట్టిగా నమ్ముతున్నాను. ఇది అత్యంత తెలివైన అలాగే భయమెరుగని ఒక సరికొత్త ఉదయం.

– పిటి పార్కర్
11.08.2026

దోసిట్లో పడ్డ 'కాలం'!

2026-08-04T06:30:00Z

బయటి ప్రపంచం
చిన్నగా తలుపు తట్టినప్పుడు
లోపల ఏదో నిశ్శబ్దంగా కదిలిపోతుంది!

వంటగది బండపై పడిన ఒక చిన్న ఉప్పు రాయి
సాయంత్రపు ఒరిగిన ఎండలో నేలపై పరిచే ఆ పొడవైన నీడ...
పుస్తకం పుటల సందుల్లోంచి నడిచి వెళ్లే ఒక చిన్ని పురుగు...
మనసును ఏదో వింత అలజడితో కలచివేస్తుంది

కవిత్వం అంటే బలవంతంగా వెతికి పట్టుకునే ఆలోచన కాదు
దారిన పోయే కాలం
మన దోసింట్లో వాల్చిన ఒక అదృశ్య స్పర్శ!

పచ్చటి పొలంలో
ఎండను ఒంటికి పూసుకుని నిలబడే ఆవులు
దాహంతో వేసే ఆక్రోశపు అరుపులు...
అవి కేవలం గొంతులోంచి వచ్చిన వేదన వ్యక్తపరచడానికా?
లేక ఒకరి మనసును తట్టే సంభాషణా?
తనలో తాను కలవరపడటానికి…
ఎదుటివారితో మాట్లాడటానికి నడుమ...
ఈ జీవన రహస్యమంతా దాగుంది!

అక్షరాన్ని అక్షరంతో పేర్చడంలో
ఒక మధుర యాతన ఉంటుంది...
ఏ శబ్దానికి ఏ పదం సరిగ్గా ఒదుగుతుందో వెతకడంలో
ఒక ప్రయాసతో కూడిన ఆనందం దాగుంది!

ఏ గొప్ప సందేశమూ ఇవ్వాల్సిన అవసరం లేదు
ఏ ప్రపంచాన్నీ మార్చాల్సిన తొందరా లేదు...
కంటికి కనిపించిన ఒక చిన్న క్షణాన్ని
ఉన్నది ఉన్నట్లుగా అక్షరబద్ధం చేయడమే కవిత్వం!

ఏళ్ళు గడిచాక...
ఎక్కడో పాత సొరుగులోంచి దొరికిన
మన సొంత కవితనే
ఎవరో పరాయి వ్యక్తి రాసినట్లు చదువుకున్న వేళ...
కలిగే ఆ వింత ప్రశాంతత ఉందే!

అక్కడ 'నేను' అనే అహంకారం పూర్తిగా కరిగిపోయి
కేవలం ఆ సృష్టి యొక్క అనుభూతి మాత్రమే మిగులుతుంది

ఈ జగన్నాటకంలో
మనుషులమైనా,క్రిమికీటకాలైనా...
ఒక్కొక్కరం కాలపు ఒడ్డున నిలబడి
ఈ దృశ్యాలను నిశ్శబ్దంగా చూసే సాక్షులం
ఈ ప్రపంచాన్ని శ్రద్ధగా గమనించడమే ఒక అనుభూతి...
ఆ గమనింపుకు ఒక రూపాన్ని ఇవ్వడమే కవిత్వం!

– పిటి పార్కర్
04.08.2026

రివర్స్ చార్జ్‌షీట్

2026-08-04T00:00:00Z

ట్రాయ్ నగరపు రాక్షస గుర్రం
ద్వారాలు దాటిన వేళ...
ఆ కుట్రను నడిపిన వ్యూహకర్తలను కాపాడి
వీధిలో ఆడుకుంటూ
ఆ చెక్కబొమ్మను చూసి నవ్విన
పసిపిల్లల "అమాయకత్వమే"
నగరపతనానికి కారణమని
విచారించిన విచిత్ర చరిత్ర ఇది!

ఏకలవ్యుడి బొటనవేలును దానంగా కోరిన వేళ...
ఆధిపత్యపు పక్షపాతాన్ని సింహాసనం వెనుక దాచి
"నీ శ్రమలో అనధికారిక ధిక్కారముంది" అని…
తెగిపడిన ఆ వేలుకే
అపరాధ రుసుము విధించిన కాలమిది!

రోమ్ నగరం బూడిదవుతున్న రాత్రి వేళ...
ఫిడేలు మీటిన సామ్రాజ్యపు వేళ్లను నిరపరాధిగా ప్రకటించి
పొగకి ఊపిరి ఆడక కేకలేసిన బూడిదను
"సమాజపు ప్రశాంతతను భంగపరిచిన ముద్దాయివు" అని
జైలులో తోసిన వైపరీత్యం ఇది!

కురుక్షేత్రంలో రథపు చక్రం
నేలలో కూరుకుపోయిన వేళ...
తన సిద్ధాంతాల డొల్లతనాన్ని దాచుకోవడానికి
"నా రాజనీతిలో పగుళ్లు లేవు... ఈ నేలకు, ఈ చక్రానికే యుద్ధధర్మం తెలియదు!"
అని నేలను, చక్రాన్ని
బోనులో నిలబెట్టిన ఆస్థాన నాటకమిది!

మహా వ్యూహాన్ని అల్లిన సూత్రధారిని
పీఠంపై కూర్చోబెట్టి
ఆ వలల నడుమ బంధించబడ్డ పావురాలకే "పద్ధతి తెలియదని"…
శిక్షలు ఖరారు చేసే దర్బారు ఇది!

తన నగ్నత్వాన్ని చూపించినందుకు...
రూపాన్ని మార్చుకునే ధైర్యం లేని పీఠం
చివరకు 'అద్దాన్ని' విచారించి
పగులగొట్టడానికి ఆర్డర్లు జారీ చేసింది

నమో సామ్రాజ్యపు యజమానీ...
రూపాన్ని సరిదిద్దకుండా
'అద్దం’ని ఎంత పగులగొట్టినా
లభించేది మీ పాలనకు వికాసం కాదు...
కేవలం మీ వ్యవస్థాగత 'అపరాధం' మాత్రమే

ముక్కలైన ఆ ప్రతీ గాజు పెంకులోనూ...
ఇప్పుడు ఒక్క ప్రతిబింబం కాదు
మీ డొల్లతనాన్ని నగ్నంగా చూసే
కోట్లాది నవతరం కళ్లు మిగిలాయి

ఈ తరం
తమ నిర్ణయాలకు 'బాధ్యత' వహిస్తుంది గానీ...
మీ పాతబడిన రాజ్య వైఫల్యానికి
'శాశ్వత ముద్దాయి'గా మారదు

– పిటి పార్కర్
04.08.2026

పంజరంలో ఆకాశం

2026-07-29T00:00:00Z

వారు…
మాకు రెక్కల ఆకారాన్ని వర్ణించి చెప్పారు
కానీ ఆకాశం పిలిచినప్పుడు
పంజరం తలుపులు బిగించారు!

వారు…
మాకు అగ్నిని ఎలా వెలిగించాలో పాఠాలు నేర్పారు
కానీ ఆ వెలుగు వీధి దీపమై రగిలేసరికి...
లాఠీల భయంతో నీళ్లు చల్లేశారు

ఇదెంతటి విచిత్రమైన వైరుధ్యం?
మాలో తిరుగుబాటును కోరుకునే కళ్లే...
ఆ తిరుగుబాటు రోడ్డెక్కిన వేళ
భయంతో వణికిపోతున్నాయి

"మా పిల్లల భవిష్యత్తు ఏమైపోతుందో"
అన్న వారి భయం వెనుక
నిఖార్సైన ప్రేమ ఉందన్నది నిజమే...

కానీ ఆ ప్రేమతో కూడిన భయమే
మా ఆత్మగౌరవానికి పడిన పదునైన సంకెళ్లు
మా మౌనం వారి ఫిర్యాదు...
మా నిరసన వారి గుండెల్లో భూకంపం

పేగు బంధం ఒక వైపు ధర్మాన్ని బోధిస్తుంది
ఇంకో వైపు సురక్షితమైన పిరికితనాన్ని బహుమతిగా ఇస్తుంది
ప్రశ్నించే నైజాన్ని మాకు విత్తనంగా నాటి
ఆ మొక్క చెట్టయ్యే వేళ...
భద్రత పేరుతో వేళ్లను తెగనరుకుతుంది

కాలమనే కత్తి మీద మేమిప్పుడు ఎటువైపు నిలబడాలి?
వారు మాపై చూపించే కన్నపేగు భయాన్ని కాపాడాలా?
లేక వారి పాఠాల నుండే పుట్టిన మా ధిక్కారాన్ని గెలిపించాలా?

చరిత్ర పుస్తకాల నుంచి
అమరవీరులను కోరుకునే సమాజమిది...
కానీ ఆ వీరుడు తమ స్వంత ఇంట్లో పుడితే…
మాత్రం, తలుపులకు గడియలేసి దాచే పెద్దాళ్ల జగత్తు ఇది!

మేము నిలబడటానికేమో స్వేచ్ఛ కావాలి
మేము బతకడానికేమో
వారి ప్రేమ అనే భయానికి తలవంచాలి...
ఈ ద్వంద్వ పోరాటంలో…
నిశ్శబ్దంగా నలిగిపోవడమే
ఈ తరం ఎదుర్కొంటున్న అసలైన విప్లవం!

[మాకు ఎగరడం నేర్పించి, ఆకాశం పిలిచేసరికి భయంతో పంజరం బిగించే కన్న వారికి అంకితం]

– పిటి పార్కర్
29.07.2026

గ్రే షాడో

2026-07-28T00:00:00Z

ఒక చీకటి ఇనుప రథం
నగరపు కాంక్రీట్ వీధుల్లో
యవ్వనాన్ని తన చీకటి కడుపులో బంధించి
రొప్పుతూ సాగుతోంది

దాని లోపల రగులుతున్నది
కటకటాల వెనుక చిక్కుకున్న నవతరం...
సమస్త లోకం చూస్తూ ఊరుకున్న వేళ
ఒక బూడిద నీడ...
ఆ భీకర చక్రాల ముందుకు నడిచింది

ఆమె సింహాసనాలను
కదిలించాలనుకున్న నాయకురాలు కాదు
ఆమె నగరంలో నడుస్తున్న
ఒక సాధారణ బాటసారి

ఆ ఇనుప తలుపుల సందుల నుండి వచ్చిన నినాదాల హోరు...
ఆమె ఆత్మను అగ్నిలా తాకింది
వారి స్వేచ్ఛను అపహరిస్తుంటే...
నీ అడుగులు ఎలా ముందుకు పడతాయి?
అని ఆమె గుండెలోని నిశ్శబ్ద సత్యం గర్జించింది

లోపల కణకణమూ భయంతో వణికిపోతోంది
కానీ బయట ఆ దేహం...
భూమిలో నాటుకుపోయిన పర్వతమైంది!

చాపిన ఆ రెండు చేతులు...
బంధీలను కాపాడే విశ్వరూపమయ్యాయి
అధికారం తన ఇంజన్ రేపి భయపెట్టాలని చూసింది
కానీ ఆ పాదాల కింద ఉన్న న్యాయం...
అంగుళం కూడా వెనక్కి తగ్గలేదు

ఆ పదునైన నిశ్శబ్దానికి
ఇనుప సామ్రాజ్యం తలవంచక తప్పలేదు
రాక్షస రథం ఆగిపోయింది...
కటకటాల తలుపులు తెరుచుకున్నాయి
చీకటి నుంచి బయటకు వచ్చిన గొంతులు...
ఆ వెలుగును చూసి నవ్వాయి

ధైర్యం అంటే భయం లేకపోవడం కాదు...
గుండె లోపల రక్తం ప్రకంపిస్తున్నా
అన్యాయం ముందు నిశ్చలంగా నిలబడటం

ఏ పథకమూ లేకుండా…
ఏ ఆర్భాటమూ లేకుండా...
ఒక్క క్షణం పాటు
ఆ వాహనానికి అడ్డంగా నిలబడ్డ
ఆ బూడిదరంగు నీడ…
అహంకారపు వీధుల్లో...
తరాలకంతా ఒక అమరమైన
తిరుగుబాటు సంతకమై మిగిలిపోయింది!

– పిటి పార్కర్
28.07.2026

ఇంకాగ్నిటో పాలిటిక్స్

2026-07-25T00:00:00Z

పర్వతమంత పడగవిప్పిన సర్పం అనుకుంది
ఈ నేల మీద ప్రాకే చీమల గుంపు
తన అడుగుల కింద నలగడానికి పుట్టిందని!
కానీ కోట్లాది నిశ్శబ్దపు అడుగులు ఒక్కటై చుట్టుముడితే
ఆ భారీ దేహానికి తన స్వంత బరువే ఉరితాడవుతుందని
ఆ అహంకారపు విషనాగు గ్రహించలేకపోయింది

మీరు అర్ధరాత్రి కాగితాలపై రాసి...
ఎవరి కంటా పడకుండా నలిపి
డస్ట్‌బిన్ చీకటి గర్భంలోకి విసిరేసిన ఆ నల్లటి కుట్రలు...
మాకు అద్దంలా స్పష్టంగా కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి

మీరు గీసే ప్రతీ రహస్య వ్యూహం వెనుక
మా అమ్మానాన్నల జీవితాల్లో
మీరు ఆడిన పాత నాటకపు కాపీలు ఉన్నాయి

మీరు తొడిగిన నక్క తోలును మేం గుర్తుపట్టకపోవడానికి...
మా తండ్రుల నడుములు ఊరకనే వంగలేదు!

మీ పాత నాటకాల చదరంగపు ఎత్తులన్నీ
మా అమ్మల కళ్లలోని కన్నీటి గీతల్లో
మేం ఎప్పుడో చదివేశాం

మీ ఆలోచన మీ మెదడులో పడకముందే...
దాని గమ్యస్థానాన్ని ముందే కొలిచే రక్తం మాది!

మా రక్తం
ఆ పాత కథల నుండే పాఠాలు నేర్చుకుంది...
మీరు పావును కదపడానికంటే ముందే
మీ ఎత్తుగడల ముగింపును చదివేసింది

మీ పాత సామ్రాజ్యపు కాపలా కళ్లకు దొరకకుండా
'ఇన్‌కోగ్నిటో' నీడలమై మేం సంచరిస్తుంటే...
మీరు ఇంకా నిన్నటి తుప్పు పట్టిన గడియారాలనే నమ్ముకున్నారు!

మీది కాగితాలపై ఆధారపడ్డ నకిలీ అధికారం
మాది గాలిలోనూ…డిజిటల్ దారుల్లోనూ ప్రవహించే నిశ్శబ్ద ప్రవాహం!

సిస్టమ్ ను ఏమార్చి, పరిపాలన రూపాన్నే మార్చేద్దామని మీరు ప్లాన్ చేస్తే...
ఈ దేశపు పాస్‌వర్డ్ ని అంత తేలిగ్గా మార్చేయగలమని భ్రమపడకండి
మీ అక్రమ లాగిన్‌లను
క్షణాల్లో రీజెక్ట్ చేయడానికి...
'రాజ్యాంగం, ప్రజలు అనే టూ-స్టెప్ వెరిఫికేషన్ ని దాటడం అంత తేలిక కాదు

గుర్తుంచుకోండి మిత్రో
మీరు నడిపే భారీ యంత్రాల చప్పుడు కన్నా...
మా నిశ్శబ్దపు స్క్రోలింగ్ వెనుక ఉన్న ఆక్రోశమే ఇంకా బలమైనది!

అధికారం అనేది కిరీటంలో లేదు
ఆ కిరీటాన్ని మోసే నేలలో ఉంది
ఆ నేల ఒక్కసారి కంపించి తిరగబడితే...
ఏ పల్లకీ గాలిలో నిలవదు.

మీరు రహస్యంగా దాచాలనుకున్న
ఆ నలిగిన చిత్తుకాగితాలే
ఈ రోజు మీ అహంకారానికి
అంతిమ శాసనం రాస్తున్నాయి

మళ్లీ తలుపులేసి కుట్రల నాటకానికి తెరలేపితే...
ఈసారి కదిలేది వినతిపత్రం కాదు
మీ పాత యుగాన్ని కాలగర్భంలో కలిపే నిశ్శబ్ద భూకంపం!

– పిటి పార్కర్
25.07.2026

The Maggot-Eaten Truth About India's Compassion: A Nation's Complicity in Slow Murder

2025-10-20T06:41:00Z

Opinion

There is a woman lying next to a gutter in Vijayawada right now. She cannot move her legs. She has been in the same spot for eleven days. Her bedsores have turned into open wounds. Yesterday, flies laid eggs in those wounds. Today, maggots are eating her living flesh. She is conscious. She feels everything.

Tonight, while you read this in your home, a man will approach her. Tomorrow morning, she will have new injuries and torn clothing. She cannot scream. She cannot fight. She cannot turn her face away. And tomorrow, thousands of people will walk past her on their way to work.

This is not fiction. This is not ancient history. This is India, October 2025.

Let me tell you what a destitute is, because most of us don't really know. A destitute is not a beggar. Beggars can walk, talk, and ask for money. A destitute is someone who cannot help themselves at all… cannot eat without assistance, cannot move to relieve themselves, cannot maintain even basic hygiene. These are our fellow citizens who have been abandoned by their families, or who suffered sudden medical emergencies on the streets, or who fell into circumstances we cannot even begin to explain.

In Vijayawada alone, we see seven to eight new destitutes appear every single week. Not beggars. Not homeless workers looking for shelter. Destitutes are human beings in advanced states of medical deterioration, lying paralysed, dying slowly in full public view.

For the past few years, we through YES-J's 'Compassion Connect' programme has been doing what our government should do. We find these dying citizens. We bathe them. We care for them. We get police permission. And then we admit them to care homes run by Missionaries of Charity, a Catholic charitable organisation, because those are the only destitute care facilities that exist.

After one year, those homes are full. There are no alternatives. There are no government homes. None.

So where do destitutes belong? :

This is the question we asked the Government of India through the Right to Information Act. The response reveals something so shocking, so shameful, that every Indian citizen needs to know about it.

One RTI application we filed was transferred 28 times across different ministries and departments. The Ministry of Social Justice & Empowerment, the ministry whose very name suggests it should protect vulnerable citizens, stated: "The Department does not operate any scheme specifically for destitute individuals."

The Department of Empowerment of Persons with Disabilities returned the application, saying the information "is not pertaining" to them, even though many destitutes are paralyzed, mentally ill, or physically disabled.

The Ministry of Housing & Urban Affairs pointed to homeless shelters. But when we visited these shelters, the managers said clearly: "No destitutes who cannot take care of themselves can stay here." These shelters are for able-bodied workers, not for people who need medical care and nursing assistance.

18 government departments (so far). Not one accepted responsibility. Not one.

The only scheme that even mentioned destitutes… buried in Clause 14 of the guidelines for homeless shelters, which says that was ended on September 30, 2024 in an RTI reply. There is no successor scheme. As of today, there is no active government program for destitute care in India.

Let that sink in. In a country of 1.4 billion people, with a government that runs schemes for almost everything, there is no scheme for citizens who are dying on footpaths because they cannot move.

But here's what makes this truly horrifying is the government knows they exist. The guidelines explicitly mention "the infirm, sick, victims of crime, destitute, and minor children must be handled with extreme sensitivity, rescued from the streets, and brought into the shelter." The Constitution guarantees every person the Right to Life.

They know. They write it down. They just don't do anything about it.

Do you know what happens to budget allocations for related programs? In 2021-22, only ₹5 lakhs was spent out of ₹50 crore allocated. In 2022-23, only ₹44 lakhs out of ₹15 crore. The problem isn't money. It's that nobody is accountable. Nobody has to answer for the women being raped on footpaths. Nobody has to explain why there isn't a single government destitute care home in the entire country.

The government doesn't even have a legal definition of "destitute." What isn't defined doesn't legally exist. What doesn't legally exist cannot make claims on the State. What cannot make claims can be left to die.

This is not a welfare issue. This is not about poverty alleviation or development schemes. This is about human beings. Indian citizens with names and families and histories lying in their own waste on our footpaths, being eaten alive by maggots, being raped while paralyzed, and dying unmourned while we walk past them to temples and shopping malls.

How can we call ourselves civilized? How can we speak of "Incredible India" and our "ancient compassion" and our "cultural values" when we tolerate this? When we have normalized the sight of dying human beings on our streets?

The woman on the Vijayawada footpath doesn't need our pity. She needs a government that acknowledges she exists. She needs a hospital bed. She needs medical care. She needs dignity. She needs someone in power to say: "This is our responsibility, and we will not rest until every destitute citizen has a safe place with proper care."

But today, the official position of the Government of India is: No information available. Not our mandate. No scheme exists.

This is not acceptable.

Destitutes are not someone else's problem. They are not outside the fabric of India. They are us. They are what any of us could become after a stroke, an accident, an abandonment. They are Indian citizens with the same fundamental rights we all possess. And their Right to Life is being violated every single day while multiple government departments claim it's not their responsibility.

Where do destitutes belong? The only answer is they belong in care facilities with medical staff, proper food, and human dignity. They belong to us. They are our responsibility.

Until we have government-run destitute care homes in every district, with proper funding and staffing and oversight, we have failed as a nation. Until there is one ministry, one department, one official who can be held accountable when a destitute dies on the street, we have failed at democracy.

The question is not where destitutes belong. The question is… What kind of country are we if we let our most vulnerable citizens be eaten alive by maggots while we walk past to work?

That woman is still near the gutter in Vijayawada. Sexually assaulted yesterday night. Lying there next to a busy road with no clothes. Right now. As you read this.

***What are we going to do about it?

(The Article is only based on the RTIs we filed.)

"A" Obituary to my "Ex-Relatives"... Some people come to stay forever, Others teach us why they shouldn't

2024-11-19T03:16:00Z

I discovered something profound, something that shatters the mythology we're fed from childhood

=========================

Dear friends, my true family,

I know it's been two years, and I've been silent for too long. The words I needed to say got stuck somewhere between my heart and my lips. I'm sorry I couldn't reach out sooner. Sometimes pain makes us quiet, even when we should be shouting our gratitude from rooftops.

To everyone who stood by us when my brother left this world... I see you now. I've always seen you, even when grief clouded my eyes and tangled my thoughts. You brought food when we couldn't think about cooking. You sat with us when silence was too heavy to bear alone. You called, you checked in, you remembered us when others chose to forget. Thank you. These two words feel too small for what you've done, but they come from the deepest part of my heart.

The funny thing about life is how it teaches you its hardest lessons in the darkest moments. It came to my revelation ofcourse that mountains are just for view and inspiration but fruits are grown in the valley. Likewise, my lowest times taught me the best lessons of life.

For two years, I've carried this weight, this knowledge that has transformed from a whisper to a scream.... the facade of family is the cruelest fiction we're taught to believe.

Anna..., when you left us, the world didn't just lose its color... it revealed its true face. Those who shared our so called DNA, the ones who sat at our table and smiled with borrowed warmth, showed themselves as nothing more than shadows wearing familiar faces. Our mother's brothers, your uncles who should have carried your memory with honor, couldn't even bear to look upon you one last time. Their absence spoke louder than any eulogy they could have offered.

"The wound is the place where the Light enters you." Like Peter confirms his doubts through wound... The revelation of facts costed your death...the light has entered, harsh and unforgiving, showing me truths I was too blind to see.

I remember how some played their parts so well, like actors in a tragic play. They stood beside us, wore the mask of grief, spoke words of comfort that evaporated like morning dew. Then, as quickly as they came, they vanished... armed with excuses as thin as paper, reasons as hollow as their promises. They retreated into their comfortable lives, leaving us to navigate the darkness alone.

But in this darkness, I discovered something profound, something that shatters the mythology we're fed from childhood: Family isn't a gift of birth – it's a choice made in the trenches of life's battles. As the obscure poet

I read somewhere.... Don't ask me where but I remember... "True kinship is not about the blood that flows through our veins, but the blood we would willingly spill for one another."

To those who stood with us....the "outsiders" as the world would call you.... I owe you an apology that has been two years in the making. You, who had no obligation defined by DNA or family trees, chose to be there. You held us up when our knees buckled under grief's weight. You brought light when our world went dark. Your presence wasn't mandated by biology but chosen through compassion. I'm sorry it has taken me so long to acknowledge your genuine love, your unwavering support. You have redefined family for me.

It took me so long to write these words... I wish I could explain grief to you... this strange beast that lives in my chest now. Some days it's a fog so thick I can't see my own hands in front of me, let alone find the right words to say. Other days it's a weight that pins every thought to the ground before it can reach my lips. Grief isn't just sadness ...it's a complete rewiring of your world. It's learning to breathe underwater while pretending you're still walking on land. It's catching yourself picking up the phone to call him, getting halfway through dialing before remembering. It's finding his favorite shirt and holding it until your knuckles turn white. It's both wanting to talk about him constantly and finding that your throat closes up every time you try. That's why these words took two years to form... because grief doesn't follow calendars or deadlines. It moves like water, finding its own path, its own time, and sometimes all you can do is let it carry you until you find solid ground again.

Anna, I speak now with certainty that defies what others call death... You are not gone. You are immortal in the truest sense...living in every breath I take, in every moment I choose to love despite the pain, in every time I recognize true family in the eyes of those who choose to stay. I will meet you again. This is not faith or hope... it is knowledge that burns in my bones.

Let those who abandoned us read these words and feel them like thorns. Let them recognize themselves in this mirror I hold up to their hollow hearts.

Somebody wrote... I probably don't remember... "Some people come to stay forever, Others teach us why they shouldn't."

I declare now, without shame or hesitation... Blood is nothing but chemistry. Family....true family is alchemy. It transforms strangers into siblings, friends into flesh and bone. To those who think DNA grants them rights to our hearts.... you are nothing but a cautionary tale. Family is earned in the crucible of crisis, proven in the moments when the world crumbles, and verified in the silence after the storm.

This is my truth, forged in the fire of loss, tempered in the waters of betrayal, and strengthened by the love of those who chose to be family when biology's chosen ones fled. My brother's physical absence taught me about spiritual presence, and about the family we choose being infinitely more precious than the family we're given.

To my true family...those who stayed, those who chose us, those who continue to choose us... thank you. You are the poetry written in the blank spaces left by others' departure. And to my Anna...Until we meet again, I'll continue to find you in the kindness of our chosen family, in the strength of true bonds, and in the love that defies both death and DNA.

And now, after these two years of silence, I'm ready to step back into the world a bit more. You'll see me on social media again. Not because the grief is less ...it never really gets less ... but because I've learned to carry it differently.

-Pity Parker

19.11.2024

Creative Writing Vs Copywriting: Between the Art and Science

2024-07-06T05:13:00Z

Abstract: Initially, I viewed content writing as akin to creative writing, but team discussions stressed SEO-friendly language over linguistic flourish. Reader Response theory, suggesting varied interpretations based on context, blurred these boundaries. While content writing's SEO constraints may seem limiting, traditional poetic forms with strict rules show that structured creativity isn't new. Ultimately, creativity transcends words; it's about cognitive engagement, making the finesse of writing, not the medium, the true measure of creativity.

A few years back, when I joined my first position as a Content Writer while pursuing a Postgraduate degree in English Literature, I was confident that "Content Writing" was simply the art of weaving words from our mastery of language, much like writing poetry or prose, which I had already been doing. I aimed to be as creative as possible, but during team meetings, the discussions often revolved around the idea that "Creativity isn't a matter of utmost priority; rather, creativity should be palatable to a global audience." This was a common topic whenever I used rare words in regular social media posts that might not be optimal for SEO. In a nutshell, content writers must "Be Shakespeare but write textbooks.

My journey of defining and differentiating Content Writing from Creative Writing started there. Is there a difference? If so, how? If not, why?

The Reader Response theory in English Literary Criticism posits that "Every reading is a misreading." It depends on the context in which the reader finds themselves. It suggests that the same sentence can be understood in various ways. For example, if a highly influential person gets on stage before an enlightened crowd and says, "Nobody can bring change. We have to bring it ourselves," it becomes a moment of motivation for the audience. However, if the same words were spoken by a ticket conductor on a local bus, the meaning would be different. The textual gaps that readers interpret matter. According to this theory, there can be no universally accepted explanation of any sentence in a "Public discourse." Therefore, whether a sentence falls under "Creative Writing" or "Content Writing," the central core is essentially deconstructed.

I don't understand why people believe that "Content Writing" should not be creative. This notion might stem from the idea that being creative in language means using flowery language. Does creativity necessarily mean that? For me, it doesn't. If there's a discussion titled "What is creativity?" I doubt there would be a decisive answer. To be honest, textbooks which take this as their heading really do not answer it beacuse 'Creativity is something that cannot be taught' and ofcourse something that cannot be taught is hard to define.

I think modern copywriting differentiates itself from Creative Writing due to the technical obligations imposed on it. The emphasis on keyword research and SEO requirements often places copywriting at an upper hand but makes it seem less creative. Is writing poetry different from copywriting? When we look back at traditional poetic forms where certain meters gauge creativity and prosody is a matter of concern, we see that this notion isn't new. Even Indian languages like Telugu have the concept of "Chandassu" and "avadaanam," which set certain rules for content creators (linguistic experts?) to follow. Aren't these similar to keywords derived from research? If that's the case, should sonnets be considered copywriting instead of creative writing?

It's time to associate creativity with cognitive abilities rather than physical attributes (of a language). Words alone do not determine whether something is creative or not.

People often say there's a thin line between Creative Writing and Copywriting, but I believe there isn't. The main difference is that Creative Writing aims to create different interpretations for different audiences, whereas Copywriting strives to create a common interpretation for public discourse, which doesn't always succeed.

So, the finer one's writing, the more creative it is.

- Pity Parker

25/5/24

Look back the Misogyny in Osborne’s Anger (Academic paper)

2022-07-25T06:39:00Z

Abstract:

Anger can be a positive and useful emotion if it is expressed appropriately*. The outburst of anger may have its origin from different contexts but Osborne had dealing with the anger of the past and the play is recounting the anger legacy of Jimmy. The dramatist was successful in intersecting elements of his (Jimmy’s) working class agony into anger.* The protagonist, Jimmy is presented as an angry young man who becomes the victim of his own disillusionment and despair. In the process of venting out Anger, the agonized child born out of oppression had turned into arrogance. This working class anger has often been race-blind, class-blind, and gender-blind resulting in short-sightedness in feminist, Marxist, and ideological interpretations and the same happened in Osborne where he calls on apples to Oranges. The aim of this writing is to derive out the elements which blinded the readers or dramatist to look back at the elements of toxic masculine arrogance in the name of working class anger.

Main Paper

The canonisation of the texts in English often has many intersectional reasons and it’s surprising that the majority of the mainstream literature is ‘man’s’. To be more significant ‘Male’s’. Woman’s writing yet competent was put a feminist tag rather than considering canonical in the mainstream literary space. Surprisingly, the texts branded as ‘feminist’ have a lot of critics to critique it for their quality whereas, on the other side, the texts which are called to be canonical (though Chauvinist) drape some other ideology and get presented before the audience in a different lens. Osborne’s play “Look Back in Anger” is one of such which is branded essentially radical play about our class-ridden society. The play is credited for being so different from the other plays in the middle fifties because of the ‘Stark realism’ it shows but the nature of the play seems far from this argument. It brings “unbridled abusiveness and sheer savagery on to the stage for the first time on the stage”[[1]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn1). It being called the working Class anger is the beauty of blinding the oppression. Osborne uses the insubstantial class element in the play as a tool to attack Women disguised in pseudo-social construct.

The play “is a one-man play per excellence”[[2]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn2). From the beginning of the play, Jimmy is the only Heroic character in the play. The heroic character is given the absolute liberty to vent out his oppression. He goes to the extent of using a very odious language to anyone who talks against him and in extreme when it’s an woman and it has no justified reason. The hero is like “one sun around which all the other characters revolve as mere satellites. One single character is given all the strong language (often called ‘the good lines’), all the abuse, the invective, the caustic ‘humour’[[3]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn3). The audience has to take it for granted that the central character, Osborne’s mouthpiece, has the right to make any attack. Taylor has a very different opinion on this working class hero. She interprets, “It is difficult to see Jimmy as a heroic person, but he is a self – inflicted exile from the world, drawing strength from his own weakness and joy from his own misery”[[4]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn4)

Linda Hall discusses in her essay on Sex and class in John Osborne's Look back in Anger about this individual monarchy throughout the play. In this, she explains how the author skilfully carves the misogyny out of the play where the opposition is never given a chance to defend itself and allows the ranting angry young man to grow into “a figure that ‘outherods Herod’ to hog the play makes for very static drama and demonstrates thereby a singularly feeble and untalented approach to the dramatic craft.”[[5]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn5) This emotion of anger portrayed as a working class emotion by the critics would definitely mean that “Anger seems to be a male prerogative”[[6]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn6) and women should face that without any resistance and get back to their husband’s bed because Osborne didn’t allow women space enough to express their anger. This one sided exercise of misogyny in the name of “vocal anger starts from the very beginning of the play and goes through many forms- invectives, parody, malice, mimicry, ruthless provocation and outright unbelievable cruelty right up to the end of the play” [[7]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn7)

In return to keeping up to all the humiliation and remaining calm, Alison’s “silence also angers him greatly which is the result of his incessant talking and he is unaware of its cause. Hence, he sarcastically calls her “monument to non-attachment” and tells Cliff: “Nothing I could do would provoke her”. Jimmy cannot understand that her silence is unnatural and rather forced by him”[[8]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn8). He comments about her silence from the very beginning of the play –

“She’s a great one for getting used to things. If she were to die, and awake up in a paradise – after the first five minutes, she’d have got used to it ”[[9]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn9)

Her silence in the face of Jimmy’s persistent provocation is a form of protest and to escape from this mental suffering she has to seek refuge in ironing and other household works all the time. For that too, Jimmy lashes out her for not reading a paper. The progressive man forgets that he and she are two different individuals and everyone has the right to do away with their life. If she tries to react, throwing a cup to the floor to vent out her anger he complains that she lacks backbone. He forgets that he is just a companion but acts like marrying one is like giving a license to be the slave. The chauvinistic nature does not recognise that he and her are two different creatures and this so called left progressive man unable to comprehend her rights is the irony.

It’s better to call it Look back in rage than anger because Jimmy finds fault in everything that others do, especially women. He creates a fragile and tense atmosphere at the house that everyone fears him. It is evident when Alison says, “I dread him coming into the room”[[10]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn10) The cause of his outburst of anger is “no real or imagined crimes but the communication collapses between them for no serious reasons”[[11]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn11). The anger and humiliation to Alison was not only at a mental level but also physical and it’s evident in the play where he pushes Cliff and Alison to the iron board by which Alison’s hand is burnt. The working class Jimmy answers very inhumane saying that he did it on purpose. “He is a tyrannical husband who drives his wife to despair by bullying her”[[12]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn12)

Jimmy’s anger at the start looks at an individual level but as the play progresses Alison is not seen as an individual but a representative of a whole class, not just women but upper class women. It is evident by his changing generalised rants with the common noun “woman”. The problem of this Class interpretation is not only with the readers and critics. Even Alison in the play mistakes Chauvinism to agony due to oppression in Act II, Scene I where she says –

“Together they were frightening. They both came to regard me as a sort of hostage from those sections of society they had declared war on.”[[13]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn13)

“If male-female relations are constructed in Class – terms, men are the ruling class, as Augusta Strindberg explains in his preface to Miss Julie – the aristocratic Julie is sexually ‘mastered’ by her father’s servant ‘simply because he is a man. Sexually he is an aristocrat. So Jimmy is a sexual aristocrat”[[14]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn14). So, it’s clear by here Jimmy has no clear Class consciousness as he claims, and to put it more clear his class anger only lies with Alison and her mother but not with her father Colonel. Redfern. It is evident in the play when Alison laments –

“He doesn’t seem to mind you so much. In fact, I think he rather likes you. He likes you because he can feel sorry for you”[[15]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn15)

It is fact that it is Alison’s father who starts and brings up all the problems relating to his marriage and Jimmy seems so negotiable in neglecting the Redfern since he’s a born male like Jimmy.

Since the start of the play, Jimmy’s misogyny is clearly seen throughout the play. It is a fact that Alison is an independent woman of thought. That is the prime reason she left her Garden of Eden and landed in an uncanny room with jimmy expecting love. She is, of course, a symbol of resistance to breaking the bonds of tradition in the upper class women but Jimmy calls her “Lady Pusillanious” in a very triggering way that she lacks determination and audacity but it is Jimmy’s ideology that seems to be at the crossroads. “Alison is a trophy that he has won in the battle of classes. Jimmy’s misogyny becomes a substitute of class struggle. An abusive and aggressive masculinity becomes a replacement for the lost class identity”[[16]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn16)

Jimmy being violent always regards women as predators, crude and cruel creatures. This shows not only Jimmy’s hatred but also fear for women. To quote a few –

“Why do we let these woman bleed us to death”[[17]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn17) (Act III, Scene I)

“Did you ever realize what a refined sort of Butcher she is. (turns in) Did you ever see some dirty old Arab, sticking his fingers into some mess of lamb fat and gristle? Well, she’s just like that”[[18]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn18) (Act I, Scene I)

Though he creates images of women with images of violence, death, and decay he did not stop himself from painting the picture of a woman as weak, meek, and many such generalised notions of the patriarchal society. It seems Jimmy left no chance in criticizing women. He calls women fragile in strength commenting on women energy as “frail little fists”[[19]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn19) and asking Cliff, “Have you ever noticed how noisy women are”[[20]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn20).

Jimmy suffers from a confused personality. On one hand, he attracts women sexually but is not comfortable living with them on the other hand. It is because of his confused ideology which is outdated and Helena right calls that “he’s still in the middle of French revolution”[[21]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftn21). He even treats virginity as a taboo and mocks them with that and Alison never understands what he actually wants. It’s hard to find out because he never gets into a dialogue. The majority of his presence in the play is long monologues that show his monarchical nature.

Interpreting the play with the mask of Class anger would be an attempt to mask readers from the real issues. Concluding someone as the protagonist by painting a sympathetic picture seems to be the technique of the author to ease pity for the hero. He being Victim weighs less than his beastly acts as victimizer are placed on the other side.

***

Works Cited

Brooke, Stephen. Gender and Working Class Identity in Britain during the 1950s. Journal of Social History, vol. 34, no. 4, 2001. pp. 773–795. JSTOR, www.jstor.org/stable/3789418. Accessed 19 July 2021. (Web)

Gilleman, Luc M. The logic of Anger and despair in John Osborne: A casebook. Ed. Patricia D. Deninson. Newyork: Garland. 1997 (Print)

Hayman, Ronald. John Osborne. London: Heinemann. 1970 (Print)

Haque, Salma. Alison Porter in Look Back in Anger: Is She Responsible for her Sufferings?. IIUC Studies. 10. 65. 10.3329/iiucs.v10i0.27427. 2016. (Web)

Linda Hall. Sex and Class in John Osborne's Look back in Anger. Women's Studies International Forum. Volume 7, Issue 6, 1984. pp.505-510. ISSN 0277-5395, https://doi.org/10.1016/0277-5395(84)90022-0. (Web)

Mukherjee, Sunanda. Why is Jimmy Porter Angry in Look Back in Anger: A Collection of Critical Essays. Amrita et all(ed.) Calcutta: Avantgarde Press. 2001(Print)

Muhammad, Rebwar. The Protagonist As a Victim and Victimizer in Osborne's look back in Anger. Journal of Koya University. ISSN. 2073-0713 (Print)

Osborne, John. Look Back in Anger. Pearson. p.42 (Print)

Works Consulted

Francis, Martin. The Domestication of the Male? Recent Research on Nineteenth- and Twentieth-Century British Masculinity. The Historical Journal, vol. 45, no. 3, 2002. pp. 637–652. JSTOR, www.jstor.org/stable/3133500. Accessed 19 July 2021. (Web)

İzmir, Sibel. When Anger Turns into Rage: Displacement in John Osborne’s Look Back in Anger. ANQ A Quarterly Journal of Short Articles Notes and Reviews. 10.1080/0895769X.2020.1799740. 2020 (Web)

Kroll, Morton. The Politics of Britain's Angry Young Men. Social Science,vol. 36, no. 3, 1961. pp. 157–166. JSTOR, www.jstor.org/stable/41884871. Accessed 19 July 2021. (Web)

[[1]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref1) Linda Hall. Sex and class in John Osborne's Look back in Anger. Women's Studies International Forum, Volume 7, Issue 6, 1984. p.505

[[2]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref2) Hayman, Ronald. John Osborne. London: Heinemann. 1970. p.17

[[3]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref3) Linda Hall. p.505

[[4]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref4) Muhammad, Rebwar. The Protagonist As a Victim and Victimizer in Osborne's look back in Anger. Journal of Koya University. ISSN. 2073-0713. p.20

[[5]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref5) Ibid, p.506

[[6]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref6) Mukhopadhyay, Nabanita, Look of hatred: Misogyny in Look Back in Anger in Look back in Anger. Pearson. p. 128

[[7]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref7) Mukherjee, Sunanda. Why is Jimmy Porter Angry in Look Back in Anger: A Collection of Critical Essays. Amrita et all(ed.) Calcutta: Avantgarde Press. 2001. p.12

[[8]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref8) Haque, Salma. Alison Porter in Look Back in Anger: Is She Responsible for her Sufferings?. IIUC Studies. 10. 65. 10.3329/iiucs.v10i0.27427. 2016. p.66

[[9]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref9) Osborne, John. Look Back in Anger. Pearson. p.42

[[10]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref10) Ibid, p.45

[[11]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref11) Muhammad, Rebwar. p.19

[[12]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref12) Gilleman, Luc M. The logic of Anger and despair in John Osborne: A casebook. Ed. Patricia D. Deninson. Newyork: Garland. 1997. p. 33

[[13]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref13) Osborne, John. p.42

[[14]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref14) Mukhopadhyay, Nabanita. p.124

[[15]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref15) Osborne, John. p.69

[[16]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref16) Brooke, Stephen. “Gender and Working Class Identity in Britain during the 1950s.” Journal of Social History, vol. 34, no. 4, 2001. p. 778

[[17]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref17) Osborne, John. p.19

[[18]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref18) Ibid, p.89

[[19]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref19) Ibid, p.58

[[20]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref20) Ibid, p.58

[[21]](file:///D:/MA/1-2/DRAMA/ASSESSMENTS/autosaved.docx#_ftnref21) Ibid, p.96

ESL Classroom: Learners’ Perceptions (An academic paper)

2022-07-25T06:34:00Z

Abstract

In a banking system where the teacher is the depositor and learner is the depository, the learners’ role and his needs are designed by teachers based on popular beliefs and canonical methodologies. Any learning involves two parties and the perceptions of both the parties needs to be taken into consideration to achieve the objective of the course. In a multi-cultural ESL classroom it’s challenging to have a uniform set of perceptions because the problems and solutions are intersectional in nature. This paper aims to look at the learners’ perceptions in an intersectional ESL classroom and find some commonality in the problems in learning a language.

Keywords: ESL Classroom, Learner centered pedagogy, ESL student

Introduction

English as Second language (ESL) is the use of English by speakers with different native languages. Second Language Acquisition (SLA) unlike the mother tongue mostly is acquired by methods rather than instinct. In this crucial juncture in learning a language it is the classroom that acts as the mother’s lap where learners’ acquire/learn the second language. ESL students constitute only a half or quarter in native English speaking countries whereas the Indian English medium classrooms are ESL classrooms in absolute. Several methodologies competed to claim to have the best approaches for teaching or learning a language but no methodology is absolute.

Any teaching methodology/pedagogy is born out of the error correction of the existing methodologies and mapping neoteric methods. The method and the approaches should fulfil both the financer (teacher) and the stakeholder (learner). ESL classrooms are majorly multi-cultural and the researchers yielding a competitive methodology have many intersectional elements. To map a new method, the perception of the ESL learners should occupy the first place but unfortunately, that has been ignored in the mapping process. Even the reasons why Learners’ perception is given less heed also has intersectional answers.

The Scope

The need or the necessity of Learners’ perception in designing a curriculum would be more important to devise the scope of the area. Learner beliefs may influence teachers' classroom activities (Borg, 2003; Burgess & Etherington, 2002), and unrealistic beliefs or misconceptions about language learning can impede the learning process (Sawir, 2002). Learner beliefs, which have been described as learners’ meta-cognitive knowledge about learning (Wenden, 1999), have, in general, received less attention than teacher beliefs. In this banking system of education where the teacher is a depositor and the student is depository the learners’ perception has been titular in designing the curriculum. Allwright (1984) says that “very many teachers seem to ﬁnd it difficult to accept their learners as people with a positive contribution to make to the instructional process” (p.167), and Rudduck (1991) refers to ignoring learners’ views as “our blind spot. Mori (1999) found those language learners' beliefs about general learning and language learning more specifically were independent constructs.

NCERT Position paper says, “The level of introduction of English is now a matter of political response to people’s aspirations rather than an academic or feasibility issue”. Though the prime source of ignition may be political, English has been acquired by the learners’ objectives which are diverse; career, Research, Job, Language proficiency, etc,. In such a Classroom, the individual perceptions and beliefs needs to be addressed with a learner-friendly curriculum which brings solution to many mutual problems of the different group or different problems in a mutual group in learning a language.

We cannot completely portray Teachers as the reasons for the curriculum The hidden message in technical conceptions of teacher education is that teachers are merely implementers of instructional systems; there is no room for teacher questions, decisions, or the generation of knowledge. Teachers complain skill development being preferred to Critical questioning and problem solving. Technical conceptions serve to de-skill many teachers because they were never taught to make instructional decisions or directed toward viewing decision making as an integral part of their role (Ginsburg, 1988). The main tool for accountability is the standardized test. And although standardized tests are not necessarily linked to what is actually taught, test scores are used to rank, reward, or most often punish students, teachers, and schools. Teachers have been pressured to teach to the test. So, mending the curriculum is dealing with a two edged sword where the beliefs and perceptions of both have to taken into regard but that should second the scrutiny and it is this group which should be given space in scrutinising the learners’ belief to mend the curriculum

Since, we cannot discuss the perceptions of all the methodologies, for the sake of our research let’s divide the language acquisition instruction into two types – one is form focussed and the other is meaning focussed. Meaning-focused instruction is based on the assumption that, like first language (LI) acquisition, L2 acquisition occurs unconsciously and implicitly. The theorists believe that there is little or no benefit in directing learners’ attention to form and its proponents argue that exposure to comprehensible input is sufficient for L2 learning and that grammar will take care of itself. Only the availability of comprehensible input and low affective filter in the learner are necessary for language learning. Any overt attention to linguistic form is unnecessary, and any corrective feedback is ineffective (e.g., Krashen, 1981; Newmark &: Reibel). Counterevidence to the effectiveness of purely meaning-focused instruction has been raised, particularly by the research in Canadian (e.g., Swain, 1985) immersion programs, which suggests that even after many years of exposure to the target language (TL), L2 learners' production is still grammatically inaccurate.

The “Form-focused instruction” is an umbrella term. It was coined by Spada and consists of two broad types: focus-on-forms (FONFS) and focus-on-form (FONF). Long (1996) agreed with Krashen with focus – on – form that the overriding focus of L2 classes should be on meaning but he acknowledged the need for some focus on grammar. It should occur spontaneously in reaction to learners’ needs, be brief, and preferably implicit. The FonFs alternative advocates a proactive approach to grammar and is often associated with traditional grammar-based L2 instruction, where the typical sequence of instruction is presentation of rules of preselected grammatical structures, followed by drills and then some controlled practice in the use of these structures. By these methods we can find out that the major considerations of language learning is about learning through grammar or without a grammar and we shall bring two important surveys in which learners’ opinions are recorded abou the same

BALLI Studies & MSU survey

Interest in L2 learner beliefs was stimulated by Horwitz's (1988) creation of the well-known Beliefs about Language Learning Inventory (BALLI) questionnaire, which triggered the so- called "BALLI studies". Howritz opines that Learning a foreign language is mostly a matter of learning a lot of grammar rules. Results from the BALLI studies (e.g., Peacock, 2001; Samimy & Lee, 1997) seem to suggest that most learners agree with this statement. Of the students, 90% thought it imperative to be corrected while speaking in class, whereas only 34% of the teachers thought this to be so, showing some discrepancies between student and teacher beliefs about oral error correction. Despite the discord between teachers and students regarding oral correction, around 90% of teachers and students agreed that errors should be explicitly corrected in written work. Bang (1999) found that most students felt that oral correction was necessary for language learning, but they disagreed on when and how it should be done. Thus, although students may believe that error correction is essential for language learning, there is no consensus on how this error correction should be implemented.

Like BALLI studies, the researchers here in a questionnaire survey was conducted at Michigan State University (MSU) by Shawn Loewen, Shaofeng Li, Fei, Amy Thompson, Kimi Nakatsukasa, Seongmee Ahnand Xiaoqing Chen (2015) focussed on learners perceptions particularly from the BALLI studies’ results i.e., on Error Correction and Grammar. Majority of the Foreign language learners opined about grammar learning as complicated, but very interesting (Arabic) but English language learners blow up the opinion that they don't like memorizing grammars, to be given a list of grammar rules and then memorizing them. The interesting thing to say that learners are aware an mature is that despite the difficulties in learning English they feel that it is basic for academic success.

ESL learners were less convinced about the need for grammar instruction and error correction and were more enthusiastic about improving communicative skills than were foreign language learners. English learners were living in an English-speaking context, they were more likely to have more opportunities for communicating in the TL, and for this reason, they may have placed a higher priority on such communication rather than on grammar instruction. Error correction was viewed separately, and somewhat negatively, by the participants. It is interesting to note that learners viewed error correction and grammar instruction as distinct categories, whereas researchers might view error correction as a type of focus on form and, thus, a type of grammatical focus (Ellis, 2001; Long, 1996) It is almost clear by this that the learners’ pay no heed to the theoretical approaches that are drafted to distinguish between form and communication in a diversified ESL classroom. In Gardener’s socio-education model of SLA argues that language attitudes (to the target language group, to the target language, to learning the language, and to the language learning situation) determine the level of motivation, which in turn leads to various linguistic and non-linguistic outcomes as a result of acquiring language in formal and informal contexts. So, ending up with a distinct method would suffice nothing.

Observations

The modern ESL classrooms have been (majority) dominated by worksheets and little instructional interaction, all students suffer at a double disadvantage. They often sit silently in these classrooms while teachers talk, and their language and academic development are therefore impeded. Typical classroom language follows a pattern where teachers initiate the conversation, students respond, and teachers evaluate the students' responses. This model of classroom language was referred to by Mehan (1979) as IRE (initiate, response, evaluate). The problem with IRE is that it is dominated by teacher talk and its narrow framework does not encourage students to use language to learn. KNOWN- ANSWER questions in these are in majority in this case too. An instructional method that inculcates reflex in communication has been a petition from the Learners’ side.

Intelligence has been confined to be a body of experts and this body has been deciding the curriculum.. The Corpora of texts that are selected for ESL classroom mandates the learners’ growth. Jabbour (2001) points out that ‘‘a corpus approach beﬁts teaching second language reading and writing, since both activities are text oriented and make use of words and word combinations, or lexical patterns, within the conﬁnes of discourse’’ (p. 294) Tao (2001) observes, of its ‘‘potential to make explicit the more common patterns of language use’’ (p. 116)

But, some texts may not be compatible with the cultural background of a student but it has been an obligation. This cult of expertise in designing a dominant curriculum which aligns to a particular culture may be considered as the hindrance in learning a language

Conclusion

No curriculum can claim to be truly learner - centred unless the learner’s subjective needs and perceptions relating to the processes of learning are taken into account”. It is hard for a diversified ESL classroom to have a significant pedagogy or methodology for teaching language.

Flexibility in the syllabi shall be the best answer to tackle such indifference can be the major findings from the Learners’’ perceptions. Critical thinking and independent learning should be the major takeaway of language learning process. The learners should not be made completely dependent on teachers or worksheets. Signature pedagogy needs to be brought where the students are allowed to draft or take part in making the curriculum where the students should turn depositors in the system and teachers shall mend and evaluate the curriculum amendments made by the student.

Works Consulted

LOEWEN, SHAWN & Li, Shaofeng & FEI, FEI & Thompson, Amy & Nakatsukasa, Kimi & AHN, SEONGMEE & CHEN, XIAOQING. (2009). Second Language Learners' Beliefs About Grammar Instruction and Error Correction. The Modern Language Journal. 93. 91 - 104. 10.1111/j.1540-4781.2009.00830.x.

Ahmadi, Faezeh & Shafiee, Sajad. (2015). L2 TEACHERSʼ AND LEARNERSʼ BELIEFS ABOUT GRAMMAR. IJLLALW. 9. 245-261.

Clair, N. (1995). Mainstream Classroom Teachers and ESL Students. TESOL Quarterly, 29(1), 189-196. doi:10.2307/3587817

Barkhuizen, G. (1998). Discovering Learners' Perceptions of ESL Classroom Teaching/Learning Activities in a South African Context. TESOL Quarterly, 32(1), 85-108. doi:10.2307/3587903

Storch, N. (2018). Meaning-Focused Versus Form-Focused Instruction. In The TESOL Encyclopedia of English Language Teaching (eds J.I. Liontas, T. International Association and M. DelliCarpini). https://doi.org/10.1002/9781118784235.eelt0690

Krashen, S. (1981). Second language acquisition and second language learning. Oxford: Pergamon.

Ellis, R. (2001). Investigating form-focused instruction. Language Learning, 51(Suppl. 1), 1–46.

Horwitz,E.(1988).The beliefs about language learning of beginning university foreign language students. Modern Language Journal, 72, 283–294.

Jabbour, G. (2001). Lexis and grammar in second language reading and writing. In D. Belcher & A. Hirvela (Ed.), Linking literacies: Perspectives on L2 reading–writing connections (pp. 291–308). Ann Arbor: University of Michigan Press

Tao, H. (2001). Discovering the usual with corpora: The case of remember. In R. Simpson & J. Swales (Eds.), Corpus linguistics in North America: Selections from the 1999 symposium (pp. 116–144). Ann Arbor: University of Michigan Press.

Peacock, M. (2001). Pre-service ESL teachers’ beliefs about second language learning: A longitudinal study. System, 29, 177–195

Samimy, K., & Lee, Y. (1997). Beliefs about language learning: Perspectives of ﬁrst-year Chinese learners and their instructors. Journal of the Chinese Language Teachers Association, 32, 40–60

Bang, Y. (1999). Reactions of EFL students to oral error correction. Journal of Pan-Paciﬁc Association of Applied Linguistics, 3, 39–51

Long, M. (1996). The role of linguistic environment in second language acquisition. In W. Ritchie & T. Bhatia (Eds.), Handbook of second language acquisition (pp.413–468).SanDiego,CA:Academic Press.

Newmark, L., & Reibel, D. A. (1968). Necessity and suf- ﬁciency in language learning. International Review ofAppliedLinguisticsinLanguageTeaching,13,35– 40

Swain, M. (1985). Communicative competence: Some roles of comprehensible input and comprehen- sible output in it development. In S. Gass & C. Madden (Eds.), Input in second language acquisi- tion (pp. 235–252). Rowley, MA: Newbury House

Borg, S. (2003a). Teacher cognition in language teaching: A review of research on what language teachers think, know, believe, and do. Language Teaching, 36, 81-109

Burgess,J.,&Etherington,S.(2002).Focus on grammaticalform:Explicitorimplicit?System,30,433–458.

Wenden, A. (1999). An introduction to metacognitive knowledge and beliefs in language learning: Be- yond the basics. System, 27, 435–441

Allwright, R. L. (1984). The importance of interaction in classroom language learning. Applied Linguistics, 5, 156–171.

Mori, Y. (1999). Epistemological beliefs and language learning beliefs: What do language learners believe about theirlearning? Language Learning,49, 377–415.

Ginsburg, M. (1988).Contradictions in teacher education: A critical analysis. Washing- ton, DC: Falmer Press

The unknown Indianness hiding behind a ‘phalanx of quotations’ - A subaltern reading of ‘Is there an Indian way of thinking?’

2022-07-25T06:28:00Z

Interpreting Ramanujan, I think I need to be more context sensitive. So, before starting with the discussion, I feel obliged to start with some biographical account. Many years back, during my Intermediate, I’ve read a novel called “The untouchable” that talks about a ‘Dalit’. I felt agitated, sorry and impatient against the dominant characters in the novel. Few years later, after having read Ambedhkar, I read the novel once again. The agitation now I feel is not just against the characters in the story but also against the author and his dominant castes’ saviour complex. Comparing it to the lines of a Dalit author, I significantly found the difference that the former is trying to gain self-pity for the characters and the latter is proclaiming the self-esteem. It was almost clear for me that people outside the community cannot voice for the community. It may not seem relatable to bring this parallel to start with Ramanujan but the impressions of experience were almost the same. The impressions after reading Ramanujan essay, “Is there an Indian way of thinking” is first mindboggling but later felt that my community casted out from the context.

The first day, I read Ramanujan’s essay, “Is there an Indian way of thinking?” was so interesting but re reading it later made me feel that the essayist is a bit privileged to generalize the notions. His concept of being ‘Indian’ is highly feeble. Paradox! What he said in his essay may be true that Indians have this trait of hypocrisy in common and the essayist is also not an exclusion to it. It is true that though Ramanujan stayed in America, he hasn’t lost his connection with the native roots which he calls that ‘Indian’. Talking about Ramanujan, Pritish Nandi says in ‘Indian Poetry in English Today’ that “the Indian Poet in English represents his generation and speaks for it. Yet he knows his own generation is freak, part of an affluent subculture, rootless, often alienated from the mainstream of the Indian experience”. He may have did it well in his poetical context but the lens of his ‘Indian’ argument doesn’t seem to fit well in the subaltern lens.

D’ Gennte in her book Fiction and Diction laughs at certain theoretical unanswerable questions. She says all ‘the celebrated texts that take the question as the title doesn’t really answer it’ and in the essay ‘Is there an Indian way of thinking?’ Ramanujan doesn’t decide his opinion in grey or black but hides in grey. The famous saying may go like not to ‘define your world in black and white because there is so much hiding among greys’ but when taking a concrete question as the title, we should either confirm whether it is black (left) or white (right) or specify if it’s grey (an inconclusive one) but the essayist seem to hide behind a ‘phalanx of quotations’ not just to rob readers of their convictions but also to confuse them.

The Hindu ‘and’ Indian

The concept of ‘Hindu’ is controversial. It’s an umbrella term that has been used by people to talk about Indian tradition which was proved wrong by Ambedhkar. Hinduism we say today is the triumvirate of Brahma, Vishnu and Maheswara and village gods have no place in it. Ambedhkar preferred to call it Brahmanism but not Hinduism because he is anticipated the fact that under this umbrella term, all the village gods and goddesses which have no connection with the religious texts of Brahmanism will be under threat and it is true that today all these nature gods and goddesses are brahminised. So, I can call that the term has been indoctrinated and it’s surprising that the intellectuals had fallen in trap to this term. Ramanujan is also not an exception.

While talking about karma, Ramajuna says that the ‘notion that is almost synonymous in circles with whatever that his Hindu or Indian’. Hindu and Indian are distinctive terms. Whatever that is Hindu is not Indian. He using ‘or’ between these two terms bring the problem in here. I feel that here is where the Brahminical privilege comes into existence. This confusion of the essayist had not just confined to this essay but also found in ‘Annaya’s anthropology’. He while talking about the Brahminic traditions he calls it ‘our ritual pollutions’. He continues to use the pronouns ‘our’ and ‘we’ and continues to generalise the Brahminic traditions as Indian. It may be true that Ramanujan may alienated himself from the caste lines and turned a liberal but still the privilege seems to expose in certain phrases. Quoting his words from Annaya’s anthropology is more appropriate here in which he says “Here I am, a Brahmin myself, yet I don’t know a thing about such things” putting himself high in the ladder. Surprisingly he doesn’t call them brahminical and continues to cite Manu with ease which is even more triggering. The essayist’s insistence on Brahminism in the name of Indianness continues to follow in the text.

Sanskritization

Wendy Doniger in his introduction to Ramanujan says, “A.K Ramanujan was one of those thinkers, like Freud (whom he greatly, though not uncritically, admired), who so transform our wat of looking at a subject that we are in danger of undervaluing their contribution.” It had to be admitted that Ramanujan has been torch bearer of the rich folk tradition to make it’s entry into Indian English literature. His ‘Flowering tree’ had in fact created ripples in the western circles. At a time when Indian literature meant Sanskrit, a language understandable to a privileged section in the society and is Greek and Latin to major communities in India, Ramanujan proved that folk traditions are equally rich. But still Ramanujan seems to put Sanskrit on the highest pedestal. In Speaking of Siva, Ramanujan says,

“A Sanskrit epic like the Mahabharata contains in its encyclopedic range much folk material, like tales, beliefs, proverbs, picked obviously from folk sources, refurbished, Sanskritized, fixed forever in the Sanskritic artifice of eternity.”

Though he talks about the return to oral tradition later, he epitomizes Sanskrit and its text and places them on a higher pedestal. While trying to make his point on Indians as more materialistic, Ramanujan picks certain texts as Indian. Surprisingly, they are Ramayana, Mahabharatha and Manudharamasastra. He said that the local tales are materialised in these texts many a times and also worked close with Velcheru Narayana Rao, a renowned Telugu author to bring it out more brahminical. From a subaltern lens, these texts and the language are not Indian at the first space. Considering them as Aryan (The early colonizers), they feel the language more as an imposition which has been dominating them and their culture since ages. In fact, it is the culture in the Sanskrit texts that had over shadowed many aboriginal Indian cultures.

To cite an example, all the early Telugu literature was nothing but the translated versions and interpretations of these same texts. Until the entry of the triumvirate subaltern poets, Vemana, Gurram Jashuva and Sri Sri, not even a single character was from the Telugu culture. Weirdly, Ramanujan tries to find similarities between the Sanksrit Karma and Telugu talaratha or Tamil talaividi which is just cherrypicking to prove the point but not factually or historically correct. It just seemed as an attempt to generalize that the concepts in the Brahmanical texts and Indian texts are the same. A language that belongs to Indo – Aryan family of languages taken into the essay to prove the point ‘Indian’ in the text is counterfactual.

The normalization of the Caste

The essayist seems to go to any extent to make a justification of his point. In this flow, he even takes the caste at a very lighter vein. In fact, he seems to be telling about the division of labourers with pride. He says –

“Even musical instruments have their caste properties; a vina, no less than the icon of god, has to be made by a particular caste, or family, after observing certain austerities, made on an auspicious day”

Trying to make a point on context – sensitive, he fell into picking a sensitive content romanticizing the division of labourers. This comes out of a brahminical privilege. It is clear in all these contexts that the essayist’s understanding on the society is generalised as Indian on the whole which is unfortunately brahiminical. It may not be the intention but the privilege has already has an unconscious effort in the essay.

***

Works Consulted

Ramanujan, A.K, The Collected Essays of AK Ramanujan, Oxford University press, 2006

Ramanujan, A. K, Is there an Indian Way of Thinking? An Informal Essay, Journal Article, Contributions to Indian Sociology, V 23, N 1, 1989 pp. 41-58 d.o.i 10.1177/006996689023001004, Retrieved from https://journals.sagepub.com/doi/abs/10.1177/006996689023001004

Ramanujan, A. K, Annaya’s anthropology, trans. by Narayana Hegde, Retrieved from https://vijeejournalist.com/2016/11/annayas-anthropology/

Phule, Jotirao, Caste laws in ‘Individual and Society’, Pearson, 2017

Ramanujan, Attipat Krishnaswami. Who needs folklore?: The relevance of oral traditions to South Asian Studies, Center for South Asian Studies, School of Hawaiian, Asian, and Pacific Studies, University of Hawaii at Manoa, 1990.

Iliah, Kanche , Why I Am Not a Hindu : a Sudra Critique of Hindutva, Philosophy, Culture, and Political Economy, Bhatkal Books International, 1996.

***

"పిడికెడు ఆత్మ గౌరవం కోసం" (జై భీమ్ సినిమా గురించి...)

2021-11-05T05:37:00Z

"Somebody have stolen my pencil lids sir" అని కొత్తగా కొనుక్కున్న లిడ్ బాక్స్ పోయిందని నా ముందు నుంచొని చేస్తున్న కంప్లైంట్ విని విసుగొస్తుంది. పీరియడ్ అయిపోతున్నప్పుడు డైరీలు సంతకాలు చేసేప్పుడు ఇలాంటి కంప్లైంట్స్ వస్తే ఎక్కడలేని కోపం వస్తుంది. కానీ ఎం చేస్తాం, ఆ పని చూడకపోతే రేపు లిడ్ బాక్స్ పోయిందని కంప్లైంట్ ఇవ్వడానికి వచ్చినా వస్తారు పేరెంట్స్ అని ఎవరన్నా పొరపాటున తీసారా అని ఆడిగేసరికి బెల్ కొట్టేశారు.

ఇంతలో తరువాతి పీరియడ్ టీచర్ వచ్చి గుమ్మం దగ్గర నిలబడింది. నా మాటలు విని ఏమైంది సార్ అని ఆడిగేసరికి విషయం చెప్పా. "సర్, ఫలానా పేట వాళ్ళ బ్యాగులు చెక్ చేయండి. వాళ్ళే చేస్తారు" అనేసరికి ఖంగుతిన్నా. ఇంతటితో ఆగకుండా వారి బ్యాగులు వెతకడం మొదలెట్టేశారు కానీ ఏమీ దొరకలేదు. అది దళిత పేట అని తరువాత తెలిసింది. నిజానికి ఆ పేట నుండి వచ్చేవారే బాగా చదివి ర్యాంకులు సాధిస్తారు. మరి ఆ పేట స్వభావం టాపర్స్ అని కాకుండా దొంగలు అనే భావన ఒక privilege నుండి వస్తుందని పొలిటికల్ సైన్స్ చదివిన నా మట్టిబుర్రకు వెంటనే తట్టలేదు.

ఈ దొంగ ముద్ర చెరిపేసుకోడానికి రాజన్న ఎత్తిన పిడికిలి, ఆత్మగౌరవ నినాదమే ఈ జై భీం సినిమా

"అరేయ్ ఈ దెబ్బలు కొన్ని రోజులకు మనిపోతాయిరా

కానీ దొంగ అనే ముద్ర మాత్రం పోదురా...

కాస్త ఓపిక పట్టారా..."

...అని చిత్రహింసలకు గురిచేసినా జైలు బయట ఆత్మ గౌరవంతో కారం ముద్దలు తింటున్న రాజన్న మాటలు వింటుంటే గగుర్పాటు వచ్చింది. ఆ ఆత్మ గౌరవ పిడికిలి చనిపోయే వరకు దించలేదు. ఆ మాటలు వింటుంటే పద్మారావు గారి ఒక్కఅడుగు ముందుకు అన్న కవిత గుర్తుకొచ్చింది

"నా కన్నీళ్ళకు ఉగ్గిన్నెలు బట్టి

నా గుండె లోతును కొలవ చూసింది.

వీరేమి చేయుచున్నారో వీరికి తెలియదు అని

నేనంటే రోజూ శిలువ వేస్తారు.

అందుకేనేను ఒక్కడుగు ముందుకేస్తాను

వీళ్లు నా వెనుక నడుస్తారు."

రాజన్న చనిపోయాడు కాదు చంపేశారు. కానీ ఆ వేసిన అడుగు చెరిగిపోలేదు. దానికి మరొక అడుగు వేసింది సినతల్లి.

" ఈ తిండికి డబ్బులెక్కడివి అని రేపు నా పిల్లలు అడిగితే 'ఇది మీ నాన్నను కొట్టి సంపినోళ్లిచ్చిన డబ్బులు. దీనితోనే మనం బతుకున్నాం' అని చెప్పమంటారా? మమ్మల్ని ఎవరు చంపినా ఎవరూ అడగని దిక్కులేని అనాధలమే. కానీ హాంతకులిచ్చిన డబ్బుతో కడుపు నింపుకోలేం" అని పిడికెడు ఆత్మ గౌరవ నినాదంతో అంబేడ్కరుని ఆనవాళ్ళతో కోర్టు మెట్లెక్కి జై భీం అని గట్టిగా నినదించింది.

మీకు ఆ నినాదం వినబడిందా?

అయితే ఒక్కసారి గట్టిగా అనండి

#జై_భీం

- పిటి పార్కర్

5 నవంబర్, 2021

నేనెవరిని? ||శరణ్ కుమార్ లింబాలే "అక్కర్మషీ" (లంజా కొడుకు/ Son of a bitch) పుస్తకం గురించి

2021-11-03T07:55:00Z

శరణ్ కుమార్ లింబాలే "అక్కర్మషీ" (లంజా కొడుకు/ Son of a bitch) పుస్తకం గురించి

ప్రతీ మనిషి జీవితం అమ్మ కడుపు నుండి బయటకు రాగానే మొదలయితే దళితుడి అసలైన జీవితం మాత్రం బడిలో మొదలవుతుంది. ఎప్పుడు పుట్టాడో కూడా తెలియని వాడికి బడిలో ఓ తేదీ ఇస్తారు. అక్షరాలు ఆయుధాలుగా ఎలా చేయాలో నేర్పిస్తారు. అందుకేనేమో శరణ్ కుమార్ లింబాలే పుస్తకం అక్కర్మషీ (లంజా కొడుకు) అతడు వివక్షతో ఆకులు లేని చెట్టుకింద చదువుకుంటున్న సన్నివేశంతో మొదలవుతుంది.

చాతుర్వర్ణాలు కిందకి నెత్తివేయబడ్డ పంచములు ఈ సమాజంలో అత్యంత దారుణ వివక్షకు గురవుతారు అనగా ఈ సమాజంలో దళితులు దారుణమైన కుల రక్కసి కోరలకు బలవుతారు అనే గట్టి నమ్మకం ఉండేది. కానీ ఈ పుస్తకం చదివాక ఆ భావన మారింది. ఆధిపత్య కులమైన పటేల్ కుల మగ కామత్వానికి బలై 'మాసామయి' (దళిత స్త్రీ) ఈ ప్రపంచానికి తెచ్చిన జీవి ఒక లంజా కొడుకుని... అతనిని అటు ఆ పటేల్ కులస్తులు చీదరించుకుంటారు ఇటు దళిత వాడలో కూడా స్థానం ఉండదు. ఈ సంఘర్షణే ఈ పుస్తకం మొత్తం. సంఘర్షణలో పడిపోయి నైరాశ్యంలో బతకలేదు లింబాలే. సంఘర్షణను విశ్లేషించుకొని రాబోవు సంక్షోభాన్ని ఆపేశాడు. కలం పట్టాడు. కులం అంతు చూద్దామని బయలుదేరాడు.

తన కధ చెబుదామని ప్రారంభించిన లింబాలే, తన కధ కన్నా తన పక్కనున్న ఆడవారి కథలనే చెప్పేశాడు. విచిత్రమేమిటంటే తన కథలో మగ వారు తక్కువ. దాదా మినహా వివక్షకు గురైన మగ పాత్రలు పెద్దగా కనబడవు. సామాన్యంగా దళిత జీవిత గాధలు సదరు రచయిత జీవితంతో మొదలయ్యి తరువాత అది ఆ సమాజం కథలుగా రూపుదిద్దుకుంటాయి. కానీ లింబాలే కధ మాత్రం సమాజం కధ మాత్రమే కాకుండా దళిత స్త్రీ జీవిత గాధను ఆవిష్కరించింది. కానీ అది సానుభూతిగా చూపడం జరిగిందని అనిపించింది. అదే గాధను లింబాలే తల్లి మాసమాయి రాసుంటే వేరేగా ఉంటుందని అనిపించింది.

ఈ పుస్తకం 'దళిత' గురించి అని చాలా మంది చెప్తుంటారు కానీ నాకెందుకో ఈ పుస్తకం 'ఆకలి' గురించి అని అనిపిస్తుంది. ఆకలి కులం వల్ల కలిగి ఉండవచ్చు గాక! కానీ, ఆకలి ప్రధాన కుట్రదారుడిలా లింబాలే చిత్రించడం మనం చూస్తాం. ఆకలి గురించి లింబాలే చెప్పే తత్వం పాఠకులను ఆలోచింపజేస్తుంది.

"భకారి మనిషి అంత పెద్దది. అది ఆకాశంలా విశాలమైనది, సూర్యుడిలా ప్రకాశవంతంగా ఉంటుంది. ఆకలి మనిషి కంటే పెద్ద ప్రాణి. నరకం యొక్క ఏడు వృత్తాల కంటే ఆకలి చాలా విస్తృతమైనది. మనిషి కంటే ఆకలి చాలా శక్తివంతమైనది. ఒక ఆకలి కడుపు ఓ భూమి లాంటిది. ఆకలి మీ తెరిచిన అరచేతి కంటే పెద్దది కాదు, కానీ అది మొత్తం ప్రపంచాన్ని మింగేస్తుంది. ఆకలి లేకుంటే యుద్ధాలు ఉండేవి కావు. ఆకలి లేకుంటే ఈ భగవంతుని సృష్టి పాపం పుణ్యం స్వర్గం నరకం ఏమై ఉండేవి? ఆకలి లేకపోతే ఒక దేశం, దాని సరిహద్దులు, పౌరులు, పార్లమెంటు, రాజ్యాంగం ఎలా ఏర్పడతాయి? ప్రపంచం కడుపు నుండి పుట్టింది, అలాగే ఆ కడుపుకు తల్లి మరియు తండ్రి, సోదరి మరియు సోదరుల మధ్య సంబంధాలు కూడా ఉన్నాయి."

ఇన్ని ఉన్నా పుస్తకంలో misogyny గురించి చెప్పక తప్పదు. రేప్ చేయడమే మగతం అని చెప్పే వాక్యాలు కూడా ఉన్నాయి. ఈ పుస్తకం రాసినప్పుడు స్త్రీ వాదం పెద్దగా తెలియకపోవచ్చు లేక ఒక లంజా కొడుకుగా పిలువబడి, అటువంటి వాడలో పెరిగిన రచయితకు ఆ ఆవేశం రావడం సహజం. ఇప్పటి అభ్యుదయ స్త్రీవాదం ఉన్న పరిస్థితుల్లో అటువంటి వాక్యాలు విమర్శకు గురవక తప్పదు. కానీ రచయిత ఎటువంటి ముసుగు లేకుండా రాశారు అనే దానికి ఈ వాక్యాలే నిదర్శనం కూడానూ....

పుస్తకం చివరికి కూడా రచయిత నేనెవరిని, నేనెక్కడ చెందుతాను అనే సంఘర్షణలోనే ఉండటం చూస్తాము. ఆ సంఘర్షణ సంక్షోభం ఎదుర్కోడానికి అవసరం. ఆ సంఘర్షణే ఆవేశం కలుగజేయాలి. పాఠకులను కూడా అదే ప్రశ్నలో పడేసి ముగించారు కథను...

కానీ, ఈ పుస్తకానికి "లంజా కొడుకు" అని శీర్షిక పెట్టడం రచయిత assertion నా లేక dissent నా అనేది నాకు అర్ధం కాలేదు.

- పిటి పార్కర్

3 నవంబర్, 2021

భేదం

2021-10-16T05:09:00Z

భేదం

నాదంతా కాన్వెంటు చదువే. పెద్దగా ప్రభుత్వ బడుల్లో ఎట్ల పాఠాలు చెప్తారో పెద్దగా జ్ఞానం లేదు గాని వారు పెట్టె "పప్పల పిండి" పై మంచి అవగాహన ఉంది. పిల్లకాయలకు రోజూ ఇంటికి వచ్చేప్పుడు గుప్పెడు, గుప్పుడేంటి ఇంకా ఎక్కువే పిండి ఇచ్చి పంపేవారు. మేము బాయిలర్ కోడుల్లా కిలోల బరువున్న బ్యాగులను మోయలేక నీల్గుతూ వస్తుంటే, గవర్నమెంటు బడిలో నా తోటోళ్లు వాళ్ళ బ్యాగులను ఎదో గోడ పై మేకుకు గుచ్చినట్టు ఆ నున్నటి తలపై తగిలించేస్తారు. అలా తగిలించుకుని ఎంచక్కా చేతులో ఉన్న పిండిని తినుకుంటూ, ఆ పిండి గొంతులో దురద తెచ్చినప్పడు దగ్గేసి ఏంటో తాము మేజిక్ చేశామన్నట్టు తెగ పోజులు కొట్టేవాళ్ళు. నాకు తెగ ఈర్ష్య కలిగేది. నేనూ ఓ రోజు ట్రై చేశా ఆ బ్యాగును తలకు తగిలించడానికి...దెబ్బకి ఆ బరువును తలకాయ ఇరిగే పని అయ్యింది. అదృష్టం బావుండిఅది జారి భుజాలపై పడింది. కానీ వారి బ్యాగు బరువు, నా బరువు ఒకటని తెలియక అదేదో బ్రహ్మ విద్య నాకు రాదు అని తెగ ఫీలైపోయేవాణ్ణి.

అంగన్వాడీ ఆయమ్మ ప్రతీ శనివారం అనుకుంటా...మిగిలిపోయిన పప్పల పిండిని గోతాల్లోంచి తీసి అందరికీ సమానంగా పంచేది. ఒక్కొక్కడు ఆ రోజు చేతులతో కాక పలకలపై ఆ పిండిని కొండల పేర్చి పోజులు కొడుతూ పోయేవారు. ఓ రోజు నాకూ స్కూలుకు సెలవవ్వడంతో ఆ స్కూలు దగ్గరకు పోయా. వెళ్ళేవారికి ఆయమ్మ పెద్ద పేద్ద సంచుల్లోంచి పప్పల పిండిని తీసి పలకలపై పోసేస్తుంది. వారడిగినంత... అందరూ లైన్లో నించున్నారు. నేను దూరం నుంచి చూస్తుంటే తెగ పోజులు కొట్టారు. మధ్య మధ్య మా ఇంటి దగ్గర ఆంటీలు కూడా వచ్చి సంచుల్లో కొంత పిండిని పట్టుకుపోయారు. ఇంతలో ఒక ఆంటీ ఇక్కడెందుకు నించున్నావ్ అన్నట్టు చూసి వెళ్ళిపోయింది. దొంగ మొహంది. నాకు కొంచెం పెట్టొచ్చుగా అనుకున్నా. ఇంటికి వస్తదిగా అప్పుడు పని పడదామనుకున్న...

ఏదైతే అది అయ్యిందని పోయి నేనూ లైన్లో నించున్నాను. నన్నెదో పురుగులా చూసారు వాళ్ళు. చివరకు నావంతు వచ్చింది. ఆమె నావంక ఎగా దిగా చూసి "నువ్వెందుకు వచ్చావ్" అన్నట్టు చూసింది. అందరూ పలకలలో పిండి పెట్టించుకుంటున్నారు. నేనేందులో పెట్టించుకోవాలో తెలియక కాసేపు తడుముకుని వెంటనే చేతులు చాచేసాను. గుండె 1000 మైళ్ళ వేగంతో కొట్టుకుంటుంది. ఆమె ఓ గుప్పెడు పిండి తీసి నా బుజ్జి చేతుల్లో పోసి... "చాలులే. అమ్మకు తెలిస్తే తిడుతుంది. గమ్మున వెళ్లిపో" అని అంది. ఆమె అంటున్నది నాకు పెద్ద పట్టింపు లేదు. నా చేతుల్లో ఇప్పుడు ధనరాశుల కుప్ప ఉంది. కానిఎలా తినాలి అనేది నా ముందున్న సవాలు. రెండు చేతులు ఆనించి ఉందంగా పోసేసింది. చటుక్కున ఒక చేయి పక్కకు లాగేసరికి కొంత పిండి కింద పడిపోయింది. పక్కన ఉన్నోళ్ళంతా ఫక్కున నవ్వేశారు. ఎదో అపరాధ భావంతో ఒక చేతిలోని పిండిని నాలికతో అంటించి తినేసా... అబ్బా! అమృతం. ఎక్కడన్నా అంత రుచి ఉంటుందా. గబ గబా ఓ చేతిలో ఉన్నదంతా తినేసాను. ఇంకో చేతిలో పిండి ఉంది. సర్లే కాసేపుఆగిన తర్వాత తిందాం అని నా చిన్ని నిక్కర్ జేబులో పోసేసాను.

ఇంతలో నన్ను చూసిన ఆ ఆంటీ ఇంటికి మోసేసింది. ఆమే వచ్చింది. "అమ్మ పిలుస్తుంది. రా!" అని చేయి పట్టుకు తీసుకెళ్లింది. ఇంటికెళ్లేసరికి మమ్మీ ఎదురుచూస్తుంది. నన్ను చూసిన వెంటనే..."ఎం తింటున్నావ్" అని అడిగింది. ఎం తినలేదన్నట్టు తలాడించా. ఎలా తెలిసిందబ్బా అని ఆలోచిస్తుంది నా బుడ్డి బుర్ర. కానీ తట్టట్లేదు. ఆంటీ నన్ను పిండి తింటున్నట్టు చూడలేదు అని నాకు తెలుసు. తీరా చూస్తే ఆ పిండంతా ముక్కు, ముఖంపై అద్దుకుంది. మమ్మీ వచ్చి మొహం తుడిచి... డబ్బులు ఎక్కడివి అని జేబులో చేతులు పెట్టేసారికి నా పని మాటాష్.పిండి దొరికేసింది. "ప్చ్" అని చిరాకుపడి ఉన్న పిండినంతా నేలపై దులిపేసింది. అమృతం నేలపై ఒలికిపోయినట్టు చాలా బాధేసింది.

"ఇంట్లో ఉన్నవి సరిపోవా. ఊర్లో వాటికి ఎగబడుతున్నావ్. అది తినకూడదు. జ్వరం వస్తుంది" అని చేతులు కడిగించి నా వీపు విమానం మోత మోగించింది. తర్వాత నా చేతిలో ఓ స్వీటు చేతిలో పెట్టి వెళ్లిపోయింది. నిజంగా చెప్పాలంటే ఆ స్వీటు పెద్దగా టేస్టీగా లేదు. ఆ పిండి కంటేనా అని అనుకున్నా.

అసలు నేను ఆ పిండి ఎందుకు తినకూడదు అని నాలో నాకు ఎన్నో ప్రశ్నలు. వాళ్ళు గొప్పోళ్ళు కాబోలు అని తెగ బాధబడిపోయా.... తర్వాత తర్వాత వయసొచ్చే కొద్దీ అది మంచిది కాదని నా మైండ్లో ఫిక్స్ అయిపోయింది.

భేదాలు. వర్గ బేధాలు, లింగ బేధాలు.... అబ్బో చెప్పుకుంటూ పోతే బోలెడు. మనకు తెలియకుండానే బోలెడు బేధాలు సృష్టించేస్తాం. మనం ఇతరుల కంటే గొప్పవారమని చెప్పుకోవడానికి కొన్ని పోకడలకు పోతుంటాము. దాన్ని పిల్లలపై రుద్ది ఇలా గీతలు గీసేసి తర్వాత చేరిపేయడానికి పోరాటాలు, థియరీలు, సానుభూతులు....

కానీ ఏమాటికామాట...

ఆ పిండి మాత్రం భలే టేస్టీ. ఇంట్లో నేను ఇప్పుడు చేద్దామని చూసినా ఆ రుచి రాదు. ఎందుకంటారు?

- పిటి పార్కర్

16 అక్టోబర్, 2021

దండోరా

2021-09-15T08:49:00Z

దండోరా

రాజ్యం తరువాయి దళిత బిడ్డను

హత్య చేయడానికి పూనుకున్నప్పుడు

సహనము ప్రదర్శించవద్దు

శాంతి సూత్రాలు వల్లించవద్దు

చేతిలో అర్ధరూపాయి క్యాండిల్ పట్టుకొని

"కర్మ భూమిలో పూసిన ఓ పువ్వా" అని పాట పాడొద్దు

నెత్తిన ముసుగేసుకొని

"పరదేసులమో ప్రియులారా" అని భక్తి నటించొద్దు

నీ గుండెల్లో దించిన కత్తిపోటును గుర్తుచెయ్యి

నీ గొంతున బిగించిన ఉరితాడును గుర్తు చెయ్యి

నీ నోటిలో కుక్కిన గుడ్డలను గుర్తు చెయ్యి

నీ ఒంటిపైన లాఠీ దెబ్బలను గుర్తు చెయ్యి

ఇకపై ఇలా జరగదని చెప్పు, జరగనివ్వబోమని చెప్పు

"ఆంతా సర్దుకుంటుంది, చట్టం చూస్కుంటుంది"

అని బిడ్డను కోల్పోయిన ఆ తల్లికి చెప్పకు

అలా జరగదు

ఆమె మనసు ఇప్పుడు పగిలిన అద్దం

ఆ పదునైన గాజు ముక్కలు

రాజ్యం గొంతులో...

దిగబడి పగ తీర్చుకోవాలనుకుంది

ఆమె హృదయం ఒక ప్రార్ధనా గీతం

తరతరాలుగా పాడుతున్న అదే ప్రార్ధనా గీతం

కానీ ఏ పరిశుద్ధుడూ కరుణించట్లేదు

ఏం చేస్తుంది?

కన్నీరు రక్తమై ఆమె నాడిని నింపేస్తుంది

నా దళిత తల్లులు తరతరాలుగా ఇదే చేస్తున్నారు

ఊపిరే ఆర్తనాదంగా...

బ్రతుకే నిరసనగా...

ఆంతా సర్దుకుంటుంది, న్యాయ దేవత కరుణిస్తుంది

అని బిడ్డను కోల్పోయిన ఆ తండ్రికి చెప్పకు

అలా జరగదు

ఆ తండ్రి కన్నీళ్లను ఆహారంగా మింగి

మనసు రాయి చేసుకుని

సమాజంలో నిర్జీవంగా తిరుగుతున్నాడు

కన్నీళ్ళతో యుద్ధం చేస్తున్నాడు

కన్నీళ్ళు కడుపుకు సయించక ఓ రోజు కన్నుమూస్తాడు

నా దళిత తండ్రులు తరతరాలుగా ఇదే చేస్తున్నారు

నిరాశే గుండె చప్పుడుగా...

మరణమే జీవితంగా...

నీ రాజ్య ధోరణిని గుర్తుకు తెచ్చుకో

ఆ దళిత బిడ్డ సమాధి పై

గులాబీ తెంచి పెట్టే నివాళుల వెనుకన

వారి వ్యంగ్యాన్ని గమనించు

"సంయమనం పాటిద్దాం

చట్టాన్ని గౌరవించి శాంతియుతంగా నిరసిద్దాం"

అనే వారి వ్యాఖ్యలను గుర్తుకు తెచ్చుకో

ఒరేయ్ పిచ్చోడా!

నీ గుండెపై కత్తి పోటు పడితే

నీ ఒంటిపై లాఠీ దెబ్బలు పడితే

ఇంకా శాంతికి సమయం ఏంటి?

కత్తితో, లాఠీతో...

రాజ్యం నీ పై ప్రకటించిన యుద్ధం కనబట్లేదా?

ఇది శాంతికి సమయం కాదు

ఇది యుద్ధానికి సమయం

ప్రదర్శించిన ఓర్పు చాలు...

చూపిన క్షమ చాలు...

నీపైన పెట్టిన కత్తిని గుర్తుపెట్టుకో

నీపై గురిపెట్టిన తూటాను గుర్తుపెట్టుకో

నీ ఒంటి పైన లాఠీ దెబ్బలను గుర్తుపెట్టుకో

నీలోని ఆ రాక్షసుణ్ణి ఇక బయటకు రానీ...

నీ విషపు కోరలు చూపెట్టు...

నీ బలమైన పంజా ఎత్తి కొట్టు...

నీ సంకెళ్లను తెగ్గొట్టుకో...

ఇది... యుద్ధం...

- పిటి పార్కర్

15 సెప్టెంబర్, 2021

[

View this post on Instagram

](https://www.instagram.com/p/CT1hW3Fhcn-/?utm_source=ig_embed&utm_campaign=loading)

A post shared by PITY PARKER (@pity_parker)

Oroonoko, the Villian : Analysing the Misogynist

2021-06-22T07:28:00Z

Pity Parker

Aphra Behn, the first professional women writer has been hailed for her canonical novella “Oroonoko”. ‘She was the threatening figure who undermined certain assumptions about the masculine realm of letters’. Virginia Woolf hails Behn in her work saying ‘All women together, ought to let flowers fall upon the grave of Aphra Behn... for it is she who earned them right to speak their minds.’ Some of her detractors accuse her for her ‘masculine part’. The masculine and feminist agenda behind the play’s motive is a matter of deep discussion, debate and controversy. This is also because of the two different understandings. When the novel is treated as fictitious account, these ‘masculine part’ seems to rise above. ‘Ernest Bernbaum published two essays castigating Behn for passing off fictional account as a truth’. Some even opined that she ‘deliberately and circumstantially lied’ in the novella. I shall now put the historical setting of the novel aside and treat it as a pure fictitious account. It’s actually a matter of big debate why Behn was hailed as being a feminist despite these contradictory opinions of the thinkers later. The agenda behind the play can get revealed only when the leading character ‘Oroonoko’ is discussed in detail with a pre-condition of treating the novel as a fiction but the fact that Behn, as she reassures that she is the only female pen shan’t be kept aside.

The narrator (Behn) introduces Oroonoko after revealing her objective in penning it. She wonders of the humanity learned by the prince at such an young age (seventeen). He was even hailed having ‘the real greatness of the soul’, ‘absolute generosity’, ‘the softness that was capable of the highest passions of the love and gallantry’ and ‘the bravest soldiers ever seen on the field of mars’ This descriptions made by the narrator make us feel happy of attributing such great notions to a black prince.

A learned man

By the descriptions of the narrator we come to know that he is a very learned man and a diplomat. When Behn talks about the societal conditions, she explains that there is lot of barbarity in people but when she started describing about Oroonoko she saw ‘nothing barbarity in his nature, but in all the points addressed himself as if his education had been in some European court’. The narrator also brings into the account of The French man of wit and learning, the tutor of black prince perceiving Oroonoko as ‘very ready, apt and quick of apprehension’. She says that the French tutor took a great pleasure to teach him morals, science and he valued his tutorship as the ‘beloved’. The wit and diplomacy he possessed was at a greater level. The narrator says that ‘whoever had heard him speak would have been convinced of their errors’.

The ‘royal’ slave – a connotation

Oroonoko is described as the courageous man. He ‘could bear a bow in his hand, and quiver his back, was sent into the field to be trained up by the oldest generals in the war’. The narrator says that she had conversed with this great man feels proud to bring before the reader, ‘the most illustrious courts could not have produced a braver man of both greatness of courage and mind and a judgement more solid, a wit more quick and a conversation more sweet and diverting’

This great exaggerations slackens its pace when the text progresses. The novella bears the title of this leading character ‘Oroonoko’ with a tagline ‘The royal slave’. This world royal slave has a denotation and also a connotation. The denotation which everybody knows is because the black prince turned as a slave, so is the royal slave. The important connotation which I would like to bring forward is that the world ‘royal’ denotes the aristocratic behaviour and the honour to the royalty and its principles. Oroonoko can be definitely called as a slave to ‘the royal’. When his beloved Imoinda is captured by the old king (his grandfather) his inability to question the exploitative terms of the prince and bend himself before ‘the royal’. It is evident here that the leading character is ready to sacrifice his beloved for the ‘royal’ prestige. The narrator says that ‘whoever had heard him speak would have been convinced of their errors’ but his silence about Imoinda’s exploitation makes it clear that its a sweet lie and I feel that the narrator is portraying the contradictory and patriarchal arrogance the man possesses.

The opportunist

Oroonoko is the cause of loss of father to Imoinda. This he tries to console by marrying her and to give a good life but this marriage he keeps as a secret. Later it is because of him Imoinda gets into trouble and gets exploited by his grandfather. It is clear beyond doubt that Imoinda is doubly oppressed due to Oroonoko but having a hard heart he fails to protect her or at least open his mouth to voice against his grandfather. This exploitation by this grandfather and grandson doesn’t end. It continues to haunt her even in Surinam. He makes Imoinda bear a baby in the world of obscurity and he is very opportunistic in using Imoinda’s pregnancy as a chance to get out from Surinam and it is finally himself who kills Imoinda.

Oroonoko is the cause of continuance of slavery in the black land. He is largely engaged in slave trade. He is like merchant who tags a certain price to each lot and urn people in to objects. When he gets wed with Imoinda he even presenter her ‘an hundred and fifty slaves in fetters’. The pain of being a slave he didn’t feel until he gets traded as a slave and he makes a long speech which makes clear his ambiguity in his character.

In his speech he says

“My dear friends and fellow sufferers, should we be the slaves to an unknown people? Have they vanquished us nobly in a fight”

It is clear that this speech that Oroonoko is a clever opportunist in not leaving any chance for his greater good even by scarifying love, emotions and people

Conclusion

Behn is very tactful in using the character to portray the patriarchal arrogance of the society. She is successful in showing the complete paradox of the character within the story. Calling Oroonoko a protagonist is the biggest farce. It is Imoinda who is the protagonist, brave and courageous. The narrator would have been aware of the fact the men dominance in the literary arena so she silently weaves a story where the misogyny is passively portrayed.

***

Bertha Mason as the epitome of Feminism: Re-reading Feminism in Charlotte Brontë’s Jane Eyre

2021-06-22T07:17:00Z

Pity Parker. J

Jane Eyre, the novel of 1847 interpreted as one of the greatest feminist tracts. It is also seen as a historical account of upper-class exploitation of the then Victorian homes. Bronte’s bold redress on the right to work, mental freedom, and economic autonomy through education, hard work, and autonomy was a kind of radical outburst during Victorian times. Jane’s outburst against the classical bonds of oppression especially individual freedom in opposition to the extant misogyny ignited several debates in the literary gender discourse. However, this kind of interpretation cannot be struck completely but the intentions of Jane in the narrative seem far from the reality or the feminist descriptions in the discourse. The story is a saga from Feminist anger to feminine acceptance. Bertha Mason, an important figure in this narrative, though her presence was just a miniature in the huge saga of Characters, it can also be viewed as the big whale in this small pond which makes it eligible to title the paper.

Thompson reminds us that Women writers dominated the outburst of the novel market in Victorian England. Though there have been in hundreds only a few significant authors of the so called elite class or white skin seem to resonate: George Eliot, Emily, and Charlotte Bronte¨, and, more recently, Elizabeth Gaskell. The common theme that centres the argument, Victorian women novelists’ inherently complicated and conflicted positions on the ‘‘woman question,’’ in conjunction with the evolving horizon of expectations toward what we now call feminism.[[1]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn1) This feminism being streamlined as mainstream feminism brought the tragedy on the table. Some oppressive parts or plots of novels or stories have been conveniently forgotten by the White feminists and are successful in portraying their problems as the generalised problems of the world and Jane Eyre did the same. The oppression elite women of the Victorian era are comparatively not vulnerable as the working class or the lowest estate. It doesn’t mean that we can absolutely neglect the oppression of the woman of that class but racism, well infused patriarchy lingers into the narrative involuntarily. To show an elite white skinned woman sans patriarchal ties, ‘an orphan is shown making her own decisions, negotiating with the world, and exploring paths. Traditionally barred to middle class girls is likely to meet resistance or hostility, making her more plausibly a voice of feminism.’[[2]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn2) On one hand, it looks like a Picaresque but the symbol or the position of Orphanhood is created or seemed to artificially articulate the individualism (of a class) as the mainstream feminism. ‘Webb and Ohmann assert that Bronte is caught between her conservatism and her radicalism, and she offers a solution to oppression only at an individual level.’[[3]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn3)

Jane is beyond doubt a feminist figure but her feminism is vocal in the text for a consistent time but later it seems to get diluted. There may be many reasons to prove or oppose the point but the feminist view of Jane was contradicted by her own self in the latter part of the narrative. To dive into the point it’s necessary to discourse for a while certain feminist ignitions that Jane has kindled in the text.

‘Outbursts of anger as a child and uncontrollable passion as an adult’[[4]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn4) forms the character base of Jane. Whenever Jane’s feelings are hurt she expressed them openly and directly to the person. When young Reed flung him with the book she was instantaneously vocal to name him ‘wicked’, ‘cruel boy’, ‘slave driver’, and ‘murderer’[[5]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn5) ‘The servants did not like to offend their young master by taking their part against him’[[6]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn6), and so Miss. Abbott cautions Jane of her shocking conduct to which she aggressively questions, “How is he my master? Am I a servant?”[[7]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn7) This viewed through the feminist eye can be viewed as a rebellion against the patriarchal norms but the paradoxically herself calls Young Reed in the autobiography (which readers read as Jane’s story) as Master. Reed. Her outburst of ager as a child is also evident with her dialogue with her aunt-

‘I am glad you are no relation of mine: I will never call you aunt again as long as I live. I will never come to see you when I am grown up; and if anyone asks me how I liked you, and how you treated me, I will say the very thought of you makes me sick, and that you treated me with miserable cruelty’[[8]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn8)

The above statement of Jane is a strong punch to the patriarchal oppression. ‘Jane must abdicate roles within the economic, religious, and educational institutions of her society. She must become an institution in her own right’[[9]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn9) Living up to the readers’ expectations Jane chose Lowood to her aunt’s home to have some independent air to breathe. Her Child’s anger was vocal even in Lowood. When she has been watching Helen punished she couldn’t resist herself opining, ‘If she struck me with that rod, I should get it from her hand; I should break it under her nose’[[10]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn10). Her criticism of gender roles continues even after she enters Thornfield. In Chapter XII where the author introduces Thornfield reminds us-

‘Women are supposed to be very calm generally: but women feel just as men feel; they need exercise for their faculties and a field for their efforts as much as their brothers do; they suffer from too rigid a restraint, too absolute a stagnation, precisely as men would suffer; and it is narrow-minded in their more privileged fellow- creatures to say that they ought to confine themselves to making puddings and knitting stockings, to playing on the piano and embroidering bags. It is thoughtless to condemn them, or laugh at them, if they seek to do more or learn more than custom has pronounced necessary for their sex’[[11]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn11)

This feminist anger doesn’t languish for long. The entry of Mr. Rochester into the scene brought out the traditional women’s nature of the Victorian era. Jane’s quest to be independent, to love and to be loved, to be at the service of others, and to be free is shattered by the culmination of governess relation to romantic with Rochester. ‘Jane's aspirations for freedom and economic independence are now transformed into a "wifely vocation" more suitable and socially acceptable for a woman’[[12]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn12) We start hearing submissive phrases from Jane from thereon like ‘Can I help you sir – I’d give my life to serve you’[[13]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn13) The personality of Jane takes a symbolic shift where she by employing immense tactfulness, uses the sufficient independence of Rochester as a way of keeping him tied to her and even she staying tied to him.

Throughout this narrative, Bertha Mason and Grace Poole remain silent. Any reader can admit that Jane is fighting for her right to exist and express herself. If Feminism is equality for everyone, it is significant why these victim’s voices have been silenced. The account of Bertha in the story is also from the oppressor i.e., from Rochester and not from any third person so there can be no slightest chance of genuine in the account, and Jane who has been hailed as a torchbearer of Feminism here doesn’t even try to know an impartial account of Bertha. Sangeeta views her as ‘an embodiment of unrestrained sexual license, a symbol of Rochester's misspent youth’[[14]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn14) and Helen Moglen calls her an ‘androgynous figure’[[15]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn15) Jane herself describing Berthas says, ‘She was a big woman, in stature almost equalling her husband, and corpulent besides.’[[16]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn16) Thus it can be understood that Bertha is a kind of Masculine, Black visage and also of the same height as her husband. Bronte using the words 'Vampyr,' 'a demon,' 'a hag,' 'an Indian Messalina,' and 'a witch' " for the portrayal of Bertha shows cultural, [racial], as well as a religious, attitude toward female passion and overt sexuality as a dangerous force that must be punished and confined.[[17]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn17) In addition, the treatment of the character reveals a Victorian antipathy, an aversive, contrary feeling, harboured toward the colonized woman.

In contrast to Jane’s longing for upward social mobility through romantic relation with Rochester, Bertha seems to strongly communicate something by burning the veil gifted by him. She still found it not conveyed burns the bed symbolically to show that the comfort that the master shows would burn away with time and cautions Jane to remain independent but not get into his bed. It may be a personal account of vengeance that bertha shares and it is finally the revealing Bertha’s marriage that emancipated Jane from getting into the patriarchal chains.

The feminist seeds seem to sprout when Jane starts earning at Moor’s house. She even calls the occupation she held at Moor’s house as more independent than the role of a governess she has undertaken at the Thornfield. She opines –

‘In truth it was humble—but then it was sheltered, and I wanted a safe asylum: it was plodding— but then, compared with that of a governess in a rich house, it was independent’[[18]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn18)

This independence doesn’t languish longer. The concept of benefaction that she strongly opposed and rejected earlier was embraced by Jane soon after her news of benefaction is known. The words she spoke soon after the reveal of benefactor ship reveals the patriarchal nature that was unfortunately inherent or indoctrinated in Jane’s mind that she reads out the chart of gender roles of Victorian women saying -

'My first aim will be to clean down (do you comprehend the full force of the expression?) to clean down Moor House from chamber to cellar; my next to rub it up with beeswax, oil, and an indefinite number of cloths, till it glitters again; my third, to arrange every chair, table, bed, carpet, with mathematical precision; afterwards I shall go near to ruin you in coals and peat to keep up good fires in every room; and lastly, the two days preceding that on which your sisters are expected will be devoted by Hannah and me to such a beating of eggs, sorting of currants, grating of spices, compounding of Christmas cakes, chop ping up of materials for mince-pies, and solemnising of other culinary rites, as words can convey but an inadequate notion of to the uninitiated like you. My purpose, in short, is to have all things in an absolutely perfect state of readiness for Diana and Mary before next Thursday; and my ambition is to give them a beau-ideal of a welcome when they come.'[[19]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn19)

The same Jane that accepted Georgiana to be called ‘vain and an absurd animal’ for accepting to get married to the man of inheritance, after becoming a benefactor or rich run to Rochester to profess herself economically equal with Rochester. 18th and 19th century novels, virtue and inner worth are ultimately recognised by inheritance, and through marriage. ‘The events in Jane life precede the women’s property act of 1870; meaning that any money acquired or inherited by Jane would effectually belongs to Rochester upon their legal marriage’[[20]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn20). So, it is clear that Victorian women including Jane cannot be termed economically independent after marriage. Marriage has been used as an enslaving instrument by the men to lock women in chains of patriarchy and Jane finally fell into that.

The feminist critics who hail Bertha for teaching a lesson to Rochester by making him blind have conveniently forgotten the fact that he blinded readers making Bertha a devil. Bertha in order to emancipate innocent Jane to get into the patriarchal Jane administered by Rochester sacrificed herself to the funeral pyre but the feminist agenda of the text died with the death of Bertha. The self-sacrifice of Bertha went in vain that Jane shouldered the self-sacrificing the womanly pursuit of nurturing and nursing Rochester. The economically independent Jane turned interdependent.

The earlier anger against patriarchy is cut off by Jane’s submission in the last chapter with the statement, ‘Reader, I married him’[[21]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn21) She now declares that ‘my time and cares are now required by another – my husband needed them’[[22]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftn22) and society moves away from the picture and becomes the same absurd animal like Georgiana. Jane’s ideal pursuit has now changed to fit the role of an ideal wife and in particular an upper class, white skinned wife. She starts to sleep in the bed burnt by Berth and waters herself in the tears scarificed by Bertha.

The traditional criticism of Jane Eyre has often been race-blind, class-blind, and gender-blind resulting in short-sightedness in feminist, Marxist, and ideological interpretations. The novel is about a victim Jane Eyre (not the heroine) whose ignorance pushed her into patriarchal bonds and the story of an eternal soldier Bertha Mason who scarificed herself for a feminist cause.

***

**Notes
**

[[1]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref1) Diane Thompson, Nicole. Victorian Women Writers And The Woman Question. Delhi: Cambridge University Press, 2000.p.i (Print)

[[2]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref2) Parashar, Sangeeta, "Not fit to associate with me": contradictions of race, class, and gender in Charlotte Brontë's Jane Eyre" (1999). Retrospective Theses and Dissertations. 16147. https://lib.dr.iastate.edu/rtd/16147 pp.38-39 (Web)

[[3]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref3) Ibid, pp.8-9

[[4]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref4) Awaliah, Indah. (2017). Gender Issues In Charlotte Bronte’s Jane Eyre. Eternal (English, Teaching, Learning and Research Journal). 3. 107-117. 10.24252/Eternal.V31.2017.A11. p.111 (Web)

[[5]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref5) Bronte, Charlotte. Jane Eyre. Noida: Om Classics, 2021. p.13 (Print)

[[6]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref6) Ibid, p.12

[[7]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref7) Ibid, p.14

[[8]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref8) Ibid, p.39

[[9]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref9) Armstrong. Desire and Domestic Fiction A Political History Of The Novel. Newyork: Oxford University Press p. 46 (Print)

[[10]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref10) Bronte, Charlotte, p.59

[[11]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref11) Ibid, p.114

[[12]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref12) Parashar, Sangeeta, p.45

[[13]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref13) Bronte, Charlotte, p.209

[[14]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref14) Parashar, Sangeeta, p.6

[[15]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref15) Ibid, p.6

[[16]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref16) Bronte, Charlotte, p.301

[[17]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref17) Parashar, Sangeeta, p.26

[[18]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref18) Bronte, Charlotte, pp.364

[[19]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref19) Ibid, pp.400-401

[[20]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref20) Owsley, Lauren. (2013). Charlotte Brontë’s Circumvention of Patriarchy: Gender, Labour and Financial Agency in Jane Eyre. Brontë Studies. 38. 54-65. 10.1179/1474893212Z.00000000052. p.56 (Web)

[[21]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref21) Bronte, Charlotte, p.460

[[22]](file:///D:/PITY/MA/1-2/P%20&%20F/JANE%20EYRE/term%20paper/Bertha%20Mason%20as%20the%20Feminist%20epitome%20Rereading%20Feminism%20in%20Charlotte%20Bront%C3%AB's%20Jane%20Eyre.docx#_ftnref22) Ibid, p.462

Works Consulted

Awaliah, Indah. (2017). Gender Issues In Charlotte Bronte’s Jane Eyre. Eternal (English, Teaching, Learning and Research Journal). 3. 107-117. 10.24252/Eternal.V31.2017.A11. (Web)

Armstrong. Desire and Domestic Fiction A Political History Of The Novel. Newyork: Oxford University Press (Print)

Bronte, Charlotte. Jane Eyre. Noida: Om Classics, 2021. (Print)

Camilla V. Pheiffer & Maiken S. Myrrhøj. Feminist Theory and Feminist Literary Criticism: An Analysis of Jane Eyre and The Handmaid’s Tale. Master’s Thesis in English. 3 June 2019 https://projekter.aau.dk (Web) Accessed 16 Jun, 2021

Diane Thompson, Nicole. Victorian Women Writers And The Woman Question. Delhi: Cambridge University Press, 2000. (Print)

Gao, Haiyan. "Reflection on Feminism in Jane Eyre." Theory & Practice in Language Studies 3.6 (2013). https://citeseerx.ist.psu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.735.6412&rep=rep1&type=pdf#page=64 (Web) Accessed 18 Jun, 2021

London, Bette. "The Pleasures of Submission: Jane Eyre and the Production of the Text." ELH 58.1 (1991): 195-213. https://www.jstor.org/stable/2873399 (Web) Accessed 18 Jun, 2021

Nancy, Pell. Resistance, Rebellion, and Marriage: The Economics of Jane Eyre, Nineteenth-Century Fiction, Vol. 31, No. 4 (Mar., 1977). University of California Press http://www.jstor.org/stable/2933083 , pp. 397-420 (Web) Accessed 18 Jun, 2021

Owsley, Lauren. (2013). Charlotte Brontë’s Circumvention of Patriarchy: Gender, Labour and Financial Agency in Jane Eyre. Brontë Studies. 38. 54-65. 10.1179/1474893212Z.00000000052. (Web) Accessed 16 Jun, 2021

Parashar, Sangeeta, ""Not fit to associate with me": contradictions of race, class, and gender in Charlotte Brontë's Jane Eyre" (1999). Retrospective Theses and Dissertations. 16147. https://lib.dr.iastate.edu/rtd/16147 (Web) Accessed 14 Jun, 2021

West, Megan. Bertha Mason and the Politics of Feeling, University of California, California Digital library, https://escholarship.org/uc/item/0r4255x9 (Web) Accessed 16 Jun, 2021

Milton and His Vision for Liberty

2021-06-22T07:12:00Z

Pity Parker

Introduction

The accommodation of liberty into the system is cherished by the progressive world and the issue still stands before us and it will stand as long as the human race continues to exist. When we look at 16-18 centuries John Milton, a renaissance poet and scholar appears as a canonical figure for the fight for liberty. He Excelled in languages and wrote poems in Greek, Latin, Italian, and English. He was the Polemical writer of the political prose and the champion of Liberty of the times. He actively engaged in political work and pamphleteering, participating actively on the side of parliament against monarchy and portrayed the three – fold passion he had in him namely patriotism, poetry and religion. His thoughts on liberty seem to be ripe when the thoughts of progressiveness were in infancy. His polemical questions for progressiveness still stand pertinent and needs to be answered by the modern world. This paper attempts to put before the readers the vision of Milton for liberty in a progressive infant world.

Against all Odds – Conditions Favourable

The debate on freedom of thought and expression goes on. There is an imperative need for us to have a keener eye on problems of freedom so that we aspire to have a freer society for ourselves where the development of an each individual contributes to the well being of all. Cracking Milton’s views on liberty is a needed discussion for understanding what the notion of liberty to a renaissance man is.

Before getting into the main discussion it is necessary to know the causes which led Milton to which made the man Milton and it is known beyond doubt that these causes acted like a driving impetus in the course of making Milton. The Puritanism movement, the series of censorship acts and the unhappy marriage can be discussed as the causes and shall be discussed in detail.

The rise of Puritanism

Puritanism seems to be the prime cause that made Milton a polemical man. Puritanism was the religious movement that began in 1500. These Puritans were a sect of people who believed that the reformation is not up to the mark and the process of purifying the church cannot be put an end mark. The religious movement to reform the unhappy reformation had a huge impact on Milton’s thinking. Milton (like any other Puritan) was against the episcopacy or the rule by the bishops. Lycidas is a clear example of his dissent towards the clergy. They wanted the church to be managed by a group of ‘Presbyters’ or elders. Milton has supported Cromwell in this regard. Cromwell also ‘personally believed in religious toleration, Puritans did not’[[1]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn1). His cry for Religious liberty led is visible in the Sonnet XVI ‘On The New Forcers Of Conscience Under The Long Parliament’. It is a poem written during a time where there is a huge tension between the royalists and Presbyterians. Milton actively wrote from the Presbyterian side criticizing each and every aspect that has been endangering the individual liberty. Later when the Presbyterian’s started to rule, he came to discover the hardest fact that the Presbyterian regime had turned authoritative. Individual liberty and the right to speech were threatened to a great degree under commonwealth. Losing hope in Cromwell ‘thereafter it 'has Vane, and not Cromwell, whom Milton praised as the statesman who knew the true bounds of religious discipline and civil government, and who learned long ago what separated spiritual power from civil power’[[2]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn2) which led to writing Sonnet XVII To Sr Henry Vane the younger The Puritanism movement seems to had nurtured Milton’s liberal thoughts but Milton was not absolutely carried away by it.

The government’s series of censorship acted as a driving impetus that made Milton voice his opinion strongly on the freedom of expression and freedom of press. Books, chronicles, pamphlets are the only source information and even recreation to the people in during the time and Puritans were capable to rise the revolutionary quest in the crowd by printing and distributing the pamphlets which bear a clear explanation of the oppressive, dictator and lavish nature of the papal authority. However, it is not only the Protestants that started these. Either it’s Catholicism in power or Protestantism or Presbyterians, each of them tried to take over the liberty of individuals. Having a look at the series of censorship acts would give a picture of how this issue that entered was responsible in creating a liberal storm in Milton’s mind.

The series of censorship acts

1524 - This year the state experienced the earliest record of censorship. Bishop of London prohibited the book sellers from handling Lutheran works and was ordered that no person shall print anything without authorization

1538 - A proclamation of Henry VIII ordered that “no person or persons in this realm shall from henceforth print any book in the English tongue, unless upon examination made by some of his Grace's Privy Council, or other such as his Highness shall appoint, they shall have licence so to do; and yet so having, not to put these words, cum privilegio regali, without adding ad imprimenduin solum, and that the whole copy or else at the least the effect of his licence and privilege be therewith printed and plainly declared and expressed in the English tongue underneath them”[[3]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn3)

1542 - A proclamation was drafted in 1542 against the possession of books by Wycliffe, Tyndale, and Coverdale who were the figures of reformation.

1546 - Another act was proclaimed in 1546 that no printer can print any manner of English book, unless it bears the name of the author, day of the print, and shall present the first copy to the mayor.

1549 - King Edward ordered that no printer can print unless examine by Secretaries.

1551 - A proclamation ordered the prohibition to not publish any English books unless examined by Privy council signed with Majesty’s gracious hand which was formerly done by the secretaries

1553 - Queen Mary prohibited printing unless attained Grace’s special Licensing

1557 - These series of Licensing led to the decision to grant a charter to the Stationers' Company on May 4, 1557 giving them rights to punish against illicit literature and printing.

1566 - When Puritans revolution was t at the peak, the Privy Council made six recommendations which a publisher should abide with to publish their works.

“The six recommendations approved by the Privy Council

No person shall imprint or import unlawful books.
Offenders shall suffer the loss of all books they imprint or import, shall be debarred from printing for life, shall be imprisoned for three months without bail, and shall

be fined.

No person shall bind, stitch, sew or sell illicit books upon pain of forfeiture and a fine for every book
All unlawful books shall be brought to Stationers' Hall and there destroyed and the fines shall be divided between the Queen and the person who informed the authorities or who seized the books
Wardens shall be empowered to search for offenders in any suspected places within this realm and to bring them before the Court of High Commission
All Stationers shall enter into recognisances to observe the above said ordinances.”[[4]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn4)

These all led to the shifting of printing authorization to the Star Chamber. An organization that aims against, perjury, riots, maintenance, fraud, libel, and conspiracy abused its powers, using torture to obtain confessions and crushed oppositions.

1643 - Finally the Printing Ordinance of 1643 is made. It Abolished Star Chamber and started to regulate printing by an obligation to get the text pre-licensed with the London Stationers Company which led Milton to write his eloquent plea for Liberty in Areopagitica in 1644.

We’ve encountered throughout several readings in the History that when Governments try to suppress individual liberties of people the thirst for liberty grows very high and make them resent and revolt finding new ways. The same happened in the case of Milton.

The Unhappy Marriage

Milton’s personal life also seems to spark the liberal thoughts in Milton. Walter Raleigh says that Milton ‘was a Citizen first, a poet and an unhappy man afterwards’[[5]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn5) The reason for him being called an unhappy man may be should be because of his marriage. He married Mary Powell in May 1642. Powell's family was a strong Royalist family. He being a Presbyterian seems to have ruptured their relation as he was actively engaged in the ideological war with Royalist forces.

Powell had gone for to her father during summer and actually never came back. She eventually deserted Milton and returned to live with her Mother. The laws then didn’t allow Milton apply divorce. Sources say that he has experienced mental trauma for having deserted him but couldn’t leave his activism. His inability of getting divorce led him to pen a “Tract on Divorce” for which he suffered severe criticism from the Church. This too led Milton to introspect on Domestic liberty and an ideal Christian Society

Vision for liberty

In this ‘complex cultural environment of early modern Europe, a number of prestigious humanists assumed the task of defenders of liberty, putting their pens at the service of their communities in order to ensure that the citizens’ rights and liberties’[[6]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn6) and Milton was the most important of them. He ‘perceived that there were three species of liberty which are essential to the happiness of social life - Religious, domestic, and Civil’[[7]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn7). Hence we shall also discuss it in detail under these three heads

Vision for liberty - Religious

Milton was a mixture of rationale and religiosity. Having lived in an era where there had been a strong tension between the royalists and roundheads, he propagated the secularization of the government. He believed that truths (Christian faith) need to be directly acquired by the individual but cannot be forced on them. He strongly dreamt for the tolerance between the sects and schisms. He sees not as a problem of ‘Catholics versus Protestants, but rather the perennial problem of how a free society should behave when faced by groups in its midst intent on destroying it precisely because it is a free society.’[[8]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn8) He not only propagated to practice these but was courageous in voicing for liberty in uncanny parallels. Knowing Thomas More ended up by being beheaded by Henry VIII for defending his liberty to remain in Roman Catholic church, he did not stop himself questioning the parliament in Areopagitica. He had waged a war on clergy with his pamphlets voicing his dissent.

He argues in Areopagitica, “Truth is compared in scripture to a muddy pool: if her waters flow not in a perpetual progression, they sicken into a muddy pool of conformity and tradition”[[9]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn9). His statement thus makes us understand that he believes that a truth is not constant but the change is the only constant. It indicated us to debate and discuss the values of religion and mend them according to the contemporary. He strongly says that blind faith is heresy. It may make faith a dead tradition. To quote from the book, “A man may be heretic in the truth; and if he believe things only because his pastor says so, or the assembly so determines, without knowing another reason, though his belief is true, yet the very truth he holds is a heresy”.[[10]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn10) He goes to the extent to say that the knowledge of evil is also necessary to eschew it and assert his virtue. He argues that when reading is restricted, all learning should be removed because, ‘the Bible itself; for that oft times relates blasphemy not nicely, it describes the carnal sense of wicked man’.[[11]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn11)

In his famous work Paradise lost, Book IX when Eve is at the risk of Satan’s temptation, he puts forth the argument of the same he put in Areopagitica that ‘evil has to be challenged. It has to be confronted. It has to be tasted before it can be conquered. It can’t be simply avoided’.[[12]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn12) When the Presbyterians whom he has supported before hoping that they would save liberty turned monarchical, he did not hesitate to voice against the diluting values. He writes in Sonnet XVI voicing against the Cromwell proposal for propagation of gospel. This makes us understand the views of Milton regarding the religious freedom. He states in his poem that ‘New presbyter is but old priest writ’[[13]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn13) and compared ministers as ‘hireling wolves’[[14]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn14) who have been trying to impose religion. Liberal and Christian views of him are definitely the idea of free Christian society where Christians are free of impositions and has free conscience.

Vision for liberty – Domestic

Milton sees Domestic liberty as an important part of liberty and the reform of the divorce law as utmost priority in this regard but his vision for domestic liberty is nothing but the outrage of his inability to get a divorce. He considers reform of divorce law as an important part of religious reformation too. His divorce tract is so progressive but has received huge criticism from the church but he was able to come out with rationale of why Divorce is meant to be progressive.

Through the Divorce tract he says ‘calling marriage a sacrament is a way of scaring people away from divorce. But the Christian virtue must be freely chosen, not rooted in the fear of law’.[[15]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn15) He not only views marriage as a holy thing but also makes people understand the material aspects in the relation. He clearly views that marriage is contract between both man and woman but not the church and the state. He finds “ ‘no ground in the scripture’ for the church to ‘meddle’ with ‘marriages’; rather, marriage is a household contract, a thing indifferent and free to the whole race of mankind”.[[16]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn16)

He wants the contract of marriage to be truly democratic institution entered by two equals. His divorce tract was even criticized in a sermon before parliament; the preacher, Herbert Palmer who linked it to Anabaptism. Since Milton voiced for the Tract of divorce, we cannot come to a conclusion that he is a feminist. During Milton time, divorce is seen as ‘freedom from the tyranny of enslavement to any woman, monarch, or the way of thought that would constrict masculine self determination’[[17]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn17). Biberman opines that ‘his masculinity emerges repeatedly’[[18]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn18). While talking about this tract, Hobson comments quotes Milton’s view which says that ‘we must be free to make mistakes, to abuse our freedom.’[[19]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn19)

Vision for liberty – Civil

Milton’s vision for civil liberty occupies a greater chunk than the aspects discussed. The vision for his civil liberty shall be discussed under three aspects. The first, view of Milton for the division of parliament from the state, the second, about his views on the freedom of conscience, the third and the most important, ‘freedom of press’.

Division of Parliament from the state

Milton is of high regard for the civil liberty. He views criticism as the most important to be extant to make a good society and emphasized the idea of debate and discussion between the people and the parliament.

In Areopagitica Milton says, “When complaints are freely heard, deeply considered, and speedily reformed: then it of the utmost bound of civil liberty attained that wise men look for”.[[20]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn20) He views that the parliament has the right only to defend but not humiliate. He preaches that the state has no right to humiliate the non-protestant sects even though they have been leading a non political life. We can completely relate Milton to Francis Bacon in this regard. Bacon, being brought up in a Puritan family condemns the humiliation given to the other sects and schisms but however it came into light posthumously but Milton opined this in his long address to parliament. He firmly believed in the division of the parliament from the church. “Milton recommends that the members of this parliament only concern themselves with civil matters and they leave ecclesiastical matters to the church”[[21]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn21)

Freedom of Conscience

“AGAINST HIS WILL HE CAN RECIEVE NO HARM.

BUT GOD LEFT THE FREE WILL; FOR WHAT OBEYS

REASON, IS FREE, AND REASON HE MADE RIGHT”[[22]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn22)

Milton through Adam in the Paradise lost says that God granted is free will and man has the ability to develop reason. Though he later says that we may mistake god to evil, the stance doesn’t change because as discussed before, he believes that evil knowledge is also needed.

In Areopagitica he strongly opines that, ‘to the pure, all things are pure; not only meats and drinks, but all knowledge whether good or bad.’[[23]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn23) Milton links the freedom of press to conscience saying that the government can’t be too strict than the god but should let the people read and decide what books are good and what books are bad. He sarcastically comments that Eve and Adam got the knowledge by tasting the rind of apple which means that the knowledge of evil needed to assert virtue and freedom of conscience is essential for it. He diplomatically blends this with religion saying that truth will not be fully reconstructed until the second coming.

Freedom of Press

Milton’s fight for the freedom of press is discussed in detail in Areopagitica, his eloquent plea to the parliament. He laments that censorship ended with the prelates but again reintroducing makes him feel that protestant rule is nothing different from the Catholicism. He writes in Areopagitica,

“AND YET ON THE OTHER HAND, UNLESS WARINESS BE USED, AS ALMOST KILL A MAN AS KILL A AGOOD BOOK. WHO KILLS A MAN KILLS A REASONABLE CREATURE, GOD’S IMAGE; BUT HE WHO DESTROYS A GOOD BOOK, KILLS REASON ITSELF, KILLS THE IMAGE OF GOD AS IT WERE IN THE EYE.”[[24]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn24)

By the above quoted one can understand that he puts freedom on the highest pedestal above the god. He rules out that if man’s stomach is vitiated the wholesome meat turns unwholesome to body likewise the best books to naughty might turn dangerous. It depends on how the author takes sit because the books that are labelled bad gives a judicious reader a discreet power to discover and to forewarn.

‘If the author is given freedom to publish his discoveries based on his research they offer opponents a scope to prove its falsehood.’[[25]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn25) So, we can say that Milton strongly says in this regard that licensing is a bad idea and points out that the government should not be stricter than god as it violated civil liberty. Since the ‘Printing ordinance of 1643’ that passed formed a censor council to authorize publication, Milton questions the ability of the so called censor council to distinguish the good and the bad books. He even says that a world ‘with too many restrictions in life, the world would be a boring place to live in.’[[26]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftn26) He compares the prohibition of books to shutting a park gate to pound crows from entering into the park.

Conclusion

Decoding all the elements we have considered so far, we can conclude by stating that Milton isn’t a pure rationale which the modern communism, atheism and Humanism teach. He seems to be trying to announce a new liberal direction within Protestantism. His idea of the Christian society can be considered as a ‘secularized’ one beyond doubt.

Milton wants the society to get secularized but the notion of rationality is not absolute. Some ambiguity creeps in his argument when the topic of tolerance is discussed. Milton on one hand teaches people tolerance as discussed in his vision for religious liberty but he supported the prohibition of the books from other sects.

Many mistake that Milton is against censorship which is absolutely a loose argument. He is only against the pre-licensing. He wants a book to get banned only after it gets circulated and if it is found to be heretical, he deems censorship mandatory. This arguments on the freedom of press seems not so great to the people in the contemporary but its quite interesting that he was able to make out these and foresee the political journalism when it was in infancy.

By his tract on Divorce, We cannot call him a feminist since his masculinity emerged repeatedly as Biberman discussed. He cannot also be called as a misogynist because he got married later and had children. The Divorce tract was more a personal thing but the arguments he makes in this regard are quite modern and rational.

Milton Vision for liberty can be looked still relevant of the fact that still nations like Myanmar has been in a tussle between the authoritarian and liberty and these thoughts can again rejuvenate enthusiasm in the crowd as the USA had Areopagitica of Milton on its table while drafting the constitution

“A person may cause evil to others not only by his actions but by his inaction, and

In either case he is justly accountable to them for the injury.” - JS Mill

Notes

[[1]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref1) Ashok, Padmaja, “The Social History of England”, Orient Blackswan, 2018 p.38 3

[[2]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref2) Scott, Allen Herbert, "John Milton : religious independent" (1957). Master's Theses. Paper 949 . P.59,60

[[3]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref3) Hughes and Larkin, “Tudor Royal Proclamations...”, I p. 270; see also W. W. Greg, "Ad Impriinendimi Solum," The Library, 5th Series, IX, 1954, pp. 242 - 247.

[[4]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref4) Calderwood, William, " The Elizabethan protestant press: a study of the printing and publishing of protestant religious literature in English, excluding bibles and liturgies, 1558-1603. " Vol.2, Ph.d Theses, Bible London University, p.270

[[5]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref5) Raleigh, Walter, “Milton”, New York and London, G. P. Putnam's Sons, 1900. p. 48

[[6]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref6) Ghatti, Hilary “The Making of the Humanities From Early Modern to Modern Disciplines”, Volume 2, Amsterdam University Press, p.167,188

[[7]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref7) Hanford, James H, “Mition Handbook”, Third Edition, New York, F. 8. Crofts and Co, 1939, p.43

[[8]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref8) Ghatti, Hilary, p.71

[[9]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref9) Milton, John, Areopagitica , Arc Manor, Rockville, 2018., p.43

[[10]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref10) Ibid, p.43

[[11]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref11) Ibid,p.24

[[12]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref12)Areopagitica, Youtube, Yalecourses, https://www.youtube.com/watch?v=i7zq31I1wEE, 21 November 2008

[[13]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref13) Milton, John, “On The New Forcers Of Conscience Under The Long Parliament”, All Poetry, https://allpoetry.com/On-The-New-Forcers-Of- Conscience-Under-The-Long-Parliament

[[14]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref14) Milton, John, “The annotated Milton”, Sonnet XVI*,* Bantam Classics,2008 p.40

[[15]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref15) Hobson, Theo, “Milton’s vision”, Continuum International Publishing group, Cornwall, 2008, p.82

[[16]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref16) Biberman, Matthew, “Studies in English Literature, 1500-1900, Vol. 39, No. 1, The English Renaissance”, 1999, p.138

[[17]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref17) Olga Lucia Valbuena, “Milton’s ‘Divorsive’ Interpretation and the gendered raeder”, Milton S27, 1992, p.115

[[18]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref18) Biberman, Matthew, p.139

[[19]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref19) Hobson, Theo, p.85

[[20]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref20) Milton, John, p.8

[[21]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref21) Nathan, Clark, “Liberalism, Republicanism and John Milton’s Late Political Thought", Master's Theses, University of Canterbury, 2000, p.23

[[22]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref22) Milton, John, “Paradise Lost”, Fingerprint Classics, p.229

[[23]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref23) Ibid, p.21

[[24]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref24) Ibid, p.12

[[25]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref25) Gandhi A, “On Liberty”, Peacock Classics, 2003, p.43

[[26]](file:///C:/Users/WIN%208.1/Desktop/MILTON%20AND%20LIBERTY/blog%20purpose.docx#_ftnref26) *Ibid,*p.25

Works Consulted

Print Sources:

1. Ashok, Padmaja, “The Social History of England”, Orient Blackswan, 2018

Biberman, Matthew, “Studies in English Literature, 1500-1900, Vol. 39, No. 1, The English Renaissance”, 1999
Ferry, Annie Murray, "Milton's thought on divorce.", Electronic Theses and Dissertations, Paper 1788, 1999
Gandhi A, “On Liberty”, Peacock Classics, 2003.
Ghatti, Hilary “The Making of the Humanities From Early Modern to Modern Disciplines”, Volume 2, Amsterdam University Press
Hanford, James H, “Milton Handbook”, Third Edition, New York, Crofts and Co, 1939
Hobson, Theo, “Milton’s vision”, Cornwall, Continuum International Publishing group, 2008
Milton, John, “Paradise Lost”, Fingerprint Classics, 2001

9. Milton, John, “The annotated Milton”, Sonnet XVI, Bantam Classics, 2008

10. Nathan, Clark “Liberalism, Republicanism and John Milton’s Late Political Thought" , Master's Theses, University of Canterbury, 2000

11. Olga Lucia Valbuena, “Milton’s ‘Divorsive’ Interpretation and the gendered reader”, Milton S, 1992

Raleigh, Walter A, “Milton”, New York and London, G. P. Putnam's Sons, 1900 ![](file:///C:/Users/WIN8~1.1/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image001.gif)
Scott, Allen Herbert, "John Milton : religious independent" , Master's Theses*,* Paper 949, 1957

William, Calderwood , "The Elizabethan protestant press: a study of the printing and publishing of protestant religious literature in English, excluding bibles and liturgies,1558-1603”, Vol 1 & 2, University College, Ph.D Theses.

Electronic sources:

Areopagitica. *Youtube,*Yalecourses, 21 November 2008, https://www.youtube.com/watch?v=i7zq31I1wEE
Milton, John, “On The New Forcers Of Conscience Under The Long Parliament.” All Poetry. 1753. https://allpoetry.com/On-The-New-Forcers-Of-Conscience-Under-The- Long-Parliament
Kevin R. Davis, Printing Ordinance of 1643, The First ammendment Encyclopedia https://www.mtsu.edu/first-amendment/article/1033/printing-ordinance-of-1643 , 12 December, 2020
Kevin R. Davis, John Milton, The First ammendment Encyclopedia https://www.mtsu.edu/first-amendment/article/1259/john-milton , 12 December, 2020
Kevin R. Davis, Star Chamber, The First ammendment Encyclopedia https://www.mtsu.edu/first-amendment/article/820/star-chamber , 12 December, 2020
Milton, John Areopagitica, A Speech of Mr. John Milton for the Liberty of Unlicenc'd Printing to the Parliament of England with a Commentary by Sir Richard C. Jebb and with Supplementary Material. Cambridge: University Press. , 12 December 2020 via Online library of Liberty

Bacon and his Christian humanism

2021-06-22T06:50:00Z

Pity Parker.J

Francis Bacon is a leading figure during the 15 century. He is a statesman, Philosopher, scientist, Politician, jurist and most importantly writer. Perez Zagorin in his book on Francis Bacon starts the discourse stating that Bacon lived two separate lives which are quite interconnected. His complete life was like a serious battle between his two lives. Throughout his life Bacon strives a lot for his political career but “his political life was a failure”[[1]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn1). Bacon seems to be a realist in his political career. He seems to be greatly influenced by Machiavelli. But his life as a philosopher was put in with a little effort but it was far more fruitful than his political career. He was “the wisest, brightest, meanest of mankind”[[2]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn2) comments Alexander Pope in his essay. He is wisest and Brightest in the terms of political philosophy and meanest when it comes to his political opportunism.

Our discussion neglects his Political life and tries to analyse his philosophy in regard with the theology. Will Durant opines that “Bacon's value lies less in theology and ethics than in psychology. He is an undeceivable analyst of human nature and sends his shaft into every heart.”[[3]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn3) His philosophy was deep and it’s very hard for the scholars to comprehend Bacon to the deepest. “Even to the keenest minds Bacon is ultimately an impenetrable mystery”[[4]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn4) Though Durant puts psychology on the highest regard, the theology in Bacon’s thought has been a serious study by many scholars and was also one of the controversial element in his life.

Bacon lived in a time when there was strong tension between Puritans and bishops. The Puritans were a sect of people who believed that the reformation was not up to the mark and firmly believed that the state has no say in the church affairs. Mrs. Bacon was a “fervent puritan and warm supporter of non conformist ministers”[[5]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn5) ”One group of scholars claim that “Sir Francis Bacon was more deeply religious than he is conventionally thought to have been”[[6]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn6) When Bacon was twenty eight, he wrote an unpublished essay which discusses the controversy between the puritans and the church bishops. It seems that he ‘criticized both sides and called for moderation, compromise and tolerance’[[7]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn7) so, the claims that he did not “turn away from Puritanism” was not a rejection of his mother’s religiosity. Rather it “proved” that he had inherited her theological “piety” and “passion”[[8]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn8) accommodates as an argument by this group of scholars. The other group opines that he ‘failed to share her (Mrs. Bacon’s) religiosity or puritan zeal’[[9]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn9) This group argues that he needs to mask religious in order to accommodate himself in the political space.

However, the religious thought of Bacon can be witnessed throughout his works. His essays were soaked in deep understanding on the Bible and his citations from the bible were very significant. But as like Milton Bacon also seems have a rational understanding of the religion. He doesn’t go with a blind belief. Durant says that “the whole trend of his philosophy is secular and rationalistic; he makes an eloquent and apparently sincere disclaimer of unbelief”[[10]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn10). So, we shall look at the humanism in which bacon tried to infuse within the Christianity then.

Religious references play an important role in Bacon’s works. He takes an argument and supports it with the references from the Bible. His essay ‘on atheism’ argues against the people who claim that there is no god. He confirms that the God created the world beyond doubt calling him ‘the first cause’. He argues that God works and doeth his works through ‘second causes’. He in a way suggests that when man looketh the second causes and link the scattered causes he shall get to know about the first cause. He gives a trigger warning that ‘a little philosophy inclineth man’s mind to atheism; but depth in philosophy bringeth man’s mind to religion.’[[11]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn11) He strongly says that ‘atheism is rather in the lip than in the heart of a man’[[12]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn12). He quotes the verse from Psalms 14:11 in this regard. ‘The fool hath said in his heart, there is no god; it is not said, The fool hath thought in his heart’. He even goes far to say that ‘the great atheists indeed are hypocrites; which are ever handling holy things, but without feeling.’[[13]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn13) He opines that ‘excessive knowledge of nature causes atheism,...., natural knowledge should be appreciated if it can be understand to use scriptures’[[14]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn14)

But Bacon’s religion is not fanatical. He believes in religion with a reason. He calls natural knowledge Philosophy or natural philosophy. ‘The two (Divinity and Philosophy), although distinct from each other, go together hand-in-hand, with the latter serving the former as a handmaiden serves her mistress.’[[15]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn15) Going hand-in-hand doesn’t mean a mixed understanding. He completes separates both the fields and wants the enquires into both the philosophy be isolated but let them not be intermingled. It is in this particular juncture he is accused of being too religious on the other hand. Gascoigne John writes ‘Religious motifs play such a large role in Bacon’s work and are so intimately bound up with his thought as a whole that one can draw no clear division between the ‘religious’ and the ‘secular’[[16]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn16). This accusation levelled at him was of his project ‘The great instauration’ which aims to study the philosophical truth to discover god. Like plato talks of golden age, he too talks of a society which reaches the end of great instauration. He divides his project into six parts which is compared to the six days of creation of the god.

The first part surveys the ground level needs which already known and which is not. The second part is the stage where things grow and evolve. Third part deals with all the observation about life which is nothing like reading and analyzing history. Fourth part is to make something out of the observations made. Here the moral and psychological actions come into play. Fifth part is the area where speculations go and it is in the sixth part the man comes to know ‘what is real knowledge’ which finally culminates in the seventh part i.e. the day of creation in peace (with God). McKnight says ‘Bacon’s instauration is not secular, scientific advance through which humanity gains dominion over nature and mastery of it’s own destiny’[[17]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn17) But in the course of the study of psychological insights (in Great instaturation) of a man as Will Durant says ‘is almost behaviourist: he demands strict study of cause and effect in human action, and wishes to eliminate the word Chance from the vocabulary of science.’[[18]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn18)

When it comes to the topic of Bacon being not secular is due to the context. He lived in a time when Secularism was treated as being anti-religious, irreligious or anti-Christian. This is because of his secularisation his works. ‘Fifteenth and seventeenth centuries, secularisation was a setting apart of society and culture from the tutelage of religious authority’[[19]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn19) and it is in the same juncture where he was called irreligious modern. So, it can be believed that he was in the argument of separation of the state from the church like any other Puritan. So the modern secularism which looks as state being far from the church is the same Bacon believed long ago so misreading of Bacon in this regard makes him anti-secular.

Bacon’s religion as said before is led by reason. He on the discourse of atheism says that the causes of religion is because of the Divisions in religion and the later cause is because of the scandals of the priest. Talking of the primary cause about the divisions in the religion; it seems that he believes in the tolerance between sects and schisms. He ‘cautioned against the undue persecution of Puritan ministers, pointing out how useful they are as preachers in the battle against popery. He likewise counselled against the too severe treatment of Catholics’[[20]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn20) Milton has the same argument in his book Areopagitica, an eloquent plea for the freedom of press.

So, we can come to a conclusion that Bacon is neither too religious nor irreligious nor inter-religious and on the other hand he treats learning of History as memory, poetry as imagination and Philosophy as reason and it is the superstructure in the Pyramid. He never intermingles the study of science with theology but tries to introduce reason and thought within the Christianity itself. ‘But if we would rate things according to their real worth, the rational sciences are keys to all the rest.’[[21]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftn21)

Notes

[[1]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref1) Zagorin, Perez (1998). Francis Bacon. Princeton University Press. P.1

[[2]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref2) Pope, Alexander, Essay on man. New York, Maynard, Merrill & Co. [1890] , 199

[[3]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref3) Durant,Will. The story of Philosophy, Garden city Publication: Newyork, p.127

[[4]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref4) Zagorin, p.4

[[5]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref5) Ibid, p.11

[[6]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref6) John P. McCaskey, Technology and Culture, Volume 50, Number 3, July 2009, p. 685

[[7]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref7) Ibid, p. 685

[[8]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref8) Ibid, p.685

[[9]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref9) Zagorin, p.12

[[10]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref10) Durant, p.127

[[11]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref11) Bacon,Francis, The Essays, Peacock Books, p.40

[[12]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref12) Ibid, p.41

[[13]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref13) Ibid, p.42

[[14]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref14) Ünsal Çimen, Francis Bacon and the Relation between Theology and Natural Philosophy doi:10.21464/sp34108 Received:22February2018.

[[15]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref15) https://www.fbrt.org.uk/hermes/great-instauration/ Received:12 January, 2021.

[[16]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref16)JohnGascoigne,TheReligiousThoughtofFrancisBacon,in:CaroleM.Cusack,ChristopherHartney(eds.),Religion and Re-tributive Logic: Essays in Honour of Profes-sor Garry W. Trompf,Brill,Leiden2010,pp. 209–228, p.226.

[[17]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref17)McKnight, A. Stephen The Religious Foundations of Francis Bacon’s Thought, University of Missouri Press, Columbia,2006, p.31

[[18]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref18) Durant, p.135

[[19]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref19) Ünsal Çimen, p. 106

[[20]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref20) Zagorin, p.6

[[21]](file:///D:/PITY/MA/1-1/P%20&%20F/bacon/PROSE%20AND%20FICTION-%202%20MID.docx#_ftnref21) Durant, p.142

Bibiliography

Zagorin, Perez (1998). Francis Bacon. Princeton University Press

Pope, Alexander, Essay on man. New York, Maynard, Merrill & Co. [1890]

Durant,Will. The story of Philosophy, Garden city Publication: Newyork

John P. McCaskey, Technology and Culture, Volume 50, Number 3, July 2009 (Review Journal)

Bacon,Francis, The Essays, Peacock Books

Ünsal Çimen, Francis Bacon and the Relation between Theology and Natural Philosophy doi:10.21464/sp34108 Received:22February2018.

https://www.fbrt.org.uk/hermes/great-instauration/ Received:12 January, 2021.

JohnGascoigne,TheReligiousThoughtofFrancisBacon,in:CaroleM.Cusack,ChristopherHartney(eds.),Religion and Re-tributive Logic: Essays in Honour of Profes-sor Garry W. Trompf,Brill,Leiden2010,pp. 209–228, p.226.

McKnight, A. Stephen The Religious Foundations of Francis Bacon’s Thought, University of Missouri Press, Columbia,2006

ఆత్మాభిమానం నేర్పిన పాఠం - కర్ణన్ : My thoughts on Karnan movie in Telugu

2021-05-16T05:41:00Z

"పల్లె పై పడ్డారు పోలీసు కొడుకులు

వాళ్ళ లీడరేమో సీఐ సాయిబాబా

వాని బానిస ఎస్సై మాదారు

వాని కుక్కలన్నీ అరవై ఉన్నాయి

కారాలు నూరారా, బూతులు తిట్టారా

లాఠీలు పట్టారా, వాళ్ళని తరిమే కొట్టారా"

"చిందింది రక్తం చుండూరులోనా" పాటలో ఈ వాక్యాలు అందరికీ గుర్తే ఉండుంటాయి. అప్పటి చుండూరు, కారంచేడు ఘటనలు ఇప్పటికీ గుర్తే ఉండుంటాయి. పెంటయ్య కొడుకు పేరు మోసెస్ అయ్యేసరికి తట్టుకోలేకపోయారు కులపోళ్లు. పెంట ఎత్తాల్సిస పెంటయ్య కొడుకు vsr కాలేజీకి పోతుంటే పళ్ళు నూరారు. పెంట ఎత్తాల్సిస పిచ్చయ్య కొడుకు మల్లెపువ్వులా ఇస్త్రీ చేసుకొని టీచర్ ట్రైనింగ్ కి వెళ్తుంటే పిచ్చెక్కిపోయారు. గొంతులు కోశారు.

దళిత కథలన్నీ ఇవే. ఎక్కడ వారి ఆత్మాభిమానం పెరుగుతుందో అని ఆ కులపోళ్ళకి భయం. ఆ ఆత్మాభిమానం కోసం పోరాటమే ఈ కర్ణన్ సినిమా. "పొడియానకుళం" అనే ఓ పల్లెటూరు. నాగరికతకు అతి దూరంగా వెలివేయబడ్డ ఊరు. ఎంత వెలివేయబడ్డ ఊరంటే బస్సులు ఆ దారిలో వెళ్తున్నా అక్కడ ఆపని వెలివేత. పసిప్రాణం మరణపుటంచుల్లో ఉన్నా బస్సు ఆపని కఠిన వెలివేత. ఆ వెలివేతను సహిస్తూ వచ్చారు పెద్దలు.

ఈ మధ్యే ఉప్పెన సినిమా గురించి రాస్తూ అణచివేయబడ్డ కులాల కథలన్నీ ఏడ్పులే. అందులో కథానాయకులు చేతగాని దద్దమ్మలు అని చెప్పా. కర్ణన్ ఇందుకు భిన్నమైనది. పల్లె పెద్దల బానిస ఆలోచనలు ఎదిరించి పల్లెను ఏకం చేశాడు. అతనికి కండలు లేవు, మగతనం చూపించే కోర మీసాలూ లేవు. ఉన్నదల్లా ఆత్మాభిమానం.

గాడిద తక్కువది, గుర్రం గొప్పది అని అంటుంటాం. దాన్ని వ్యతిరేకించి మట్టాలాదివారం నాడు యేసు గాడిద మీదే ఊరేగారు. ఈ symbolismను దర్శకులు కళ్ళకు కట్టారు. గాడిద పారిపోతుందని రెండు కాళ్ళ బంధం వేశాడు కాపరి. గాడిదకు ఆత్మాభిమానం ఉంది, దాని శక్తి దానికి తెలుసు, బంధం వేసినా పరిగెత్తింది. కర్ణన్ కు అర్ధమయ్యింది. ఆ సంకెళ్లు ఎవరో వెయ్యలేదు ఇప్పుడు. మనకు మనమే వేసుకుంటున్నాం. ఆత్మాభిమానాన్ని చంపుకుంటున్నాం అని. తిరగబడ్డాడు. ఇక మీ తలవంచి, చెప్పులు తీసే కాలం పోయింది తాత. "ఇది మా తరం. అడ్డు రాకండి" అని గట్టిగా అరిచాడు.

బానిస పాటలు నేర్చుకొని బాలుడు రాయితో బస్సెందుకు ఆగదో చూపించాడు. పల్లె కళ్ళు తెరిచింది. ఈ పోరాటం ఒక్కడిదే కాదు. ఇది మన పోరాటం అన్నారు. మధ్యలో ప్రభుత్వ తాయిలాగా వచ్చిన ఉద్యోగం దెబ్బతీసింది. "నువ్వు నన్ను మట్టిలో మట్టుబెడితే దుమ్మునై వస్తా" అని ఆఫ్రికన్ రచయిత్రి మాయా ఏంజెలో అన్నట్టు కర్ణన్ కత్తి పట్టాడు. ఆత్మాభిమానంతో ఎదిరించి కాపాడుకున్నాడు.

ఖైదు అయ్యి తిరిగొచ్చిన కర్ణన్ కు చివరిలో బామ్మ ఒక మాటంటుంది. " కర్ణన్, ఇనెళ్లు ఏడ్చింది చాలురా. ఇక పై మన వాళ్ళు ఎడవకూడదు రా! ఆడి పాడి సంతోషంగా ఉండాలి." ఏడుపుగొట్టు కథలకు స్వస్తి పలుకుదాం, పోరాడదాం అని దర్శకుడు చాచి కొట్టాడు. ఎవరిని అని అడగకండి. సినిమా చూస్తే అర్ధంవ్వుతుంది.

Amazon Primeలో చూసేయండి

#Karnan #KarnanMovie #KarnanMovieReview #Dhanush #RajishaVijayan #MariaSelvaRaj #Vcreations #AmazonPrime #Dalit

Follow me on Instagram...

[

View this post on Instagram

](https://www.instagram.com/p/CO7CtyhsflE/?utm_source=ig_embed&utm_campaign=loading)

A post shared by PITY PARKER (@pity_parker)

రాయని కధ - The untold story

2021-03-14T02:31:00Z

ఇరుకు గదిలోన, ఎర్ర దీపం కింద

డొక్కు ఫ్యాన్ రెక్కల చప్పుళ్ళ మధ్యన

రెక్క విరిగిన కుర్చీలో కూర్చుని

విదిలిస్తే గాని రాయని పెన్నుతో

న్యూస్ పేపరుతో అట్టేసిన పుస్తకం తీసాను

మనసు గందరగోళపడింది

పదాలు మైల అని దూరమెళ్లిపోయాయి

వ్యధలు యాదికొచ్చాయి

కన్నీరు కౌగిలించుకుని కునుకుతీయమంది

నా వ్యధలు చూడలేక నేల కుంగింది

విడిపోయిన నాపరాళ్ళను సరి చేసి

ఒడ్డు గిల్లుదామని బొంత వేశా

ఇంటికెళ్తున్నా పందికొక్కు పలకరించింది

వేలాడుతున్న అదే డొక్కు ఫ్యాన్ వెక్కిరించింది

నొచ్చుకున్న నన్ను నెలవంక పిలిచింది

వెలుగుతున్న చీకటిలో విరిగిపోయిన తడిక చాటున

కలలందుకోలేని కబుర్లు చెప్పుకున్నాము

సుప్పనాతి సూర్యుడు సయించలేక

నెలవంకను నెట్టేశాడు

నాగలి నాతో రమ్మని తీసుకుపోయింది

నాగలిని భుజాన వేసుకొని

నాగమ్మను వెంటబెట్టుకుని

నిద్రపోయిన నారుమడిని

నీళ్లు జల్లి నిద్ర లేపా

నీరసించిన దేహం చెట్టు చాటున

కునుకు తీసింది

పర్వతాల మధ్యన దాగున్న చంద్రుడు

కబుర్లాడడానికి వేచి ఉన్నాడు

సుప్పనాతి సూర్యడు

చంద్రుడికి చేరువవుతానని

దారి వెంటే వచ్చాడు

నీరసించింది దేహం

అయినా కాగితం పై కలం కదిలించా

రానే వచ్చాడు చీకటి నాయకుడు

ఇంటి ముంగిట్లో ఎదురుచూస్తున్నాడు

రాకపోయేసరికి గబ్బిలాలను

పంపి గోల పెట్టాడు

చిక్కని చీకటిలో

చమత్కారాలు చర్చించాను చంద్రుడితో

బువ్వలేని కడుపు ఎముకలను అంటింది

కాలానికి కన్ను కుట్టింది

నా కన్ను మూశాడు

చావు చూసిన చంద్రుడు

నే రాసుకున్న చరిత్రను దొంగిలించాడు

చావు వార్తనందుకున్న మబ్బులు

జోరుగా కురిసి కాగితాలను తడిపేశాడు

నా కలం రాసిన కావ్యాల సిరాని

కనుమరుగు చేశాడు

సూర్యుడు వచ్చి చావు దండోరా వేశాడు

ఆనందంగా...

ఇక నా చరిత్ర రాసేదెవరు?

- పిటి పార్కర్

[

View this post on Instagram

](https://www.instagram.com/p/CMYdxScsuBi/?utm_source=ig_embed&utm_campaign=loading)

A post shared by PITY PARKER (@pity_parker)

The Horror Tale Of Winter

2021-01-22T03:34:00Z

It's 10 PM

Mom gave a shrill shout

I'm alarmed and frightened

I got up from my table

Mother handed me the cloth

To protect myself

I gathered courage and moved a bit

The night is so silent

That my hearts beat resonate

The crickets' sound added to my fright

The place was once a thrilling one

There were days where I felt that

I can become a singer

The place was once a pacifying one

There were days where I had

Hidden there and cried alone

Now the land is so slippery

Gathering a huge sum of courage

I put my leg on the floor

At the touch of the tile

I'd almost become frozen

There were many cobwebs

on meeting of the walls

The sounds of the gushing water

From the pipe raised my heart beat

It's a do or die situation

I closed my eyes tightly

Seeking the god to save me

I took a mug of water

And showered it myself

Bath during winter is always a haunting experience!

- Pity Parker

DISCLAMER - I bath everyday

[

View this post on Instagram

](https://www.instagram.com/p/CKVN2dls7Br/?utm_source=ig_embed&utm_campaign=loading)

A post shared by ᴘɪᴛʏ ᴘᴀʀᴋᴇʀ (@pity_parker)